Stemmingmakerij, stemmingswisselingen, ontstemd, en dan pas je stem kwijt als je gek van het schreeuwen en paniek je stempas kwijt bent. Gelukkig niet hier in huisje Weltevree, maar ik kan me zo voorstellen dat het kan, zo’n situatie. Gedoe hoor.
Ik kon stemmen in de bieb waar ik op woensdag werk, hartstikke handig, dus het was eigenlijk gewoon een topdag. Behalve dan dat de prognose mij niet aanstaat. Veel winst voor Baudet danst op uw graf en zijn sugar-daddy. Ronduit triest. Emigreren is ineens een optie.
Ja, GL wint ook, maar dat geflirt met VVD laatst, dat staat mij helemaal niet aan. En van Klaver word ik gewoon niet blij, al zou dat geen rol mogen spelen, ik weet het.
Politiek is een smerig spel. Het gepeupel mag voor de vorm een rood rondje kleuren en dan is dat ook weer achter de rug en kunnen de handjeklappers gewoon weer hun goddelijke gang gaan.
Zie je, amper 130 woorden heb ik nodig om alweer strontchagrijnig te zijn. Maar misschien was ik dat al een beetje toen ik weer eens ouderwets aan klooien was met het terugvouwen van het stembiljet. Chaos. Net als het leven.
#waanvandedag
Het kan gebeuren bij het luisteren naar muziek, tijdens een museumbezoek of wanneer ik een boek aan het lezen ben: ik word onrustig, mijn lichaam begint te tintelen als een bruistablet. Oké, bruistabletten tintelen niet, tenminste niet zomaar vanzelf, dan moet je er water bij doen, je meent ‘t! Heb ik nooit begrepen, woorden voor dingen die niet doen wat er mee wordt aangeduid, maar vooruit, dat is voer voor een andere keer.
Fysiek gedoe, daar ging het om. Het voelt als stromen. Noem het inspiratie, nu toch lekker semi-esoterisch aan het blaten zijn.
Is leuk natuurlijk, dat je iets leest, ziet of hoort en er dan door wordt geprikkeld op een prettige manier. Maar ook irritant. Zo lees ik amper twee bladzijden en vervolgens dezelfde zin tien keer zonder het in de gaten te hebben. In dat geval zit er nog maar een ding op: notitieboekje pakken, pen erbij en schrijven maar. Plannen, ideeën, wanen, soms niet heel best, maar heel vaak ronduit fantastisch. Echt hoor.
Een greep uit het gekrabbel: minder nieuwsprikkels; alles maakt mij toch alleen nog maar bozer. Veel meer richten op het vorm blijven geven aan mijn eigen wereld, als een druppel in het water dat kringen maakt.
Kunst, muziek, lezen. Mijn tekeningen fotograferen, digitaal bewerken en daarna misschien online publiceren (website) of zelf uitgeven. En zo nog meer van die dingen. Ga ik je niet mee vermoeien, want plannen en uitvoeren zijn soms twee heel verschillende entiteiten.
#waanvandedag
Ik had een nul teveel ingevuld. Dat was schrikken, want ik moest door die nul ineens een bedrag met vier nullen terugbetalen. Kon niet kloppen, want een bedrag met vier nullen aan economische verkeersdeelneming klinkt mij als utopie in de oren. Dus ja, dat was wel even paniek. Duurde een klein uurtje voordat ik daarvan was hersteld, ondanks dat ik na vijf minuten met klamme handen en razend hart klikkend, browsend en scrollend mijn eigen stommiteit had gevonden en hersteld.
Een nul teveel, het is zo gepiept. Typerdetyp en je bent een nulletje te ver. Zo gaat dat.
Het verhaal gelijk aan vrouwlief verteld toen ze thuiskwam, want die zag direct dat ik er nogal verwilderd en van slag bij liep, de schat. Ook niet heel moeilijk met de spaghetti in mijn haar en de roerbakgroenten tegen de muur, maar toch. Nee, geintje, zo erg was het niet, maar dat is wel ongeveer wat ik uitstraal blijkbaar.
Mooier en rustgevender kon de samenvatting van haar dag mij dan ook niet in de oren klinken toen ze mij vertelde dat ze tegen haar collega zei dat die niet over de wolken moest struikelen.
Poëzie zit in het alledaagse.
#waanvandedag
Het wiel is uitgevonden, het vuur brandt, de clichés wandelen en vandaag was gisteren morgen.
En toch, maandag doet net alsof er niets aan de hand is. Er zijn aardbevingen, terreuraanslagen en massagraven zoals er liefde is, tederheid en vriendschap. De wereld is gestoord en dat ligt niet aan dat bolletje dat z’n rondjes draait, maar aan het gepeupel dat zichzelf erg slim en intelligent vindt. Of, om even populair wetenschappelijk te doen en vrij naar Stephen Hawking: is er zoiets als intelligent leven dan?
De snaren trillen, het zonlicht zindert, de regen valt en de wind waait uit elke richting. Alles verandert en alles stroomt, continu. Wen er maar aan.
#waanvandedag
“Oh, gelukkig, eindelijk weer het gevoel dat ik bijna thuis ben! Ja, ik lette dus niet bij het instappen daarnet in Amsterdam en dacht dat er Almere op het bord stond, maar dat was dus Arnhem, bleek dus toen ik allang in de trein zat. Nou, en toen was ik dus ineens in Utrecht. Dat is geen Almere. En nu dus weer in Amsterdam. Is ook geen Almere, maar het voelt alweer een stuk dichter bij huis. Ik had ook in Utrecht kunnen wachten op de rechtstreekse trein naar huis, maar dan moest ik nog bijna drie kwartier wachten. Dat zag ik echt even niet zitten, dus dan maar via Amsterdam naar Almere. Nee, klopt inderdaad, wachten is niet tof om deze tijd, dus beter zo. Het schiet nu tenminste op, of nou ja, Amsterdam is al bijna Almere, toch? Haha! Ja, dank je, jullie ook wel thuis hè? Doei!”
#paraciteren
“Oh, ja, wacht, op die overzichtsslide bedoel je, ja, dat is een hele goede challenge van jou, maar daar hebben we dus besloten dat we daar alles in euro’s zetten zodat we dat dan in een andere tabel kunnen converten naar een volume op die andere slide, dus ja, precies, dat is heel scherp gechallenged man, goed om hier nog even over te sparren!”
#paraciteren
De ganzen staan soms op de weg en meestal zitten ze in de berm. Altijd met z’n vieren, soms eentje los van het kwartet, soms twee aan twee. Een enkele keer zitten ze gewoon midden op de weg, alsof dat is wat ze de hele dag al doen: daar zitten, meer niet.
Prima natuurlijk. Maar ook wonderlijk. Er lopen, fietsen en scooteren heel wat mensen langs. De hele dag door. Soms een auto. Bestemmingsverkeer. Veel joggers ook. Als je dat zo nog noemt, of is dat te jaren 80? Wat is het dan tegenwoordig? Hardlopen? Rennen? Als een volslagen idioot je hart naar de klote helpen? Want dat is het in mijn optiek. Ooit las ik eens dat ieder lichaam gewoon een bepaalde houdbaarheidsdatum heeft. Zoveel hartslagen, zeg maar. Tenminste, als je niet voor die tijd dood gaat aan een overdosis geluk of iets anders wat de boel wat dat betreft ontwricht.
Ganzen dus. Ik zie ze minstens twee keer per week en ik vraag mij af of zij mij ook twee keer per week zien. Als in: hé, daar gaat ie weer, dat mens op die fiets. Altijd alleen trappend en zwoegend. Eerst wind mee en dan straks wind tegen. Kijk, daar gaat ie. Met z’n beentjes en zijn hoofd en zijn pezige lichaampje. Kom, dan waggelen wij nog een klein stukje die kant op.
#waanvandedag #proza