ego echo

Van binnen naar buiten. De regen verdampte want de zon verscheen. We liepen kilo's vol meters door het bos, langs bruisende waterige vallen en een riviertje als gids. We keken uit over het dal en de koeien keken ons meewarig eindeloos kauwend na. De eekhoorn zocht het hogerop. De herten vonden de afstand wel best en de fel oranje slakken hielden zich kalm. De kikker, de mestkevers, het wespenhol en de boomklever lieten ons in de waan van alles en nog wat te weten. En de halfdode slang verzuchtte hoe het door mensenogen werd bekeken voordat de rust in vrede kwam.

De broodjes waren altijd vers, de spelletjes soms oud soms nieuw en steevast leuk. We deelden, we pasten, we speelden, we kraakten, we zaten met pijn in de kaken lachend aan stoelen geplakt.

We trokken Bouillon, liepen nog maar een rondje, pakten terras. Bakten pannenkoeken, maakten het bont in de middag. Het is gewoon hoe het altijd was.

Het huis kromp van de spullen, groeide van mysterieus plezier. En een dag je hoofd niet gestoten, was een dag zonder sier. Het piepte en kraakte, het lekte en stonk door kieren en gaten, de vloer deed dienst als plafond.

We waren met elf, we geven een zeven net als de dagen hier. Binnen was donker, buiten was licht en groen. We zullen vast volgend jaar weer denken aan hoe was het toen?

Voor nu is het weer mooi geweest, veilig naar thuis. We zien elkaar gauw, de rest, voor zolang het duurt, is ruis.

#gedicht #vakantie

Versteend staar ik naar de muur met grof ingemetselde keien. Als een konijn gevangen in de koplampen van de auto op volle snelheid. Haarspeldbochten laten de banden gieren, de lucht van verbrand rubber en een flits van steekvlamverlichte draaimolens op een foute dorpskermis. Oorverscheurende salvo's schaterlach met tanden als zaagbladen van de afgebladderde nog net niet failliete doe-het-zelver op de hoek.

Verwarring is een staat van beleg. Onwrikbaar ingemetseld in een sociale houdbaarheidsgreep. De datum is verlopen, de make-up biggelt over de richels van het uitgewoonde gezicht en druppelt zwarte gaten op het zonverrookte terras. Ik hef nog maar eens aan, lal mijn laatste lied. Ten onder, ten onder, voorwaar ten onder en kijk met volgelopen ogen voor wie niet ziet.

#proza #gedicht

Blij als een varkentje dat gewassen en wel een leven lang mag rollen door de modder en knorrend van plezier in vrijheid mag sterven. Dat is zo ongeveer de staat van zijn op dit moment. Relatief manisch. Maar mag ik? Zojuist twee fantastische muziekjes rijker: een box met 5 cd's van The House of Love toen ze nog fenomenaal waren. Ja, precies, in hun begintijd. Creation Records, 1987. Ik was 17 en hun muziek paste eigenlijk helemaal niet in mijn brein dat bol stond van Joy Division en The Cure. Oké, ik chargeer. Er was heus meer, maar allesbehalve melodieus. Ik ze live op Parkpop. Geweldig. En daarna nog een paar keer. Magie. Diezelfde magie was er niet meer toen ik ze een jaar of twee terug nog eens zag in Paradiso. Dat had ik ook niet verwacht. Het was puur jeugdsentiment. Op zich ook best betoverend, maar dan heel anders. En nu dus weer. Terwijl ik dit schrijf moet ik af en toe stoppen om lekker mee te brullen met de tekst of gewoon een mondelinge gitaarsolo. Pracht. En die opnames zijn zo godvergeten brak. Prachtiger in het kwadraat.

Er is nog een ander schijfje waar ik sinds vandaag eindelijk het origineel van bezit en blij mee ben. Het eerste album van Editors. Die mag straks op. Wordt ook weer brullen. Aan dat album bewaar ik weer heel andere herinneringen. 2005. Ik was 35, dus ruim twee keer zo oud. Vrijwillig opgenomen omdat ik het anders zeer waarschijnlijk niet zou navertellen. Via de post kreeg ik in de eerste week van mijn toenmalige collega Rieke, een schat, dat album toegestuurd. Een kopietje. Destijds was er eigenlijk geen tijd en ruimte om fijn wat muziek voor jezelf op te zetten in een huis met nog meer bijna-sterfgevallen. Toch was er tijdens die drie maanden een keer een weekend dat ik niet naar huis mocht. U leest het goed, ik kreeg geen toestemming om kind en vrouw te zien. Therapie is een dingetje hoor. Hoe dan ook, ik over de zeik want ik wilde naar huis, maar nee, ik moest toch dat weekend daar blijven.

Mijn verdriet ging over in woede, de woede ging weer over in verdriet en dat ging langzaam over in berusting. Iedereen vertrok, ik bleef achter en zat daar in de huiskamer. Alleen in een groot huis. En met een goedgekeurd activiteitenplan, dat wel. Met af en toe een controletelefoontje van de weekenddienst. Of ik het nog wel deed. Sympathiek.

Eerlijk gezegd was het een topweekend. Ja, wel even in de juiste context plaatsen, maar echt: ik heb gitaar en piano gespeeld. Geschreven, tekeningen gemaakt. Gefietst en gewandeld. Boodschappen gedaan. Gehuild, geschreeuwd en urenlang stil voor me uit zitten staren. En ik was niet eens bang alleen in het donker. Misschien de enige keer ooit in mijn leven. Behalve dat alles draaide ik die cd van Editors. Hard! Kei- en keihard. Een vrijstaand huis op een beschermd terrein, dus waarom niet?

Daarom dus. Muziek is als geur. Het roept herinneringen op. Mooi en intens. Of allebei, wat je wilt.

#therapie #muziek

wind waait woest raast giert buldert wolken jagen regen na ondersteboven

#gedicht #elf

het veelkoppig monster met gifgroene ogen asgrauwe tong gele tanden en bloedend tandvlees de klauwen graaien met lange botte maar scherpe nagels mijn lijf aan stukken

dus daar gaan we

ik voel vaak mijn tenen niet meer in mijn linkerbeen voelt het dag in dag uit alsof er aan een dunne gloeiende draad wordt getrokken vanuit mijn nek vlammen striemende steken door mijn hoofd mijn bovenrug mijn schouderbladen verdragen weinig tot niets mijn vingers tintelen mijn ellebogen en polsen zeuren weeïg mijn knieën draaien niet altijd mee wanneer ik wil in plaats daarvan de zoveelste knak krak kraakbeen knikkebeen de meniscus is gek op z’n kartelrandjes

mijn stuitbeen is regelmatig ontstoken of op z’n minst dreinend mijn heiligbeen zit vast aan de onderste wervel een hernia die dan weer wel dan weer niet zichtbaar is op MRI nummer zoveel de zenuwschade en -pijn is desalniettemin blijvend

ik kan niet tegen praten over bloed braken plastische biologie in het algemeen naalden prikken me zomaar buiten bewustzijn van douchen fleece en wol krijg ik jeuk in de winter jeukt mijn hele lichaam overal ik kras mezelf dagelijks en vooral ’s nachts open slapen doe ik toch al slecht nare dromen des te beter dat is nooit anders geweest maar wel veranderlijk met als bonus een slaapverlamming op de meest uiteenlopende tijden paranoïde grijnst de nacht mij toe

ik adem te hoog heb het altijd benauwd hyperventilatie is mijn tweede derde of vierde naam soms ben ik de tel letterlijk kwijt eenvoudigweg gesteld ben ik een dag of wat per maand kneiterdepressief in de winter net een beetje vaker de andere dagen komt en gaat het als eb en vloed de stemming wisselt zodanig dat er geen peiling wijzer van wordt uitbarstingen van woede en frustratie om de meest nietige dingen meestal als druppel van het veel te grote en niet te bevatten geheel

ik mijd drukte menigtes en massa’s kan niet tegen harde scherpe geluiden fel licht en bijna alle geurtjes en allerhande geuren ze maken mij misselijk ik krijg er hoofdpijn van of ik krijg het nog benauwder

om mezelf de illusie van controle te gunnen ben ik dwangmatig en houd mijn directe omgeving nauwgezet schoon of in ieder geval opgeruimd en alles heeft een vaste plek bezoek zie ik met angst en beven tegemoet de deurbel telefoon en gesprekken met vreemden of zelfs bekenden bezorgen mij kletsnatte oksels en prikkende zweetaanvallen sociale fobie contra sociaal wenselijk en een flinke dosis sociale vaardigheden zonder te weten waar mijn grenzen eigenlijk zijn waar de ander begint en ik eindig of andersom en dus helemaal gesloopt na verloop van tijd

ik nies regelmatig een hele dag lang dan ben ik gesloopt ter afwisseling nies ik elke dag een beetje of gewoon hele delen van de dag hoe lief ook maar huisdieren aai ik bij voorkeur niet zo voorkom ik nog meer jeuk en niesbuien vochtige en stoffige ruimtes zijn een hel

tegen vet eten kan ik niet de wc is dan mijn vriend kaas melk en dat soort dierlijk gedoe kan ik ook beter niet aan beginnen van pijnboompitten krijg ik een week lang een nare smaak in mijn mond op suiker koffie koolzuur zout en gekruid eten ga ik keihard om kort daarna net zo hard moe en nog somberder neer te storten – en toch ben ik gek op chocolade en koekjes (waar ik altijd spijt van heb ik kan geen maat houden alles moet in een keer op: gestoord met eten had ik dwangneurose, allerhande wisselende tics en voedselgerelateerde paniekaanvallen al genoemd?)

mijn ogen liggen diep ik wrijf er vaak in omdat ze zo enorm branden en prikken ik kan niet stilzitten ik bijt op mijn nagels trommel en tik op alles ben altijd onrustig

voor alles ben ik al tienduizend keer naar allerlei doktoren specialisten geweest de medische mallemolen zowel regulier als alternatief ken ik door en door daar ben ik dus wel klaar mee ik heb het helemaal gehad net als alles wat ggz en psychisch aantoonbaar ongemak geeft in groepsgesprekken en overig gerelateerd gebeuren

los hiervan nog wat andere vage klachten die op hun tijd de kop opsteken verder wil en mag ik niet mopperen of klagen hoewel financieel en maatschappelijk heb ik geen enkel perspectief en ondanks talloze cursussen opleidingen studies een eindeloze cv vol werkervaring (ik heb mezelf letterlijk kapotgewerkt opgeven is tenslotte falen was en is geen optie dan maar naar de kloten) rommel ik wat in de marge schraap mijn miezerige opdrachtjes bij elkaar en zo druppelt een uitermate bescheiden inkomen binnen

en al voel ik mij een bak vol bijtend schuldgevoel en waardeloos mens in het algemeen ik ben er nog steeds en werp mijn schaduw vooralsnog met liefde over de lengte van jaren heen

angst is mijn beste vriend

#gedicht

Ieder stuk dat ik schrijf komt dichter bij het laatste wat ik ooit de wereld in zal slingeren. Ieder stuk is een meesterwerk, behalve wanneer na een seconde of wat – de periode na de aderlating, wanneer het bloed weer langzaam naar de hersenen stroomt – de realiteit zich weer aandient. Zonder aanzien des persoons. Dat moet je de werkelijkheid nageven; iedereen is gelijk voor haar. Het verschil zit 'm in het perspectief.

Klinkt als een staaltje waanzin, nietwaar? Dit, wat u tot nu toe heeft gelezen? Het raakt ogenschijnlijk kant noch wal. Ik geef toe dat het nogal warrig aandoet. Al is het voor mij zo duidelijk als wat. Maar ja, mijn geest is een feest van herkenning voor mij, de spookgedaante die wisselt van houding, entiteit en invalshoek dat het een lieve lust is.

Lust. Ooit was er een tuin. Zeggen ze. Die tuin die nu net zo ver in de geschiedenis ligt als de toekomst nabij is. Het is een kwestie van kijken, een zaak van zien. Er staat een hek om de tuin en we hebben haar met ons volle verstand verwaarloosd. Het groen is dorgeel, de bomen zijn dood, kadavers rotten in de zon en zullen uiteindelijk verdampen. Mestoverschot aqua terra.

Mijn tijd zal het duren. Ik kan wel blijven roepen in deze perverse woestenij die wij leven noemen. Maar nee. Ik ben het beu. Ik ben moe tot op het bot. Alles schrijnt, alles schuurt, alles scheurt, alles brandt, alles steekt en alles tintelt en alles zeurt. Dit ben ik. Een karkas met een ontheemde ziel, met lede ogen, vol verdriet en ontstoken woede. De pijn laat zich niet verzachten, de slaap was nooit mijn vriend. Dit is mijn tijd, mijn vurig verlangen naar dat wat nooit is – hier sterft een meesterwerk.

#proza

Terwijl het laatste licht van deze vijfde augustus de dag dooft en de nacht ons straks in aangenaam duister hult, nog een woord van dank aan een ieder en u in het bijzonder. Het was een mooie dag om stil te staan bij het ouder te worden.

Vannacht na de klok van twaalf werd ik al verwend met werkelijk schitterende cadeaus en warme wenskaarten. Vanochtend bij het ontbijt nog een lief bonusgeschenk (stiekem lag er dus nòg een pakje in de kast!).

Ik werd onder andere gebeld vanuit Cambodja waar dochterlief bijna vier weken haar regendans doet. Zelfs mijn vader zingt sinds een paar jaar een verjaardagslied door de telefoon; waar mijn moeder doorgaans doorgaat voor de vrouw met de zangstem, laat zij vaders deze keer zijn kunsten ten gehore brengen. Lieve berichten komen binnen van overal vandaan.

Een meer dan ontspannen dag. Op de fiets door de stad naar onze favoriete platenwinkel. Lunch ter plekke, struinen door de bakken tweedehands cd's en dvd's om dan uiteindelijk met amper twee exemplaren te vertrekken. Juist dat maakt het zo'n voldane zoektocht: kwaliteit boven kwantiteit.

Een wandelrondje over de grachten waarbij we ons toerist in eigen stad voelen met overal bootjes vol Amerikanen, Engelsen en Italianen. Althans, dat is wat de boventoon voert. Daarna weer op de fietsjes richting onze eigen buurt en relatieve kalmte waar we onszelf verwennen met een pizza voor hem en een pasta voor haar. Koffie met iets lekkers toe en dan naar huis. Door het park. De regen dreigt tegen beter weten in en de zon streelt haar haar.

#waanvandedag #geboortedag #jarig

Hoeveel afwisseling kan een mens aan? Geen idee. Maar veel. Dat wel. De ochtend begon met het heilzame monotone gebulder en geloei van zo'n kraanwagen met een bak. Iets verderop in de straat worden de kozijnen eruit gesloopt en vervangen. Tenminste, dat laatste lijkt mij een redelijk logisch vervolg. Het gesjees van die dieselmotor op wielen duurde een paar uurtjes. Morgen zal de ellende wel worden hervat.

Het was net relatief stil in onze stadse doodlopende straatbende toen er blijkbaar weer een zoveelste noodgeval was in de zorginstelling aan de andere kant van de straat. Twee ambulances, een politieauto en een brandweerwagen jankten gezellig door de straten.

Wij hadden inmiddels ons ontbijt op en waren klaar voor onze tweede filmdag. Die klus zouden we namelijk hier thuis kunnen klaren. De boel een beetje verschuiven en ons riante eenkamerwoninkje werd zomaar ineens een filmstudio. Dankzij de spoedcursus Creatief met Eyeliner van de deerne alhier stonden we even later voor de camera alsof het maar de normaalste zaak van de wereld is.

Ondertussen kwamen de glazenwassers nog even de raampjes zemen, belden ze bij de verkeerde aan (bij ons) met de mededeling om het raam dicht te doen, weten de buurkindertjes aan de overkant nog steeds niet hoe de intercom werkt, behalve dat ze donders goed weten dat je een rukirritante feedback krijgt als je de hoorn net voor de speaker houdt en ondertussen maar door dat ding heen krijsen. De hele straat geniet mee. Uit pure frustratie ben ik op het balkon gaan staan en deed mijn impressie van een uit de kluiten gewassen haan na. Dat hielp. Even.

Na onze filmsessie hebben we de dag in stijl afgesloten door op onze fietsjes te stappen en koers te zetten naar de hel der hellen: IKEA. Waarom ook niet? Het is een half uurtje trappen, maar dan kan de pret niet meer worden gedrukt. Eerst moed ingedronken met een brak kopje gratis koffie en een bescheiden puntje taart om de dappere strijders wat aan te sterken van de vermoeiende tocht. Daarna ons zo min mogelijk laten afleiden door al het consumerende geneuzel en de marketingverantwoorde uitstallingen. We hadden een lijstje en daar hielden we ons aan. Dat is knap, zeg nou zelf?

Volledig overprikkeld, maar toch min of meer voldaan ploften we, weer thuis, op de bank. Thee en droge crackers. Verwennen is voor watjes.

#IKEA #geluidsoverlast #waanvandedag #video #muziek

De koorts van aaneengeregen dagen onvervalst licht van goud en zilver strijkt langs toppen van bergen in een land vol reuzen en dwergen

De koorts van banale dingen zoetgehouden liedjes die makkelijk rijmen en zingen als een tevreden spin geduldig wachtend in haar deinend web

De koorts die langzaam zakt wanneer de zee zich terugtrekt als vanzelf van vloed naar eb

De koorts van planken van lippen van hooi van knokkels van dromen boze boze dromen ze komen ze komen vannacht maar wacht nu nog even want

IJl is de lucht de adem stokt de roos klapt en het riet buigt

#gedicht

Nou, dat wordt spierpijn morgen. En overmorgen. Als je op de leeftijd bent dat je lijfje na jaren van arbeidsintensief en mentaal rekbaar uitwonen de nodige haperingen heeft en je dan doodleuk en gezellig een dag lang gaat lopen sjouwen en slepen, sleuren en pleuren, ja, dan vraag je om stramme dagen. Eigen bult, dikke schuld.

Maar, lieve lezers, zonder verder te klagen en zeuren: het is voor een goed doel. We zijn begonnen met de opname van een nieuwe videoclip. Het kost als kunstige doe-het-zelvers wat voorbereiding, planning en gedoe, maar dan kun je uiteindelijk echt aan de slag.

Op moment van schrijven zit vrouwlief de beelden alvast op waarde te schatten en de schat doet dat met een dikke glimlach. Nou, dan weet je dat het dik in orde is. Ik moet toegeven, het was ook een prima en productief dagje en het resultaat is oprecht veelbelovend. Komende week gaan we verder; mijn zielige lichaampje heeft het ergste vandaag te verduren gehad, dus ik kijk er met frisse zin naar uit. Hiephoi en in de gloria!

#muziek #video #mankes #kunst #diy

Enter your email to subscribe to updates.