ego echo

Mijn zogenaamd vrije dagen staan doorgaans stil. Tenminste, de dagen gaan gewoon voorbij en ik kijk het dan allemaal zo'n beetje aan. Het liefst duik ik helemaal onder, maar dat is niet zonder risico. Terugtrekken betekent eigenlijk altijd blind achterover het mistige ravijn in. Dus beter van niet. Of juist wel, want ik klim er ook altijd weer uit. Het is net als met vallen. Zolang je een keer meer opstaat dan je valt, is er niet veel aan de hand. En ja, natuurlijk komt er een dag dat ik blijf liggen. Het voordeel is dat ik het dan niet weet, dus ik kan mezelf doodleuk voor blijven houden dat ik altijd weer op zal staan. Dat is toch een bemoedigend idee. Zwaar op de hand, zegt u? Ja joh, zo is het nu eenmaal. En zo zwaar is het eigenlijk ook weer niet hoor. Het is maar net hoe hard je eraan tilt.

Moet ik ineens denken – ja, een totaal andere afslag, u kent mijn brein een beetje – aan vroeger. We woonden nog in Gouda en mijn broer en ik haalden af en toe patat voor het hele gezin. Een behoorlijke bestelling, maar dat mocht dan ook, het was stiekem een klein feest, dus traktatie. Later zouden we een frituur in huis krijgen, dus waren de fietstochtjes (de straat uit, hoek om en weer rechtdoor: hup naar de snackbar) op een gegeven moment verleden tijd.

Wanneer we dan op onze bestelling stonden te wachten, toverde mijn broer wel eens ergens een kwartje vandaan. Die had je toen nog. Dat kwartje verdween vervolgens in de flipperkast die daar stond. Mijn broer kon dat best aardig, flipperen. Ik niet. Totaal niet aan mij besteed, dat kwartje. Toch, heel soms mocht ik ook en dan miste ik in een scheet de metalen bal. Ik probeerde dan zo hard mijn best te doen om dat ding niet wéér knullig te verliezen, dat die kast in beweging kwam. Dus sloeg dat ding op tilt. Einde spel, einde alles.

Ik begreep er niets van, want er waren ook mensen die juist speelden met dat hele op tilt slaan. Dan haalden ze er voordeel uit. Als je de kast nog een keer flink trapte, dan deed ie het weer, blijkbaar. Mijn pet (die met de gele tijger, gekregen van mijn buurman, maar daarover misschien ooit meer) ging het te boven. Hetzelfde trucje kon je met de flipperkast in de voetbalkantine trouwens ook uithalen. Al bleef het voor mij onbereikbare magie. Tot op de dag van vandaag. Hoewel ik ook toe moet geven dat het mij niet écht interesseerde. Ja, oké, destijds wel een beetje, voor de vorm denk ik; kon je goed flipperen, dan was je stoer en dus mannelijk. Ik wilde toen als niet beter wetend kereltje graag mannelijk overkomen, wat het dan ook was.

Achteraf ben ik blij dat ik gewoon ben wie ik ben. Geen stoere man, geen flipperkastmagiër, zelfs geen snackbarhouder. Niets van dat. Ik ben een tobbend wezen dat over het algemeen geen idee heeft wat ie met het leven aan moet en gewoon maar zijn rondjes draait in de op tilt geslagen mallemolen van het even. Of toch oneven? Stof tot denken. Hiephoi en hopsasa.

#flipperen #snackbar #leven #tilt #kind #waanvandedag

Eigenlijk stond er vandaag een congresbezoek van Partij voor de Dieren op mijn programma, maar u begrijpt dat wanneer je op deze manier een schrijfoefening der kunsten begint, dat dit plan niet is doorgegaan. Ik vermoed ook wel dat de dierenvrienden zonder mijn stralende aanwezigheid afscheid hebben genomen van Marianne Thieme en nog belangrijker: de juiste koers weten te behouden. Zo niet, dan grijp ik op een ander moment alsnog in. Deus ex machina, hier zit ie in volle glorie.

In plaats van al dat politieke gedoe koos ik vandaag voor een dagje huishoudelijkheden. Wassen, stoffen, stofzuigen, opruimen, boodschappen doen. Ik hoef u niet te vertellen wat het allemaal inhoudt, dus daarom benoem ik het toch maar even. Vooral het boodschappen doen is belangrijk. Niet alleen voor de letterlijke broodnodigheid, maar ook voor mijn mentale staat van zijn. Ga ik een dag niet naar buiten, al is het maar even, dan leidt dat onherroepelijk tot meer ellendigheid. Dus hoe volledig naar de kloten ik mij ook voel, die buitendeur moet echt even van het slot, open en dit sneue sujet moet er doorheen. Om dan bij de eerste stapjes in de buitenlucht direct te worden geconfronteerd met de mensheid en al haar uitspattingen die mij in principe altijd weer tot nog veel meer wanhoop drijven.

Onnodig ronkende brommertjes omdat er tussen twee helmloze stinkdiertjes een gesprek voorrang moet krijgen, twee redelijk volwassen uitziende boys die samen een doos gebak delen en de inhoud ruimschoots voor de helft op straat flikkeren, twee meiden vinden een glasbak echt zooo 2019, dus die gooien de Aldi-tassen met lege flessen voor het gemak gewoon bij het restafval en lachen onbedaarlijk om hun eigen belachelijke leven, kinderen op fietsen racen over de stoep en dan vervolgens tegen het verkeer in en roepen je toe dat je aan de kant moet mannetje, een gillend kind bij de plaatselijke supermarkt rolt over de grond terwijl vader erg druk is met zijn mobieltje en terloops zegt dat ie nu even normaal moet doen. Het is slechts een bloemlezing. Dode bloemen, dat wel. Ach, alles kan altijd rotter, dat besef ik heus. Geen zorgen.

Zoals gisteren in de trein. Een gezin met drie kinderen. Hartstikke leuk. Al vraag ik mij af of het echt nodig is om jezelf zo enorm voort te planten als je ziet dat jouw genenfusie al bij de eerste keer niet bepaald lekker lukte. Tegelijk is het vanuit puur egocentrisch oogpunt logisch dat je bij de aanblik van de eerste misser voor een tweede kans gaat. En vooruit, omdat je toch bezig bent met je onnozel holle bestaan, gooi je er nog een derde tegenaan. U ziet, ik ben een vrolijke man. Geen nieuws derhalve. En toch hè, als je dan zo nodig van dat grut in deze kansloze maatschappij moet zetten, voed ze dan een beetje met duidelijkheid op. Niet dat ik verhoudingsgewijs heel veel recht van spreken heb; ik ben vader van één kind, maar toch, probeer op z'n minst een sociaal bewust mormel te vormen. Ik doe tenslotte ook mijn best. Of het lukt is afwachten, maar ik heb goede hoop.

Los van mijn ouderschap kan ik u vertellen dat ik redelijk wat met het gespuis te maken heb gehad. U krijgt nu gelijk een beetje een indruk van mijn werkzame inspanningen in het verleden, zoals daar zijn: ruim twee jaar kinderdagverlijfmedewerker, een kleine vijf jaar docent middelbaar onderwijs, luizenvader op de basisschool van dochterlief – inclusief de nodige dagjes weg of uitstapjes als begeleidend ouder en ook nog eens als Sinterklaasliedjesperformer (misschien was dat niet mijn beste prestatie) – en natuurlijk de ultrakorte muziek- en bewegingslessen op basis van 'als het zo uitkwam'. Ik zie nu vast nog wat bomen niet meer door het bos der arbeid, maar alles bij elkaar heb ik zo hier en daar wel een zak op mijn rug met ervaring aangaande opgroeiende puistenkoppen.

Daarom hierbij een tip voor ouders die zo leuk en lekker vrij de wereld laten meegenieten van hun kinderen met rijstwafels, kruimelkoekjes, poepluiers en ondersteboven hangers op een stoel in de trein met hun ranzige schoenen op de bekleding: wanneer je wilt dat je kind zich enigszins gedraagt, wees dan duidelijk in wat je wilt. Dus niet van die idiote vaagheden dat ze normaal moeten doen, of goed moeten gaan zitten. Of dat ze nu echt even moeten luisteren en dat je dan gaat lachen omdat ze zo lekker gek doen. Geen kind snapt wat normaal doen is, wat goed zitten is en wat nu echt even luisteren is als je niet laat zien of uitlegt wat dan precies de bedoeling is. En als je zegt dat we dat straks wel even opruimen voordat we uitstappen stap dan niet uit zonder ook maar een vinger uit te steken naar die smeerboel van je eigen voortplantingsvergissing. Die geef je een op z'n minst diffuse boodschap met je eigen domme gedrag.

Nou. Hebben we dat ook weer gehad. De leuke kant van alles is dat aan alles een einde komt.

#kinderen #wereld #mensen #waanvandedag #opvoeding #pvdd #congres

Ik lig geheel op schema. Na zowat een etmaal volledig in het teken van het optreden met MANKES in Arnhem, tijdens de Arnhemse Uitnacht, kun je me nu nogal opvegen. Geen probleem, want het is het mij zeer waard, beter gezegd, vol waarde – waardevol. Om dan ook nog eens na afloop van onze twee intensieve sets een staande ovatie te krijgen. Dat is iets waar je verlegen van wordt en wat tegelijk een enorme kick geeft. En dan zijn er nog de bonuspunten, zoals de mensen die speciaal voor ons een reis ondernemen, verwacht en onverwacht. Het plaatje is compleet met de omgeving waarin we speelden: de bibliotheek, op een intiem podium van Huis van Puck, een huis waar ons tere hartje steeds weer blij van wordt. Nou, alles bij elkaar ben ik een tevreden mens. Brak, zelfs brakker dan brak, maar tevreden. Dat kan gewoon.

De komende dagen zal ik nog wel enigszins en op gezette tijden half-huilend in verscholen hoekjes doorbrengen, heus. De keerzijde van uitgewerkte adrenaline. U weet het inmiddels, een betere pijnstiller is er niet. Verder heb ik er niet veel aan toe te voegen, ik zit vooral te typen en weer te wissen, verbeteren en dan in mezelf te vloeken. De vingertjes doen niet wat ik wil en dat is volledig verklaarbaar wanneer je niet weet wat je wilt. Behalve dan met een dekentje op de bank. Dus laat ik dat dan maar gaan doen. Houdoe en de mazzel. Tot gauw.

#muziek #mankes #uitnacht #arnhem #rozet #huisvanpuck #waanvandedag

Wat ik dan toch leuk vind is verwarring zaaien. Zoals gisteren. Een open podium-avond, hoewel je dat met een flinke zak strooizout moet nemen. Een open podium is voor alles en iedereen. En in dit geval kun je alleen meedoen als je je conformeert aan het labeltje singer-songwriter. Tja, dat ben ik niet. Ik heb geen wollen mutsje, geen volle baard, geen skinny jeans, witte gympen en ook geen vaal houthakkersachtig overhemmetje. Wat ik ook niet heb is een stem die voor, tussen en na alle liedjes gedetailleerd uitlegt waar alle liedjes over gaan (echt joh, hou daar nou eens mee op, tenzij je het lef hebt om dan het liedje niet te spelen, omdat je alles al hebt verteld), een stem die heel gewoontjes klinkt, maar als bij toverslag bij het inzetten van de eerste brabbelwoordjes verandert in een ernstige ziekte gecombineerd met jarenlang alcohol- en sigarettenmisbruik.

Nou ja, dat is dan het gemiddelde van zo'n avond. Gelukkig zijn er ook wel wat varianten met zelfs hier en daar een positieve uitschieter, bijvoorbeeld een op haar eigen geluid vertrouwende artiest. En ja, ik ben ernstig bevooroordeeld, want het is een meer dan goede vriendin van mij. Precies daarom, vermoed ik. (Zij is overigens ook degene die ervoor zorgde dat ik op de lijst met avondvullers kwam, mocht u het zich afvragen.)

Kijk, ik zeg niet dat ik zo'n fantastisch onderscheidende performer ben. Maar ik weet wel dat wat ik doe op z'n minst voor ongemak of andere rimpeling zorgt. Iets waar ik volop van kan genieten. Het podium opgaan, een flauw vermoeden hebben van wat ik zal gaan doen (noem het voor het gemak improvisatie, hoewel dat strikt genomen de lading niet dekt), kruk pakken, gitaar erbij, klooien met een snoer dat niet meewerkt, de gespannen stilte uitmelken, de mensen met een glimlachje een voor een aankijken, merken dat mensen dat prettig vinden oh, hij lijkt best vriendelijk, mij realiseren dat mijn openingszin there are reasons to kill redelijk hilarisch is en niemand die weet dat precies dat de reden is dat ik zelfs even moet grijnzen. Kortom, tussen al het gekweel van het bovengenoemde in, weet ik dat het afzien zal worden voor de gemiddelde bezoeker van dit asiel vol zwerfafval. Met de gedachte wie is hier nu de gek? ga ik er dan ook met gestrekt been in.

Acht minuten later heb ik gedaan wat ik deed, doe nog een onnavolgbaar afscheidsdansje en ga het podium af. Er zijn wat stoelen vrijgekomen, de presentator is naar buiten gevlucht, de geluidspersoon probeert zich te herpakken en zoekt houvast met schuifjes en knopjes, het publiek klapt en joelt (van pure opluchting) en ik zoek snel weer mijn donkere hoekje achterin de zaal op om mij als vanouds weer kapot te ergeren aan de rest van het geneuzel van gemeenplaatsen als duizenden verloren liefdes, wegen die nergens toe leiden, een hond, een trein, sigaretten, whisky, bier en verloren genitaliën – de onvermijdelijke zogenaamd grappige zelfspotter. Want ja, ook dat is schrijnend: het zijn bijna allemaal van die semi-gevoelige mannetjes zonder ruggengraat en een kwetsbaar en tegelijk hol ego dat te leeg en groot is voor deze wereld vol copy-cats. Zoals ik al zei, there are reasons to kill.

Verder heb ik mij, de snob die ik nu eenmaal ben, prima vermaakt hoor. Het directe gezelschap was uitmuntend, dat doet er toe.

#waanvandedag #optreden #podium #performance #art #muziek #kunst

Het zou makkelijk kunnen. Dus dat ik een heel ding ga zitten schrijven over mist. En daar dan heel flauwe grapjes doorheen ga gooien. Dat je wat mist als je niet van mist houdt. Zoiets. Maar ik zal het u niet aandoen, niet nu. Later kan altijd nog. Als later niet te laat is. Zie je, daar gaat het al. De mist in.

Maar het is wel waar, ik hou van de mist. Behalve dat het waterkoud is. Water is nat en koud is koud. En ze staan allebei niet heel hoog op mijn lijstje favorieten aller tijden. Ja, oké, water is wel favoriet in de context van overleven, persoonlijk onderhoud en gezellig mee in mijn flesje voor onderweg. Water is natuurlijk onmisbaar. Zonder water geen leven zoals wij dat kennen.

Mist is mooi. En doodeng. Nogal tegengesteld. Daarom vind ik het zo fascinerend. Dat mysterieuze gedrapeer over een weiland of van die slierten als geesten in een bos. Dan heb je weinig nodig om jezelf in een thriller- of horrorscenario te fantaseren. Gezelligheid is nu eenmaal tijdloos.

En toch is het mooi. Die kille grijze deken waarvan je weet dat ie op een gegeven moment weer optrekt. Althans, daar ga ik dan voor het gemak wel even van uit. Niets is zeker, alles verandert en meer van die clicherende kreten. Het zijn nu eenmaal waarheden als een koe. Net als de koeien die je dan na een dag rondsjokken zwijgend aanstaren met een blik van weet je wel hoe koud is het is hier op het weiland in die fokking mist? Nee, oprecht geen idee. Maar kom, ik ruik de stal. En ook al kan die mij gestolen worden, het is er in ieder geval knusser dan hier in de koude waterdamp. Rennen, wie er het eerste is!

#waanvandedag #mist #koe #weerpraatje #water #proza

Zo, lekker aan het chillen? Ja-ja, chillen-ja! Fijn, maar kan het wel wat zachter? Ja-ja, chillen-ja!

Ik loop weer terug naar mijn plek op de achterste stoel in de trein. De muziek gaat inderdaad wat zachter. Ik had natuurlijk gewoon moeten zeggen dat het helemaal uit moest, omdat het kapotirritante sociale armoede is – hij keek mij niet eens aan, ook dat nog. Maar ja, je hoopt tegen beter weten op een soort zelfstandig verbanden leggend (iets met 1+1?) organisme. Dat de context op zich voldoende is om te besluiten dat je gedrag misschien enigszins aso is, met je poten tegen de leuning en je blikje energy-drank lekkend naast je.

Ach, de voordelen zijn legio hoor. Ik ben niet in elkaar geslagen door de merkwaardige heliumklinkende amoebe. Mijn vraag sorteerde in elk geval letterlijk genomen effect. En ik heb, nadat ik twee minuten zachtjes wat voor mezelf heb zitten trillen van misplaatste opluchting, mijn boek uit kunnen lezen. Dat is toch ook allemaal heel wat waard. Weet je, nog hooguit een jaar of veertig volhouden en dan heb ik er allemaal geen last meer van. Zoals Monty Python al neuriede: Always look at the bright side of life. Daarom.

Overigens, dat boek: wederom een dikke aanrader. Oorsprong (hoe de aarde de mens heeft gevormd) van Lewis Dartnell. Een duizelingwekkende combinatie van geschiedenis, aardrijkskunde, geologie, sterrenkunde, politiek en nog veel meer. Allemaal op een hoop en toch duidelijk, helder en wow! Schitterend interessant, echt. Ik weet nu alles. Terwijl ik dus dacht alles al te weten, kun je nagaan. Als ik je zo gek mag maken: lees Harari, Bregman, Kingsnorth en Dartnell. Dan roep je daarna heel hard kwartet! en moet jij eens zien hoe je wijsneus tintelt. Ga je vanzelf stevig van niezen waardoor je de ene oerknal na de andere veroorzaakt. Zoiets dan. Met een toefje zout en snotterige fantasiakorreltjes.

Goed. Laten we ondertussen, met Oorsprong in gedachten, lekker gaan slapen met de troostende gedachte dat uiteindelijk werkelijk alles gewoon allergievrije sterrenstof is.

#waanvandedag #dartnell #oorsprong #origins #boek #trein

Het zou trouwens zo kunnen zijn dat u denkt dat ik mij niet veel meer van de wereld aantrek. Ik bedoel, het kwam nogal eens voor dat ik weer eens een tirade hield over hoe de mens mij in het algemeen enorm stoort. U ziet: tegenwoordige tijd. Vrees dus niet, ik ben nog altijd geen vriend van de rechtop lopende tweevoeter en verbaas (mild uitgedrukt) mij dagelijks – en dat dan weer de hele dag door – over wat ik zie, lees en hoor. En ruik en voel.

Toch, ik doe sinds een poosje bewust oprechte pogingen om al die idioterie hier zoveel mogelijk te laten voor wat het is. Ik geef daarbij ruiterlijk toe dat het mij bijna altijd zwaar valt om niet weer van wal te steken. Daarom geef ik liever geen garanties op een aanklachtvrij verblijf hier, nu en in de toekomst. Nee, maar dat u het weet hè? Niets zo grillig als mijn brein en de daaruit spruitende tikvingertjes.

Overigens las u hierboven dat ik het ruiterlijk toegaf. Waardoor ik moest denken aan hoe ik ooit op een paard reed. Zonder zadel. En rijden kun je het niet noemen, ik hield mezelf nogal in paniek – en tegelijk proberend zo min mogelijk coolness-factor te verliezen – vast aan het arme dier haar manen. Vind je het gek dat ze niet zomaar stopte? Dat moet pijn hebben gedaan, zoals ook ik wild hobbelend leed. Ik lag half voorover, half schuin op dat edele briesgebroed. En we denderden zomaar de straat uit.

Het was het paard van mijn toenmalige vriendinnetje. Ja, een verkleinwoord. Ik doe het liever niet, maar ach, de puberteit, dus dan mag je nog verkleinen, vind ik. Daarbij kwam onze erotiek niet veel verder dan samen Donald Duck lezen op haar bed. Na een paar weken zag ik trouwens beschaamd hoe mijn met pure zeep omhooggehouden piekhaartjes (de dark-waver die ik tenslotte was) haar behang hadden ingesopt. Dit klinkt wat vreemd, maar het is verklaarbaar hoor: ik zat tegen de muur als we lazen en liet er mijn hoofd steunen, dus vandaar die vaag witte plek na een week of wat. Of zij het opmerkte weet ik niet, praten deed je niet wanneer je zoende of las. We groeiden onvermijdelijk uit elkaar, zoals dat gaat als je 13, 14 of 15 bent. Na een maandje of twee, drie moet je verder met je kansloze leven.

Haar paard was in ieder geval zo lief om mij voor het eerst in mijn leven te laten ervaren hoe dat is, op een paard. Zonder zadel, zonder beugels en teugels. Maar dat had ik al gezegd. Jaren later reed ik op een paard langs een strand van Costa Rica. Nou, niet alleen het strand, want het was een tocht van vijf uur; zo lang en breed is het strand niet. Op een volledig opgetuigd paard, dat wel. Toch voel ik nog steeds mijn edele delen en broze achterwerk als ik terugdenk aan die rit. Los daarvan: het was wat je noemt een succeservaring te paard. Behalve dan dat ik helaas mijn favoriete hoodie onderweg ben verloren, dat doet nog steeds een beetje pijn. Verder was het een mooie dagtrip door de bossen en uiteindelijk dus het strand. In galop, alweer. Met een strand boordevol krabben die als een malle schuin voor je uit rennen. Echt, dat moet je zien om te weten hoe bizar dat is. Krabben doen niet aan zwermen, volgens mij, maar dit waren zwermen krabben, eindeloos veel. Schitterend gezicht.

Verder heb ik niets met paardrijden. Het zijn prachtige dieren waar ik niets dan ontzag voor voel. Ze lijken mij altijd iets uit te stralen van dat ze wel beter weten en ons gewoon maar een beetje in onze waan laten. Dat je god op je blote knietjes mag danken dat je op hun sterke rug mag zitten. Wat overigens geldt voor alle dieren, groot, klein, mooi, lelijk of zelfs kriebelig irritant: wij mogen in onze handjes knijpen dat ze er zijn, want zonder hen zou onze eigen diersoort allang uitgestorven zijn. Tik 'm aan, ouwe!

#paarden #paardrijden #waanvandedag #jeugd #puber #galop

Ja, je denkt natuurlijk dat ik met de titel eigenlijk Fad Gadget bedoel; de avant-gardistische muzikant die in 2002 op 45-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval (dank je, Wikipedia)? Maar nee. Ik was nooit een liefhebber van deze peer, ondanks dat het wel zou moeten als je de algoritmes gelooft van muziekplatforms en ander geautomatiseerd gespuis. Je kent dat wel: vind je dit leuk? Oh, maar dan vind je dat ook leuk! Niet? Huh? Raarrrr! Error 404. En dergelijk gespartel.

Dus nee, sorry Fad. Ik bedoel echt: Vet! Gadget! Niet omdat ik een gadget-freak ben. Verre van zelfs. Het G-woord is niet aan mij besteed. Althans, zolang de uitzondering de regel bevestigd. En laten dat nu net die vermaledijde algoritmische regels zijn die liever niet hebben dat je kiest voor de uitzonderlijke regel. Snapt u mij nog? Fijn, want zelf vraag ik mij al jaren af waar ik het over heb.

Gadgets dus. Ik heb nogal eens de neiging om bij een winkel als Kruidvat – ja hoe verzin je het! – naar binnen te lopen om dan naar de tooltjes te kijken. Zo noem ik gadgets namelijk, tooltjes. Je kunt bijna geen Vat vol Kruid binnenlopen of ze hebben ergens een uitpuilend rek met zooi. Een graaibak, maar dan in kastmetplankenvorm. Een bende, altijd. En bij de grotere filialen hebben ze vaak nog meer van die chaos. Nog leuker dus. Niet dat ik er overigens rondloop met de drang iets te kopen. Ik verbaas mij vooral over de troep die er tussen ligt. Inwendig lever ik zuur commentaar, gewoon mijn gezellige zelf. Onmogelijk goedkope, en dus klevend van de uitbuitarbeid, shit. Een soort miniatuur-Action. Dat werk. Ach, u weet heus wel wat ik bedoel.

Toch ben ik sinds een dag of wat nogal onrustig. Ik zag in Rotterdam namelijk een cassetterecorder (!) waar ik best enorm blij van werd. Ondanks al mijn principiële incontinentie: ik wil dat ding hebben. Dan kan ik mijn tapes weer afspelen. En er zit een radio in, een USB- en SD-aansluiting, een ingebouwde microfoon, een hoofdtelefooningang. Plus brakke speaker. Allemaal overheerlijk verpakt in plastic soep door de eerder genoemde verweerde en bloedende kinderarbeidhandjes. Ik ben een vreselijke man, maar ik slaap nu nog slechter dan anders. Ergens ligt hier in huis een VVV-bon. Die bon moet worden omgezet in dit speelgoed speciaal voor mij. Kruidvat-speelgoed. Duivels!

Hoe erg is het met de wereld in mij dat ik dit onnozel gadget vet vind? Waarom vuurt het mijn liefde voor cassettebandjes aan, waarom moet ik door deze kapitalistische hel van hebbenhebbenhebben? Het vlees is sterk, maar de geest zwak, zo is het. Ook gij, Brutus! Mijn bandjes willen gehoord worden. Zij zijn mijn jeugd, mijn briljante audio-ideeën – alles wat ik ooit heb vastgelegd. Het schreeuwt om aandacht en ik vrees dat ik mijn oren zal laten hangen en binnenkort als een kind zo blij door de kamer zal huppelen. De volwassene in mij zal met een leeg hart en holle ogen veroordelend toekijken. Ik wens mij als geheel dan ook veel sterkte.

#cassette #tape #muziek #waanvandedag #recorder #jeugd

Kijk, ergens met veel plezier werken en dan moeten stoppen, omdat het in Uitzendland nu eenmaal zo is bepaald, dat is jammer. Zelfs als je dat van tevoren weet. Ergens hoop je (ik) toch dat als het van beide kanten gezellig is, dat je dan misschien wel kunt blijven. Maar nee. Zo gaat dat niet volgens de regels der uitzendbranche. So be it, ermee dealen, vooruit, ik kan het, heus, get over it, hoelangishetnugeledenhallozeg!

Een voordeel van ergens afscheid nemen is dan wel weer, tenminste, als de mensen wederzijds blij met je zijn, dat je dan een cadeautje krijgt. Het allerfijnst is wanneer je meerdere cadeautjes krijgt verspreid over, laat ik eens wat noemen, drie maanden. Dan bof je en daar is niets van overdreven.

Vandaag trapte ik voor mijn wekelijkse vrijwilligersbijdrage aan de samenleving stevig op de pedaaltjes en fietste met een stevige zijwind – maar ook met een werkelijk adembenemende koperen zonsopgang met buien in de verte, voor mij – naar mijn lieverds op IJburg. Iets waar ik elke keer oprecht naar uitkijk. En dan is het natuurlijk een extra dikke verrassing wanneer je zomaar ineens een mooi ingepakt pakketje in je handen krijgt. Want ja, ik heb in oktober een officieel document met daarop een aankondiging van pakjetegoed gekregen, dat ligt ook hier in mijn speciale kast met dingetjes, dangetjes, administratie en anders belangrijks, maar echt enorm onthouden heb ik dat niet. Tot vandaag.

Ik ben nu een mooie film rijker. Uitgekozen met liefde en aandacht, dat weet ik zeker. Ik kijk er naar uit om binnenkort op de bank te ploffen met mijn lieflijke deerne en ons visueel te laten verwennen. Dat klinkt nogal als sub-erotische soft-porno, maar gelooft u mij op mijn donkerblauwe oogjes: het is uitermate onschuldig en tevens geestverruimend vermaak. Mijn dank is alvast groot, dat staat als een meeuw op een paal boven eendengesnater.

Goed, film dus. Lekker kijken. Op het juiste moment, ergo nog even geduld, maar die kunst beoefen ik over het algemeen met verve. Of zonder verve, maar met kwast. Een rare kwast, dat dan weer wel. Misschien eentje zonder t. Een kwas. Ja joh, anders wordt het allemaal wel heel pruttiepruttie en blabla. Daarom. Brei er maar een eind aan.

#waanvandedag #film #vrijwilliger #cadeau #uitzendwerk #afscheid

Het probleem met mij momenteel is, in een notendop, dat ik allerlei plannen en ideeën heb. En hoe vaag en zelfs onbenullig ze soms ook zijn, het betekent uiteindelijk dat ik verlam en dus tot nadaniksnoppes kom. Vind ik. In de praktijk valt dat best mee, maar ik zie dat even niet. Tijdelijk ontoerekeningsvatbaar.

Ondertussen kan ik dan met enige jaloezie kijken naar alle prachtige werken die vrouwlief mij dan zowat elke avond toont. Momenteel is ze volop bezig met collage's maken; tiny collages. Ze maakt ze in een door haar gekozen, en alleen daarom al speciaal, boekje, op A5-formaat, zo ongeveer. Het ziet er in ieder geval geweldig uit. Inspirerend ook, maar dat is op dit moment dus de toegevoegde waarde van mijn staat van zijn.

Jaloezie is trouwens een groot en zwaar woord hoor, dus neem dat vooral met een flinke eetlepel zout. Goed kauwen en dan slikken. Moet jij eens zien hoe je daarvan opknapt. Nah, dat geheel terzijde. Ik wil gewoon teveel en van alles en dat liefst allemaal tegelijk. En dat gaat niet. Op zich geen hogere wiskunde en toch frustreert het enorm. Het meest irritante is dus die verlammende uitwerking.

Zo kom ik gisterenavond bijvoorbeeld niet verder dan een suffig zelfmedelijdend betoog over hoe zwaar ik het wel niet heb, hoe kut het leven is en waarom je überhaupt nog iets zou doen. Gewoon, de lekker grote thema's even plompverloren op tafel gooien. Ik wil dan verder ook niet dat er iets concreets mee wordt gedaan, geen hulp, goed gesprek of wat dan ook. Ik wil het vooral droeftoeteren, dan is het maar gezegd. Ventilatie to the max. Het blèren van al die shizzle helpt op zich al. En ja, stiekem helpt het toch ook wel wanneer mijn lieve medekunstenaar dan rustig probeert te blijven en wat doe-dingen opsomt. Dat ik mischien gewoon even mijn gitaar moet pakken, of tien regels uit een boek lees. Of iets anders wat niet al teveel moeite kost – en mij ondanks dat onmogelijk lijkt. Ik mopper en pruttel, klaag en bries, om uiteindelijk, in dit geval, dan maar met een levensvermoeiende zucht de zes heilige snaren te beroeren. Om daar dan vervolgens heel mismoedig wat op te rammelen en nog even te roepen dat al mijn liedjes stom zijn. Heerlijk volwassen deze man.

Goed, uiteindelijk kom ik er na verloop van tijd wel weer uit. Dat ellendige lagedrukgebied blijft vaak nog een dag of wat hangen en dan dondert het met regelmaat. Doe je verder weinig aan. Het moet overwaaien, wegtrekken of gewoon flink plenzen. Een psychische wolkbreuk. Geduld is in deze toestand eveneens een zaak van ware schoonheid, ik zeg het u. Mooier wordt het niet. Over een onbepaald tijdje lach ik er weer om, verweemoed ik.

Ach, alles relatief. Er barst een vulkaan uit zijn voegen, varkenshuiden liggen verspreid over de snelweg, een continent fikt af, de rente is nul komma niks, demonstranten wordt geweld aangedaan en toeslagen slaan toe. Het is maar een knusse greep uit de pracht die het leven pruilt.

#waanvandedag #bui #moodswings #stemming #creativiteit

Enter your email to subscribe to updates.