ego echo

Het ene vreugdevuur is het andere niet. Terwijl Australië afbrandt en het daglicht in Sydney inmiddels vaalschemerig oranje is, wordt er in een aantal Haagse wijken huilie gedaan omdat ze daar de boel niet mogen affikken. Iets met zogenaamde traditie, we mogen dus helemaal niks meer in dit land, en meer van die krokodillentranen. Als het straks weer op de pre-traditionele rellen uitdraait zoals vroeggahh dan is dat allemaal de schuld van de gemeente en haar politiek. Tja, of de het is de schuld van een paar slecht ontwikkelde hersencellen. Kan ook. Hoe dan ook, er wordt binnenkort op het Oliestrandje – toepasselijker wordt het niet – een heuse traditiecrematie georganiseerd door de wijkbewoners. Ik vermoed dat er dan daarna lekker een ouderwets potje knokken met elkaar op het asgrauwe programma staat. Lijkt mij pure win-win – ijskoud op het strand modderworstelen met z'n allen en doorgaan tot er niemand meer overeind staat. Ook weer geregeld.

Het bruggetje naar stikstofgereutel en tabaksfabrikanten die net als de bierbrouwers dikke bonussen uitdelen aan de middenstander die zoveel mogelijk ziekten weet te verspreiden is snel gemaakt. Maar waarom zou ik er nog meer woorden aan vuil maken? De hel is hier, bestemming bereikt. Probeer om te draaien (spoiler: dat kan niet).

Wat mij trouwens wel opvalt is dat ik de laatste tijd vaak aan Ron Brandsteder moet denken. Gek hè? Nachtmerries gegarandeerd!

#waanvandedag #brand #vreugdevuur #bosbrand #denhaag #australië

het zat daar op kussens op de keukenvloer oranje paars rood en een bakje vervlogen vogelvoer

het keek mij aan met ogen van gebroken glas vroeg mij schraal of dit dan eindelijk het einde was

de zucht was diep het haar viel langzaam los toonde kaalgevreten plekken als in een godvergeten sprookjesbos

het voer was op de kussens gleden langzaam uit elkaar het stond nu wankel en maakte een weemoedig soort gebaar

de vleugels waren lam en zaten hopeloos in de knoop ze hingen daar maar wat zoals de onschuld voor de doop

liep naar de rand van het balkon en werd nog voor de sprong gegrepen door een in een vorig leven aangereden kattenjong

ik zei vaarwel het was me een onaangenaam plezier het zei niets terug was allang heel ver weg van alles hier

#gedicht

In de steentijd was de mens steenrijk en in de ijstijd aten we gezellig met z'n allen waterijsjes rond een smeulend hoopje as. Althans, dat lijkt mij niet meer dan logisch.

Ach, neem het mij niet kwalijk. Sinds een maand of twee is de maandag mijn weekend – toch leuk, zo aan het begin van de week. Een dagje met meestal allerlei huishoudelijk gezever en achterstallig mailverkeer. Of wat maar net ter tafel komt. Op zulke dagen is het risico op mijmerslapte nu eenmaal het grootst. Dus vandaar het gemankeerde intro.

Voorheen was dinsdag wat nu dus mijn maandag is. Maar mijn maandagreisje naar Rotterdam is nu een dag opgeschoven omdat dochterlief inmiddels de leeftijd heeft om zelf ook eindelijk eens wat pesos te verdienen. Ze vult nu onder andere op maandagmiddag bij de supermarkt met de grote oren wat vakken. Je verwacht het niet, maar ik vermoed dat ze het stiekem ook wel leuk vindt. Tenminste, zolang ze heel hard roept dat werken stom is (net als school) dan valt het meestal wel mee. Los daarvan: werk en school zijn natuurlijk ook stom. In negen van de tien gevallen stomp je af zoals een verenigingsstudent tijdens een HelB-feest. Kent u dat fenomeen? Ik las er vanochtend iets over en als vanzelf voelde ik weer wat vertrouwd brandend maagzuur borrelen. Studentenverenigingen in den lande krijgen fikse kortingen op bier naarmate ze meer zuipen. Bierbrouwerijen zijn namelijk net zo maffioos als al het andere gespuis dat je iets probeert aan te smeren. Zo'n HelB-feest (Hel staat voor HEctoLiter en B voor bier) is een speciaal georganiseerde slempparty aan het eind van het jaar om nog snel heel-heel-heel veel bier er doorheen te jagen, zodat er in het nieuwe kalenderjaar nog wat meer hectoliterkorting op de zuipvoorraad komt. Nou, best ziek, vind ik. En uiteindelijk worden de meesten dat ook, maar dat schijnt juist erbij te horen. Tenslotte kijken we niet op een Korsakovje meer of minder.

Tja, ecce homo. Ondertussen is het reepje lucht hier boven ons appartementenflatgebouwkarkas dikgrijs en knalt de zon met een uiterste krachtsinspanning nog een flinke straal tegen de brede witte dakrand aan de overkant. Verblindend mooi, geen grap.

Nou, ik tap er nog eentje en spreek ik u van de week wel weer. Proost en verzuip voorzichtig.

#waanvandedag #vindicat #studentenvereniging #bier #korting #steentijd #ijstijd

Ik typ dit met de laptop op schoot. Precies waar het ding zijn naam aan heeft te danken. Maar ik zeg je, meestal doe ik dat dus niet. Simpel, omdat dat mijn ijverige computertje daarvoor te klein is. Dat schrijft niet lekker. Dan moet ik teveel met mijn kop naar voren gebogen zitten, pijn in den rug en den nek, gedoe, hou uit schei op. Nee, echt. Ik merk dat nu pas op, omdat ik nu de laptop van vrouwlief gebruik. En dat is een bad boy hoor! Uitstekend geschikt om op schoot te nemen, goede hoogte en alles. Al moet het ook weer niet te lang duren, want het gewicht wil ook wat, dus ik ga het, vermoed ik, kort houden. Misschien is dat maar beter ook, want als ik nu al dik tien zinnen lang een lulverhaaltje kan houden over een veredelde schoothond, dan kun je je afvragen waarom ik überhaupt de moeite heb genomen om hier in te loggen en u te vermoeien met een scherm vol met niks. Maar ja, na gisteren leek het mij beter om nu niet weer te beginnen over al die shit waar ik mij aan erger. In het kader van Nu Even Niet! zeg maar.

Het is ook iets raars, typen op andermans computerding. Alsof je na jaren en jaren op een andere gitaar gaat spelen. Zoiets. Of wanneer je je oude fietsrakkertje hebt ingeruild voor een nieuwe, of zoals dat gaat met nieuwe schoenen. Nou, u begrijpt mijn punt. Dus alleen daarom is het misschien beter om dan niet een ellenlang stuk te tikkerdetikken. Alles onwennig, groot, zwaar, vreemd. Brrr.

Misschien heb ik morgen weer de geest helderziend en kan ik u verblijden met wat verse zuurpruimerij of een lieflijk prozaïsch of treurniswekkend poëtisch geniaal werkje. Wie weet. Voor nu een zondags fijne avond nog.

#waanvandedag #laptop #computer #schrijven

Waar was ik gebleven? Nou, gewoon hier. Poepiedruk en dat soort dingen. En kapotmoe, ook nog. Dus dan moet de schrijfbehoefte het toch even ontgelden. Excuses daarvoor, want ik weet dat al mijn trouwe lezers daarmee keer op keer, dag na dag, een dikke teleurstelling moeten verwerken. Mea culpa en meer van die sorry-achtigen.

Kent u dat gevoel dat je stevig verkouden dacht te zijn en dat het vervolgens gewoon niet echt over lijkt te gaan? Ja, uiteindelijk wel, heus, maar tot die tijd dikke hoest, gerochel en gereutel. Ondertussen wens ik overigens de buren maar weer eens een lange en pijnlijke dood toe. Niet omdat ik zo'n vreselijk mens ben, maar omdat zij simpelweg teveel ruimte innemen. Het geruzie, het gekrakeel, de eeuwige hemeltergend schijnheilige gospelmuzak en tetterende televisiedominees. To hell with it. Al impliceert dat laatste dat er een hemel zou zijn. En laat ik daar nu precies niet mee akkoord gaan met mijn overtuiging des levens. Het is ook wel weer sneu voor ze als ze daadwerkelijk zouden branden in de hel, want mijn boosheid, woede en wild geraas gaat natuurlijk over veel meer en veel groter (ik verbeeld mij nog wel eens wat) dan die suffe idioten hiernaast. Zij zijn slechts de verpersoonlijking van een topje van die smeltende ijsberg. Dus ook hier past een ongemeend excuus.

Ik moet trouwens ook nodig weer eens een tirade houden op mijn zelfbenoemde tv kanaal. Misschien helpt het weer wat te ontluchten. Al heb ik ook het evenredige vermoeden dat die uiting zomaar een stille dood sterft. Ach, ook geen ramp en geheel terzijde. Lekker digitaal pennend kan ik ook mijn plantaardig ei wel kwijt.

Er zijn ook mooie en fijne dingen op deze door domme mensen verneukte planeet. Afgelopen woensdag zag ik mijn lieve biebcollega's weer. Stiekem was het alweer twee weken afzien geweest zonder deze schatten. Om de feestvreugde te vergroten liep de vrijwilligerspraat met de dame uit Damascus dan ook flink uit. Ze had wat poststukken van de afgelopen week verzameld en die las ze voor. We bespraken de lastige of ronduit moeilijke woorden, rare zinnen, formele shit en aanverwante zaken. Ik ben inmiddels ook haar verkapt maatschappelijk werker, dus ik belde namens haar tussen de bedrijven door ook nog met de gemeente. Vervelen is geen optie en het leidt mij ook weer een beetje af van de treurigheid van ons bestaan.

Een dag later een opnieuw heel openhartig gesprek gehad met mijn Koerdische vriendin en aansluitend nog aan haar scriptie gewerkt. Daarna door naar mijn lieve dochter. Huiswerk en samenzijn in willekeurige, plezante volgorde. Op vrijdag werk ik sinds drie weken op basis van 0-uren extra in de boekhandel. Zo worden we allemaal blij: zij een paar handen erbij zonder er eeuwig aan vast te zitten en ik weer een uurtje of wat inkomen. Lang leve de drukke decembermaand.

Over drukte gesproken. Ik zal de laatste niet zijn die zich erover uitspreekt (mag ik hopen) maar kunnen we die idioterie rond Black Friday – die vervolgens doodleuk een heel weekend tot en met maandag duurt – zo snel mogelijk afschieten? Wat een voorbeeld van kapitalistische ranzigheid. En opnieuw lopen we als zombies achter het zoveelste overgewaaide plastic feestje van de VS aan. Echt, ik begrijp helemaal niets van onze bizarre verafgoding van de sterren en strepen; een enorm stuk kaalgevreten land met een maatschappij die je zelfs je ergste buren niet wenst.

Potdikke, nu sla ik toch weer door, terwijl ik positief wilde afsluiten. Even denken, kan ik nog iets hartverarmends verzinnen? Vast wel, maar dat komt dan een volgende keer wel weer. Voor nu moet ik weer even terug in mijn hol. Gordijntjes dicht, Fever Ray op (de buurjongen overstemmen die begint mee te loeien met een godgeklaagd liedje!) en verbitterd zoet knorren maar.

#waanvandedag #blackfriday #buren #mens #planeet #kapitalisme #vs

Ik weet niet wat er mis was, alleen maar dat er wat mis was. Dat wanneer we dit zouden doorzetten, jij naar daar en ik naar nergens, ja: hier alleen met mijn wanhopige zelf, dat ik jou nooit meer zou zien, zou kunnen aanraken, jouw huid tegen mijn huid. Dat zou het ergste zijn ooit, onvoorstelbaar erger nog. Ik kon niets. Alles was mis. Niet bewegen, schreeuwen, praten, huilen. Ik kon helemaal niets en stond daar maar te brullen zonder geluid, zonder tranen, en zakte centimeter voor centimeter weg, loste op, verdween uit beeld alsof de verbinding tergend traag wegviel.

Dus toen ik jou hoorde, 's ochtends, toen de wekker ging en jij opstond, je ontbijt maakte in de keuken, de geluiden uit de badkamer en hoe je je aankleedde, toen wist ik dat alles goed was. Toch dwong ik mijn ogen om open te gaan, heel even maar, ook al wilden ze helemaal nog niet. Het keukenlicht zou pijn doen, zoals elke ochtend, maar het moest gewoon. Ik had je gehoord en nu wilde ik je zien en ik zag je. Ik stak mijn onwillige arm omhoog en deed een poging tot zwaaien. Jij deed het keukenlicht uit, deed de deur open om naar je werk te gaan en mij nog even te laten in die verdomde waan van de schemerige dag.

En toen zag jij mijn stuntelige poging te zwaaien, je lachte en zei dag liefje. En ik werd rustig.

#waanvandedag #proza #liefde

Ben ik nou nog steeds in Homo Deus van Harari bezig? Ja, echt, die vraag kreeg ik vanochtend van mezelf via de bladspiegel. Weet je, sommige boeken eisen tijd. Soms kun je ze niet aan een stuk uitlezen, gewoon omdat ze per regel impact kunnen hebben. Waarvan akte. En oké, ik lees sinds een aantal jaar meerdere boeken tegelijk. Waarbij de non-fictie zich uitstekend leent voor nu weer even laten bezinken en wegleggen om dan tussen de lezerstralen door een roman, kinderboek, young adult of wat dan ook te consumeren. Momenteel ben ik in zowel Homo Deus, Noorse Mythen en een nog nader te bepalen roman bezig. Dat laatste omdat ik het voorgaande net uit heb. Altijd weer een even heuglijk als droevig als verwachtingsvol moment.

Lezen en schrijven over lezen en dan het geschrevene overlezen. Van die dingen met de gordijnen op een bescheiden kier en starend in de verte. Nadenken, bekomen, mijmeren, rust. Meer heb je eigenlijk niet nodig. Tenminste, vandaag niet.

#lezen #harari #homodeus #waanvandedag

Het waren weer veren met eenden dagen. Nee, eendenverendagen. Of wacht, nee, enerverend. Ja joh, lekker flauw spelen met woordjes. Dat doet ie nou eenmaal graag. Geef de schuld aan de uitloper van wat een stevige stoot adrenaline doet na een dag als gisteren.

Fijn gespeeld met het aloude Cradle FC. Ons jubileumoptreden. Een hele mooie energie, ik zeg je. Twee sets van dik 45 minuten met in de middag wat mij betreft nog een uitgebreid interview bij de lokale radio. En dat gecombineerd met het weerzien van goede vriend Willem. Ooit waren we samen de radiomakers, nu was ik lijdend voorwerp. Ik lijd graag, dus dat was boffen.

Het bleek de opmaat van een indrukwekkende en – ik weet het even niet anders te zeggen dan op deze zoete manier – liefdevolle avond op allerlei fronten. Een uitstekend gevulde zaal, stevig geluid, licht en video. Noem het maar op, bedenk het maar: het zat allemaal in diezelfde cadeauverpakking. Ik kan niet anders zeggen dan dat het allemaal meegaat in het mapje dierbare herinneringen.

De komende dagen, stiekem ook al wel vandaag, zal ik wel weer ergens huilend in een hoekje zitten. Wanneer de kick&rush is uitgewerkt en het lieve lichaampje weer hevig in dagelijks erkend protest gaat. So be it. Voor nu dwarrel ik als een blij en brak veertje zo licht nog even door, dan zien we daarna wel weer verder.

#muziek #cradlefc #band #jubileum #waanvandedag

dit zijn de dagen van woeste wolken grimmig grijs gebroken zon en blinkend blauw

de dagen dat je seconden lang minuten uren weg kunt turen oneindig verte kijken wind en druppels ijzig koud

dit zijn de dagen van kachelwarm verzachtend zoet anijs en ik ook van jou

#gedicht #proza #proëzie

Zoals u weet was het afgelopen week een gesnotter van jewelste alhier. Omdat het leven nu eenmaal een balansfetisj kent, is mijn deerne ook onvermijdelijk getroffen door hetzelfde snuitfestijn. En zo ken ik er nog wel een paar in mijn (in)directe omgeving. We niezen en proesten wat af met z'n allen. Ik kan u uit ervaring meedelen dat het ergste er na een dag of drie weer opzit, althans, in de versie van het virus dat ik had. Gelukkig zijn er talloze varianten, dus vervelen is geen optie en niets valt daarom met zekerheid te zeggen. Mooi toch, dat onvoorspelbare aspect des griepigs.

Eigenlijk boffen we maar. Ik bedoel, je zult nu met je lieslaarzen door Venetië struinen, of een Glühwein op de golf van de zoveelste lawine in evenwicht moeten zien te houden. Europa is nat en koud, Australië veuls te heet en in de fik, net als Californië in het land van de Gouden Trompet. Ondertussen werken kindertjes – voor een schamel inkomen om precies een maaltijd per dag van te kopen – in helse mijnen om te graven naar ons geluk dat we smartphone en andere wegwerpelektronica noemen, sterven zwaar uitgebuite arbeiders in Qatar een stille dood zodat er straks op de vele splinternieuwe tribunes van FIFA-maffiose stadions gejuicht kan worden voor de nationalistische waan van volk en vaderland. Ik hoop van harte dat er voor die tijd nog een verzengend vuur, weelderige overstroming, kiezelharde komeet of een combinatie van alles ons allen uit het lijden heeft verlost.

Maar goed, voor die tijd zullen we vast nog wel koutje moeten doorstaan. Zakdoekjes voor het grote en kleine leed zijn niet aan te slepen en het is ook niet te doen, al dat meelijden, ik weet het. Toch kan ik niet wegkijken, mijn ogen niet sluiten en vooral mijn gevoel bij dit alles niet uitschakelen. Uiteindelijk doet dat namelijk nog meer pijn.

Toch wil ik u nog een vrolijke pepernoot meegeven, tenminste, als u bereid bent 'm te zoeken en vinden. Hij ligt ergens in een of andere hoek. Dan haal ik ondertussen mijn paard van stal, zet mijn hoed op en vul al die ranzige kinderschoentjes met vriendelijkheid en geurvreters. Het is een begin.

#waanvandedag #wereld #sint #fifa #klimaat

Enter your email to subscribe to updates.