ego echo

Nu ik weer een beetje richting het land der levenden ga, ontkom ik niet aan de levendigheid van wat wij dan bestempelen als nieuws. Daar kan ik van alles over zeggen, want ik vind er ook van alles van. Toch doe ik het liever niet. Het heeft geen zin. Behalve dat het mij wel enorm kan opluchten. Op de langere termijn is dat op zich best zinvol, oké, zo is het ook weer.

Vooruit dan maar. Ik begin met wat geen nieuws is. We hebben een enorme eikel van een premier. En alles wat daarbij en omheen zit, zoals de Engelsen zeer treffend in deze context zeggen: iemand als Dickhof. Dat gejank over een snelheidsbordje. Boehoe, huilie-huilie doen. Maar, let u wel even op? Want dit is natuurlijk een afleidingsmanoeuvre van heb ik jou daar aan mijn fietskar hangen. Het interesseert ze niet echt iets hoor, of je 120 of 130 rijdt. Of dus 100. En dat alleen maar een paar uur per dag. Symbooltjespolitiek avant la lettre. Dit rookgordijn (letterlijk) komt ze heel goed van pas. Zo blijven al hun andere industriële vrindjes en overig maffiagespuis fijn buiten schot. Vox populi doet de rest. Dat buitelt over een snelheidsverandering – een beperking is het niet, want laten we wel zijn: gemiddeld rijd je overdag amper 70 km per uur; de wegen zijn te vol, want iedereen moet blijkbaar met z'n luie reet in een auto zitten. En dan laat ik de ranzige stinkerds van scooters en aanverwanten even voor wat ze zijn.

Een ander storend dingetje dat onze Meester Kwel aka Rutte nog even benoemde was dat deze hele kwestie enorm ingewikkeld is. Nog ingewikkelder dan de hele vluchtelingencrisis. Ehhh... dan bewijs je wat mij betreft dus precies hoe ongelooflijk dom en apathisch je bent. Een vergelijking die nog manker gaat dan Nelis met twee houten poten.

Een kleine greep uit een rijk arsenaal eenvoudige oplossingen, in willekeurige volgorde: direct kappen met de horror die bio-industrie heet (in plaats van zo'n farce om het eten van deze prachtige collega-dieren aan te passen, hallo??), een einde aan de Eeuwige Groei (welke gek heeft dat bedacht en wie zijn de gekken die het nog geloven ook?), een circulaire levensstijl, altijd en overal maximaal 90 km per uur, een stevige belasting op vliegtickets en brandstof, mededogen, aandacht en vriendelijkheid, samenleven met alles wat (nog) niet dood is.

Dus dat. Je zou bijna denken dat het toch wel ergens over gaat.

#stikstof #fijnstof #politiek #waanvandedag

Bij gebrek aan externe prikkels moet u het weer even doen met wat interieur geweeklaag mijnerzijds. Om alvast in de stemming te komen: de gordijnen zijn in ieder geval open, dus dat is toch alweer lichtzinnig te noemen.

Het was een nacht vol koortsige waanzin. De ochtend voelde dan ook precies zoals wanneer men uit het hol der waanzin kruipt. Ach, u kent het klappen van de zweep natuurlijk ook. Daarom, ik ben mij terdege bewust van mijn nietserigheid en klein leed. Ik beeld mij niets in, behalve dus zodra de koorts toeslaat.

Zoals dat dan gaat, krabbelt ook mijn gestel overdag aardig op. Ik zag zelfs kans mijn tiendagenbaard eindelijk eens naar het land der stoppelen te verwijzen en ik heb mezelf weldadig getrakteerd op een warme douche. Nu eens zonder kookwekker. Met beslagen ramen de broodnodige dagelijkse oefeningen gedaan en ik voelde mij weer enigszins levendig. Niet voor lang. Ook dat gaat nu eenmaal zo.

Desondanks toch de moed gehad om een handdoekenwas aan te slingeren en wat ander huishoudelijk geneuzel te ondernemen. Nu op naar een ongetwijfeld weer interessante avond en nacht. Met een beetje mazzel hebben we dan het ergste gehad en ben ik over een dag of wat weer zo fruitmandig en onfris als u van mij bent gewend. Hoewel, wat is verschil? Het blijft hoe dan ook een potje navelstaren alhier.

#waanvandedag #holenbeer #koorts #navelstaren

Hiephoi, het is officieel: ik ben sinds lange, lange tijd toch echt weer eens ouderwets verkouden!

Na eerst een dikke week van gezellige niesbuien als reactie op de stofferige mijten en het stelselmatig negeren van de daaropvolgende keelpijn, kan ik er nu niet langer onderuit. Mijn arme lijfje voelt zoals dat voelt wanneer de ellendige mens de koude van ver haalt. Vingertjes te glad, smaak te loos, algehele stramheid der gewrichten, de oortjes dicht en dan weer open en dus die fijne droge, schrale prop achter in het doorgaans zo lieflijk gevooisde keeltje. Ach en wee, want het niesen gaat ook vrolijk door. Mijn humeur is opperbest alleen krijg ik daar bar weinig van mee.

Heb meelij en ik lijd op een later tijdstip mee met u. Met besnoten groet verblijf ik wanhopig uitkijkend naar verbeterde tijden.

#waanvandedag #klagen #verkoudheid #herfst

Het wrakke mannetje kijkt zijn waterige oogjes scheel. Misschien is het tijd voor het structureel gebruik van een leesbril, misschien is het gewoon het daglicht dat hij niet verdraagt. Of misschien is het gewoon precies andersom en verdraagt het daglicht zijn duister niet.

De nachten waren kort, gebroken en vol met hallucinaties net boven het aardoppervlak. De diepten waren stijl, zwart en onpeilbaar. Soms vloog hij, soms dook hij, soms was het gewoon een onvrijwillige vrije val. Maar steeds opnieuw riep hij zichzelf tot de orde van het wakker worden. De Wakkere Orde, het zou een mooie naam van een gilde kunnen zijn – een vereniging voor het ambachtelijk der nachtkijkers.

En nu, op deze dag van vrij, zonnig en koud, was de ochtend zo vriendelijk om de wekker te laten voor wat hij was. De slaap kwam snel, zoals bijna altijd, maar liet 'm deze keer oprecht met rust. Daarom voelt het kereltje zich ook een beetje ondankbaar. Een gat in de dag te vullen met slaapzanderige, nog steeds vermoeid prikkende oogjes.

Hij zucht. Nog een keer, nog wat dieper. Er is een beeld ergens ver weg, maar hardnekkig. Van een houten stoel op vier stevige poten midden op zee en een uitgevouwen zwarte paraplu op de schaduwzijde van de maan. Slapen is als dobberend schuilen in een handjevol herinneringen.

#proza #waanvandedag #slaap

Soms moet je in je gevoeligheden je meerdere erkennen. Zoals nu. Ik ben nooit officieel erkend als allergenetisch, maar dat neemt niet weg dat alle symptomen overduidelijk zijn. In de volksmond en klauwzeer ook wel herfstallergie genoemd. Ik noem het mijtertje het liefst bij de naam met al z'n huiselijkheid. Het vocht, het stof, de kachelwarmte, de schimmel in en rond het huis, het stervende blad, de nevel, de regen, de piepende banden vol benauwdheid en het snot. Vooral dat laatste. Ik nies me helemaal kapot. Letterlijk. Gezellig een lippig koortsje erbij en het plaatje is compleet. Hoewel, tel er ook nog wat stramme ledige maten bij en een algeheel van gevoel van malaise, mineur en melancholie. Ja, lieve mensen, de olifanten vallen weer uit de bomen – of, met de gedachte aan mijn biebbezoek vanochtend: misschien bestaat de boomoctopus dan toch? Hoe het ook zij: het seizoen is daar. Toch, los van mijn particuliere gesnuif en gestuntel, het is net zo mooi allemaal. Ieder jaargetijde, zolang ze nog bestaan, heeft haar charme. En ook deze maanden kan ik zeer waarderen. Dat u dus niet denkt dat het één niet naast het ander kan bestaan.

Het meest betreurenswaardig is dat ik in het kader van verstandig zijn vanavond mijn lieve vriendin in Utrecht en het gezamenlijk onveilig maken van het open podium aldaar aan mij voorbij moet laten gaan. Laat ik mijzelf niet in de maling nemen en eerlijk zijn: na nachten van merries en paniek én de huidige wanstaltigheid des persoons, is het niet te doen om een kwartier lang mijn ziel en zaligheid een nietsvermoedende zaal in te slingeren. Daar is felle, scherpe energie voor nodig die ik nu even niet heb. Laat ik daarom eens zuinig op mezelf zijn voor deze keer. Daarbij, morgen heeft de dag mij ook nog nodig.

Voor nu troost ik mij met een mand vol lapjes, rol mij op en spin mijn vlekkerige melodie in monotone ruis.

#allergie #herfst #proza #lappenmand #optreden

Ons bestaan wordt gedefinieerd door de verhalen waarin we kiezen te geloven. En we verzinnen wat af met z'n allen. Dus dan weet je dat.

In het kader van 'laat ik ook eens positieve kant van de tweevoeter belichten': vorige week reed ik, zoals ik dat nu eenmaal doe, met een lekker vaartje naar het station. Rotterdam Alexander, voor de preciesigheid. Niet dat het verder uitmaakt, maar het geeft een beeld. Of niet, want als je niet weet hoe het er daar uitziet, of dat het überhaupt bestaat, dan heb je er nog geen rukkeduk aan, maar ja, je probeert eens wat als Schrijver des Naderhands.

Fietsen dus. Tempo. Donker. Licht aan. Blik op het fietspad en dan die hele omgeving ook maar gelijk scannen. Het kruispunt dat voor mij opduikt is me er eentje. Nu kan het kruispunt daar zelf weinig aan doen, dat ligt daar gewoon keihard te chillen en heeft verder geen idee, maar ik weet uit ervaring dat er nogal wat automobilisten zijn die niet in de gaten hebben dat ze, voordat ze hun weg met de overige gemotoriseerde vriendjes kunnen vervolgen, eerst een fietspad oversteken – en voorrang moeten verlenen, zoals dat zo mooi heet. Toegegeven, ik ben dienaangaande ook best een eikeltje en rem het liefst zo dramatisch laat mogelijk als een vierwieler mij niet of laat opmerkt. Dat is het voordeel als je zelf wel oplet, dan kun je anderen nog eens heerlijk de stuipen op het lijf jagen. Nou, dat gebeurde dus ook.

Ik kom in volle snelheid aan karren en ik zie dat het jochie achter het stuur niet enorm op zit te letten. Ik zag wel de gloed van zijn telefoon op zijn gezicht. Logisch natuurlijk dat zo'n schermpje de hoogste prioriteit krijgt. Je zou zomaar iets kunnen missen, een bericht, een foto of, nou, een fietser. Maar ja, die zie je niet aankomen op je foon. Dus ik overdreven remmen, tingelen, overdreven sturen en misbaar maken. Fantastisch. U kent het wel, met je hand een wegwerpgebaar, mond scheef, boos kijken. Blijer maak je mij niet. Oh, wat ik dan ook fijn vind is om de gestuipte mede-verkeersdeelnemer een bezoekje aan het raampje te brengen en heel even nog mijn zelfingenomen gelijk te duiden. Dus ook nu.

Mijn verbazing was nog onderweg een schetsboek en potlood te kopen, terwijl ik zijn portierraam al zie zakken, met zijn hoofd half naar buiten en zijn hand erdoorheen gestoken zwaaien, terwijl hij roept sorry man, ik zag je écht niet, sorry! Tja, van zo'n vredelievende wending schiet ik dan toch vol. Waarschijnlijk net zijn rijbewijs, toch even goed geschrokken en dan excuses aanbieden. Dan ben je een grote, hoor, echt. Ik stak daarom mijn hand op, zwaaide terug en riep ... is oké!.

Even later liep ik met natte oogjes op het perron. Het was dan ook verdomd koud en dan die wind erop hè?

#verkeer #fiets #ov #gedrag #waanvandedag

Na een dag in het rijk der schaduwen was het de hoogste tijd om mij weer eens te douchen en aan te kleden. Niet dat ik er daardoor veel beter uit ging zien, maar het is het idee, hè? Op naar de winkels dan maar. En dat met een grote omweg. Eerst maar eens tegen die wind in trappen om de wind mee te verdienen. Het werd een rondje Diemen voordat ik met twee tassen aankopen weer hier thuis achter mijn lieve kleine laptop kroop. Waarvan akte.

Ik zag van de week trouwens die ene man in Amerika, u weet wel, die olijke knuffelbeer die zijn huis wit heeft laten schilderen. Waarschijnlijk omdat dat mooi afsteekt tegen zijn oranje hoofdje. Hij hield vol trots een nieuw opstel in zijn mollige knuistjes omhoog, zag u dat ook? Wat ik ervan begreep had hij deze keer weer eens wat over zijn spelevriendje Iran geschreven. Ik zag 'm gewoon glimmen en dan zo een beetje stoer kijken in de camera. Prachtig hoor. Dat gun je zo'n man toch, die aandacht? Het is dan ook hele prestatie.

Verder las ik allerlei keigoede berichten over stevig stikstof- en klimaatbeleid. Heel slim vond ik de truc om niet te minderen, maar om te compenseren. Gouden vondst. Dan kunnen we gewoon met z'n allen net doen of er helemaal niets aan de hand is en lekker doorgaan op deze weg. En lukt het hier uiteindelijk niet, dan gaan we toch naar een andere planeet? Daarom, geen vuiltje aan de lucht.

Goed, voor ik stik in mijn eigen stoffige sarcasme: ik zag onderweg op de fiets prachtige wolkenluchten, golvend water, dobberende watervogels, vliegende ganzen en – oh jee, nu gaat het toch alweer mis – heel veel zwerfvuil. Een fietser voor mij gooide er eigenhandig nog wat extra vuil bij. Het liefst had ik 'm van zijn tweewielertje getrokken en heel erg met de neus op de ranzige feiten gedrukt, maar vooruit, ik hield me in.

Wanneer je dat laatste wegdenkt, was het een prima fietstochtje. Met als ultieme afsluiter mijn eeuwige schuldgevoel ten opzichte van de straatkrantverkoper. Aan mij had hij niets, behalve dat ik hem oprecht zag en hem bij het binnenkomen en verlaten van de winkel vriendelijk groette. Persoonlijk vind ik dat waardevol, maar je vult er geen maag mee en je betaalt er geen huur van.

Toch, aandacht en vriendelijkheid kan een wereld van verschil maken. Daar ben ik van overtuigd. Als individu kun je een revolutie ontketenen met een bemoedigende knik.

#revolutie #vriendelijkheid #zwerfvuil #mens #waanvandedag

De niesdagen volgen elkaar de afgelopen tijd snel op. Dat is op z'n minst nogal irritant. Voordeel is dat het vandaag een dag van nul afspraken buitenshuis is en de aanblik buiten sowieso gezellig meesnottert. Soms valt het leven dus best mee.

Gisteren in de trein zat er een vrij jonge jongen tegenover mij. Zowaar met een boek. We kruisten onderweg onderzoekende blikken: wat lees jij? Zijn boek was er eentje uit de categorie fantasy. Daar kon dat van mij niet tegenop, want ik lees op dit moment Homo Deus van Harari (wederom een knap staaltje leesbare wetenschap). Naast de jongen zat een midden-twintiger. Net afgestudeerd, want tot grote schrik moest nu de treinreis worden betaald en moesten er nog allerlei andere dingen ineens worden geregeld. Naast mij zat het evenbeeld. Ze kenden elkaar hoorbaar van de studie en ik vrees de bijbehorende brallende studentenvereniging. Hun taalgebruik doorspekt met loze kreten, holle frasen en betekenisloze klanken vond ik nogal verontrustend. Het ging maar door en helemaal nergens over. Ja, dingen als Het Bestuur, De Groep, De Club, Een Meet Up, To Do Lijstjes, Vrijmibo's, Feestje hier, Misbruikje daar. Het viel alleen heel even stil toen er zomaar uit het gebrabbel een ziek familielid opborrelde. Toen had het heel even echt ergens over kunnen gaan. Maar nee, deze kans werd om zeep geholpen door de opmerking dat diegene nu waarschijnlijk niet kan investeren in een Start Up van deze of gene. Heel jammer natuurlijk, maar ja, “gezondheid is gewoon ook wel iets belangrijks, dus dan is het even niet anders.” Daarna konden ze tot beider opluchting weer verder met hun niksigheid en oeverloze kutleventjes.

Aan de andere kant van het gangpad zaten drie wat oudere tieners. Ze hadden het erg leuk samen, waren lekker druk en enthousiast en kirden dat het een lieve lust was in het overtreffen van het zo veel mogelijk bijvoeglijk gebruik van kanker-dit en kanker-dat.

Alle gezellige prikkels bij elkaar viel het nog niet mee om mij te concentreren op wat Harari mij had te vertellen.

Zoals gezegd, soms valt het leven best mee. Vooral als ik niet naar buiten hoef, de gordijnen dicht kan laten, de mensheid vervloekend en mezelf drogerend met bekers gemberthee en rijstwafels.

#trein #waanvandedag #taalgebruik #mensheid #miezer

De laatste tijd heb ik erg mijn best gedaan om mijn actualiteitenpijn zoveel mogelijk te verbijten en mij toch vooral te richten op het gereutel van het alledaagse. Niets mis mee overigens, laat dat duidelijk zijn. Toch, ik moet nu echt heel even ontluchten. En ik zal u sparen, wees gerust. Hooguit een tirade van een half uur, dan is het wel weer mooi geweest.

Ik begrijp de domheid niet van een opmerking van iemand die zich minister noemt. Dat er een – jawel daar is ie weer – onderzoek moet komen naar de mogelijkheid om de maximumsnelheden op de matrixborden boven de snelweg aan te geven. Want, o jee, o jee, dik probleem: deze prachtuitvinding voor het filelijdende gepeupel kan slechts twee cijfers weergeven. Dus ja, hoe moet dat dan als je 100, 120, of 130 aan wil geven op dit lichtjesfeest? Nou? Hoe dan? Precies, eerst even stevig onderzoeken. Nou, hierbij mijn vreselijk ingewikkelde oplossing: haal die fukking 0 weg en je 'probleem' is opgelost! 5=50, 8=80 10=100 en zo verder. Als ik mij niet vergis doen ze dat bij de NS al sinds mensenheugenis zo. Maar nee, we zijn natuurlijk allemaal randdebiel, dus laten we het vooral niet te ingewikkeld maken voor de stuurstarende amoebe die wij allen zijn.

En dan de Malieveldverziekers aller lande. Pleur gezellig je trekker en je hijskraan op dat modderbakje, liefst met zoveel mogelijk tegelijk, zorg ervoor dat de boel net niet instort, rijd leuk wat gemeentehuizen aan gort, steek je vinger in de lucht, ram wat hekwerk en dood daarbij bijna wat nietsvermoedende weggebruikers en voila: uw wensen worden met oogjes vol angst blijmoedig ingewilligd. Zo simpel kan regeren zijn. Behalve wanneer dat zelfde trapveldje wordt bezet door lieftallige klimaatnagelbijters, schoolskippers of anderszins naar veganisme riekend gespuis. In dat geval trek je al regerend gewoon nog wat miljarden van de rijksspaarbankrekening en steek je die onder het kopje biomassa in de fik. Regeren is tenslotte ook geen steek voor ogen vanwege de giftige mist zien. Wel gelijk een mooie verklaring voor de roetveegpiet. Zijn we daar ook klaar mee en kunnen we eindelijk eens kappen met die oeverloze discussie. Ik ben trouwens voor een Zwarte Klaas en tegen al die belachelijke teringzooi in de winkels: momenteel is de waanzin echt toegeslagen met een misselijkmakende bizarre mix van Sint, Kerst en Halloween, gelardeerd met paaseitjes.

De politiek is een corrupte dodelijke grap, de mensheid is zo ziek als wat. De hersentjes van een treurige horrorplofkip, een melkkoe met zwerende uiers of een zeug gevangen in een hok wachtend op de zoveelste pijnlijke inseminatie zijn in vergelijking met die van de aap die zichzelf als meest intelligent beschouwt een stuk beter ontwikkeld. Helaas hebben de mede-dieren waarmee we gewoon samen zouden moeten leven op een prettige planeet die ons alles kan geven wat ons tere hartje begeert – tenminste, als we eindelijk eens tevreden zouden zijn met voldoende en zouden stoppen met die alles verneukende kapitalistische propaganda van eeuwige groei – niets te vertellen en worden ze met miljarden tegelijk geslacht. We do not give a flying fuck. We denken niet dat we god zijn, we zijn ervan overtuigd.

Nou, en zo van die dingen die mij op dagelijkse basis bezighouden. Voor de rest was het een mooie dag. Op de fiets naar IJburg, een frisse wind, zon erop, uitzichtje zo hier en daar en een voldaan vrijwilligersuur. Met als kers op de taart de altijd hartopspringende aanwezigheid van de mijn bieblieverds. En daarna met vrouwlief een ouderwets rondje Oostpoort, boodschap hier, jeremiëren daar. Ik ben soms ook heus een tevreden mens.

#waanvandedag #politiek #matrix #klimaat #protest #bioindustrie

Die uitingen van huisvlijt tegen de ramen, je weet wel, met van die onheilspellende verboden: hier GEEN fietsen plaatsen, gelieve NIET op het gras te lopen, GEEN deurverkoop. Waarbij die laatste best verwarrend is, want mag je dan wel aanbellen als je iets anders dan deuren verkoopt? Sowieso steekt bij het lezen van deze aanplaksels een pijnlijke meligheid recht door mijn rare hoofdje: want, waar mag het dan WEL? Als ik hier niet op het gras mag lopen, mag het dan een stukje verderop wel? En mijn fiets niet hier voor het raam, maar wel bij de buren? Het zijn van die levensvragen die ik er in mijn toch al overbelaste en verwarde koppie niet bij kan hebben. Maar ja, dat weet de A4-tjes plakker niet. Of wel, maar die denkt daar dan weer heel anders over. Toch, als al die verboden overal waar geen explicite verzoeking hangt geen verbod zijn, dan is ook het einde zoek. Net als omgekeerd. Een soort NEE/NEE-sticker voor gedrag, zoiets. Wat een toestand.

Hier net om de hoek hangt trouwens al sinds ik hier woon, toch alweer ruim 5,5 jaar, een inmiddels door een overdaad aan daglicht zowat niet meer leesbaar plakkaat. Het is een advertentie; je kunt blijkbaar bij de bewoner ter plekke een spiegeldressoir kopen. Tegen elk aannemelijk bod. Ik vermoed daarom dat er tot nu toe nooit een acceptabel bod tussen al die, ongetwijfeld talloze, biedingen zat.

#adverteren #raambiljet #verbod #waanvandedag

Enter your email to subscribe to updates.