ego echo

waanvandedag

De stad smelt samen met een gifgroene, vale deken. De dreiging van donderslagen terwijl kranen zich een ongeluk hijsen en de trein in airco-ziedende vaart het roestend metaal vonkend kaal schraapt. In de weilanden kwijnen koeien, paarden en schapen weg; er is geen schaduw, alleen dorgeel gras, bespuwd, bespoten en bespot met landbouwgal. Water zakt met een oppervlakkig saluut weg – verdampt in kringen stof.

Mijmer tot je een ons weegt. Bij Canada is een ijskap afgebroken met een grootte van de afstand tussen Rotterdam en Amsterdam. En dat in een vierkant. Het steeds warmer wordende zeewater zal de kolos in haar armen sluiten, zonder ook maar een greintje spijt. Spijt is iets voor de tweevoeters, wanneer groene, allesomvattende politiek pas een schorre stem krijgt wanneer het kantelpunt allang is gepasseerd. En zelfs dan zal de neo-liberaal, de gefossiliseerde kapitalist in hart en nieren, smalend klagen dat – zie je wel! – de zogenaamde klimaatdrammers geen uitweg kunnen bieden. Tandeloos met hun winderige zonnepaneermeelmolens.

Maar kom, laat ons de planeten opeisen, confisqueren, kolonialiseren – vernietigen. Doen waar je in uitblinkt, doen waar je hart ligt. Waar je hart liegt. Waar je hard ligt, naar adem hapt en geen oog meer dicht doet.

#proza #politiek #waanvandedag #canada #stad #amsterdam #rotterdam #100DaysToOffload

Na bijna een week zonder zinnige sneden alhier, is het wel weer eens tijd voor wat woordenuitwisseling.

We brachten een deel van de afgelopen dagen door in Ede. Een hotel in een oude kazerne. Voor iemand die elke vorm van oorlogszucht en geweld wel kan schieten is dat op zich een wonderlijke verblijfsplaats. Maar ja, oude kazernes zijn als oude kerken: ik heb niets met de in mijn ogen delusionaire overtuigingen, maar de sfeer van de bouwsels staat mij wel aan.

De dagen waren op z'n minst memorabel. Ik zal mij beperken tot de vrolijke noten. Zoals het vieren van mijn geboortedag. Lieve cadeaus en samen met partner in crime en dochterlief een meer dan fijne middag in Arnhem met een afsluitend diner in het hotel. Sociale schaamte voorbij, dat ook. Een versierde stoel bij de lunch en kaarsjes op het taartje bij hangout Bonnie. Ballonnen in de hotelkamer maakten het feest compleet. De dag erna maakten we een dikke vinger naar de onzalige temperatuur en fietsten we een kleine veertig kilometer in de met heide en bos verwende omgeving. Natuurlijk, het was best warm en stoffig. Maar een raketje bij een ijskraam op een kruispunt van bos- en spoorweg en daarvoor een cola op het terras van kasteel Doorwerth maakten het vrijwillig lijden draaglijk. Op vrijdag waren we net voor de ergste hitte weer thuis. Tot zover de vakantieweken. Dat is toch even slikken.

Gisteren een prettig samenzijn met vriend Bas die mij tegen onze ongeschreven gewoonte in zomaar verraste met een presentje. Waarbij het verhaal van hoe hij tot de keuze voor het cadeau kwam minstens een bonus was. Vermakelijkheid is van onschatbare waarde, beste lezer.

Ik kan nog uren doorlullen en in detail treden over alles, maar zeg eerlijk, daarvoor is het nu te warm. Tegelijk vind ik dat erg aanstellerig klinken. Te warm. Te koud. Te nat. Te droog. Er is altijd wel wat. Zoals de boormachine die zelfs nu gewoon in een van de woningen door iemand wordt vastgehouden. Je moet maar volslagen idioot zijn. Stilte is een gebed zonder eind. En vooruit, omdat ik nu eenmaal een onverbeterlijke en zichzelf herhalende optimist ben: wij zijn het virus, de plaag en de hel op aarde.

Toch ben ik ondertussen hemelsblij dat ik niet op elf hoog in een ziekenhuis lig en alleen maar kan afwachten tot ik weer naar huis kan. Alleen al daarom: in mijn handjes knijpend fiets ik een rondje door de wijk, het park door en over de bruggen en scheld intern de hele bliksemse bende verrot.

Zoals ik al zei, de vakantiedagen zijn voorbij.

#waanvandedag #100DaysToOffload

Het is nogal een verschil of je op maandagmiddag in een museum jezelf verwent met een gereserveerde tentoonstelling, of je doet in een apocalyptische omgeving in een armetierig onderkomen onderzoek naar de gevolgen van steeds verder wegterend permafrost. Toch wil ik mij, dus los van alle zwaarden van alle Damoclessen die boven de brakke hoofdjes hangen, nog heel even proberen te richten op wat de dag tot maan maakte.

Daar was ineens de sirene om twaalf uur. Elke maand weer een verrassing. Of, zoals gezegd, het museumbezoek dat behoorlijk inspirerend was. Met gemberthee toe. Daarna de bui die steeds dikkere druppels over ons uitstortte terwijl we naar onze andere escape liepen: Concerto. Tweedehands cd's en dvd's gluren. Nadat we eigenlijk wel uitgekeken waren, toch nog een beetje de boel vertragen omdat we teruglopend naar onze fietsen niet weer een regendans wilden doen. Maar dat was onvermijdelijk. We deelden het regenpak. Zij de bovenkant, ik de onderkant. Ja, en ik mocht het geperforeerde stuk plastic dat we regencape noemen ook over me heen trekken. Na nog geen vijf minuten op de fiets bleek mijn achterband lek. Op zich logisch na de ontelbare kilometers sinds de laatste keer dat dit gebeurde, maar toch precies genoeg voor een hoop gemopper mijnerzijds. Ik lijd het allerbest alleen en niet in stilte. Tenminste, aan de buitenkant sereen as fuck, maar inwendig tierend, dus zij ging op aandringen van mij gewoon door naar huis. De regen was mild, dat dan weer wel. Na vermoedelijk drie kwartier kwam ik, warm van al het plastic, dan ook thuis. Inmiddels wat lichter gestemd. (Pling! Ja, die is licht gestemd.)

Dus zo ging dat vandaag. Geklooi en gereutel. De dag die de maan eert. Vol beschenen door de zon. Mars kan er een puntje aan zuigen. Ook daar smolten ooit de ijskappen, zo blijkt nu. Net als hier. Bosbranden, kaalslag, stijgend water. Methaan, tot leven gewekte bacteriën en virussen. Zij lachen als laatste, vlak voor de sirene gaat. Zul je zien dat het op een maandag is. Hebben wij weer.

Nou, lekker slapen en morgen plakken we er alvast aan vast.

#waanvandedag #permafrost #mars #maan #museum #100DaysToOffload

Op de stoep zit een kat. Staart om de poten, kop in de zon, ogen een beetje toegeknepen. Geen enkele aandacht voor de banaliteiten die passeren. Fietsers, joggers, auto's. Ze kunnen er net zo goed niet zijn. Op nog geen dertig centimeter van de kat scharrelen twee duiven. Ik denk dat ze elkaar al jaren kennen en inmiddels weten de duiven dat de kat een overtuigd pacifist is. Of gewoon eentje die zelf wel uitmaakt of ie jaagt of niet. Misschien hebben de duiven de kat ooit het leven gered toen ie voor dood op straat lag, nog net aangetikt door een voorbijrazende scooter. De duiven sleepten hun besnorde collega naar een beschutte plek en gaven hem eten en drinken. Ze verzorgden de wonden en zo ontstond een levenslange vriendschap.

Ooit had ik vier katten, maar niet tegelijk. Drie was het matje. De kleinste en meest fragiele van het stel was tevens het meest onverschrokken. Ze sprong met schijt aan de zwaartekracht van het balkon naar het dak van de laagbouw eronder. Nietsvermoedende vogels, meestal duiven, hadden dan ineens een bloeddorstig monster in hun nek. Ik ben er vaak met een hoop moeite, vloekend en zuchtend achteraan gegaan om de dieren te verlossen van die vlijmscherpe tanden. Ze spartelde altijd tegen en was overduidelijk not amused wanneer ik haar in haar nekvel pakte. Logisch ook, het toppunt van ondermijning en gezichtsverlies voor haar, maar hè, ik heb liever geen slachtpartij tijdens mijn dienst. Ik dwong haar haar bek te openen door met twee vingers op haar kaken te drukken. Precies zoals ze soms een pilletje moest slikken. Bek openhouden, voorzichtig over haar hals aaien tot ze wel moest slikken. Ook dan konden blikken doden. Wat ik best begrijp. Ze was me er eentje, zo iel als ze was. De andere twee katten zaten erbij en keken ernaar. Om vervolgens een haal op hun neus te krijgen van de kleine opdonder. Vijf minuten later was iedereen alles weer vergeten en sliepen ze met z'n drieën tegen en over elkaar heen, een vertederend hoopje tevredenheid.

Op de stoep lopen de duiven een rondje om de kat. Die kijkt er eens naar, gaapt, rekt zich uit en rolt zich op zijn rug, zon erop en chillen maar.

#katzenjammer #waanvandedag #katten #duiven #stad #100DaysToOffload

De stad plakte ons gisteren tegemoet. Als we al niet verpieterd waren door de eindeloze file in de zon. Tijdens de enkele keren dat we ons met een vierwieler verplaatsen, vraag ik mij steeds opnieuw af waarom iedereen, wij dus ook, kiezen voor dit slopende vervoer. Het is geen toeval meer dat we vooral stilstaan of kruipen over verterend asfalt. Hoe breder de weg, hoe meer verkeer, hoe meer vertraging. Toch blijft deze koe een heilige voor de massa. Ik heb vooral last van mijn IKEA-gêne. Ik wil helemaal niet in de rij, nergens. En toch ben ook ik zo'n halve gare die af en toe de weg kiest boven trein of fiets. Alleen maar omdat het makkelijk met spullen slepen is. Maar hoeveel spullen heb je werkelijk nodig, dat is de onderliggende vraag.

Bijkomend vind ik het ook beschamend omdat wij dan kiezen voor dit leed dat we file noemen en dat alleen maar uit luxe. Natuurlijk, ik kan het allemaal best relativeren, maar dan nog blijft het een bizar en schril contrast: de toevallige westerling die 'zijn recht op vakantie' eist tegenover de mensen die niet of nauwelijks weet hebben van dat fenomeen, of heel andere dingen aan hun hoofd hebben. Overleven bijvoorbeeld.

Weer thuis werden we direct verwelkomd door een klopboorsessie van de buren. Tot vanmiddag ging dat door. Planken moeten hangen om een gevoel van ruimte te creëren, wat ook te begrijpen is. Zij puffen net zo goed hun rondjes in dezelfde karige vierkante meters die wij met elkaar gemeen hebben, met alleen een dunne muur tussen ons als schijn van begrenzing. Met een beetje geluk zit het kluswerk er nu op en bereiden wij ons voor op de aftrap van de week; de voortzetting van de renovatie van een aangrenzende woning.

Ondanks alles en ook door het besef dat het allemaal nooit vanzelfsprekend is, was het weer fijn om uit de dagelijkse malaise te zijn. Rust, ruimte, buitenleven. Een boek, een spelletje, een wandeling, muziek. Ik en wij. We hebben, als je het zo bekijkt, heel veel mazzel.

#waanvandedag #vakantie #stad #file #100DaysToOffload #thuis

We verzamelden veren en hebben de koeien alvast gedag gezegd. Onze bijna dagelijkse eindvandeochtendwandeling zullen we waarschijnlijk gaan cultiveren als een verheffend nostalgisch moment. Wat misschien ook best wel terecht is. Het was fijn om na het ontbijt zo het pad af te lopen en een paar minuten later het zicht over de heuvels en de weilanden met daarin onze gevlekte vrienden. Ondanks het wrede lot dat ze is toebedeeld, of juist daarom, hoop ik dat ze ook ons graag even zagen aan komen wandelen. Dat we dan even stilstonden en wat bemoedigende woorden wisselden met ze. Zij keken ons zwijgend aan en dachten er vast het hunne van. Die twee rare dieren op hun wonderlijke poten en met stoffen gekleurde vacht.

De veren die we meenemen als trofee van een week in relatieve afzondering vertellen ieder een fictief verhaal van buizerds, duiven, lijsters en wat er zoal door de lucht vliegt. De zon trekt nu haar stralen strak en in de verte broeit een vale corona van smog. Goud blinkt en zilver smeedt asfalt en rubber aan elkaar. Morgen delen we het fileleed.

#waanvandedag #ardennen #dieren #100DaysToOffload #file #corona #proza

Vanochtend lag de essentie van het leven op het asfalt. Een vogel stierf terwijl we ernaar keken. Ze viel zo uit de lucht, leek het. Of toch net aangetikt door de auto die ons kort daarvoor passeerde. Hoewel, ze zag er niet gehavend uit. We zagen de vogel liggen op haar zij. Oog open en toen langzaam dicht. Eerst nog met trillende veren, toen stil. Die momenten tussen leven en dood, daar zit de essentie, stelde ik vast.

Het was nu stil op de weg. Twee grote dieren keken naar dat kleine dier, hoe kwetsbaar ze daar lag. Om te voorkomen dat ze straks alsnog geplet zou worden door de meedogenloze wielen die onvermijdelijk op zouden doemen, hebben we haar met drie grote bladeren die we uit de berm haalden opgepakt en voorzichtig aan de rand van het bos neergelegd, daar waar het asfalt de grens met de bomen, de tragische afstand tussen mens en natuur, markeert. Een van de drie bladeren hebben we gebruikt om haar toe te dekken en we fluisterden 'rust zacht lieve vogel' omdat dat nu eenmaal is wat wij doen.

Een vlieg had er inmiddels al lucht van gekregen en begon zonder zich ook maar ergens aan te storen aan haar werk, een eerste inspectieronde over het levenloze lichaam, voordat ze er zelf binnenkort de brui aan zal geven. En nee, dat is allemaal niet naar of vervelend. Dat is gewoon precies wat het leven is. Tussentijd die vederlicht vervliegt.

#waanvandedag #ardennen #vogel #leven #dood #essence #100DaysToOffload #memento #mori

Inmiddels zet het leven zich voort in het oosten van het door onze zuiderburen geclaimde land. Het is hier goed. Rust, ruimte, dikke grijze wolken wisselen af met knijterende zonnegroet. Dynamiek is hier kind aan huis.

Een verkennende wandeling leverde nog weinig oogstrelends op, toch is er genoeg belofte in de lucht. Net als roofvogels. Die hebben het hier ook maar druk. En in de vijver woont waarschijnlijk een monster onder de dikke lelies. Het bubbelt en steekt soms een geschubde vinger in de lucht. Ik zou zweren dat ik 'm vannacht hoorde grinniken.

Zoals elk jaar zijn er zekerheden. Spelletjes, sport, gekeuvel, lezen en gewoon een enorme goedaardige bende. De broodjes heten ons in de ochtend een vers welkom, de lokale bakker kan straks weer een maand hypotheek aflossen.

De telefoonbundel met eindeloos veel data laat zich niet gek maken en bepaalt helemaal zelf wanneer hier een verbinding wenselijk is. Het vermoeden is dat er wordt samengespannen met de draadloze internetheilige hier in huis. Het hoort er allemaal bij hier in de heuvels, net als de koeien die lui met hun staart zwiepend de vliegen naar de mensen jagen. Het zal ieders tijd wel duren.

#waanvandedag #rogery #ardennen #100DaysToOffload

Sterren vallen vanuit een bepaald perspectief nooit ver van de oerknal. Als er al een oerknal was natuurlijk. Ondanks dat ik, voor zover mijn brakke verstand dat toelaat, best waarde wil hechten aan wat allerlei slimme geesten aan theorieën hebben bedacht over het ontstaan der allesomvattenheid, kan het zomaar zijn dat er nooit een knal is geweest. Om dan even aan te nemen dat nooit en ooit iets met tijd van doen hebben. Zou het veel herrie hebben gemaakt, die knal? Of bestaat geluid pas in een een ruimte? Hoewel het in de ruimte erg stil schijnt te zijn.

Overigens niet in de ruimte die we stad noemen en al helemaal niet de ruimte die we appartementencomplex hebben gedoopt. Binnenkort vangt hier de zoveelste snaartheorie aan. Wat een eufemisme is voor teringherrie. Jawel, er is weer iemand vertrokken hier schuin boven ons, dus dat wordt ongetwijfeld de derde riedel in een half jaar van nieuwe keuken, nieuwe badkamer, tegels eruit en muurtje erin. Hakken, boren, zagen, timmeren. Gelukkig zijn we binnenkort een weekje elders. Dat scheelt toch alweer iets. Neem anders maar een slokje borrel.

Vandaag stond in het teken van veel geklooi met diverse websites, tutorials lezen, linux-gereutel, een oude laptop uit elkaar halen, weer in elkaar zetten, reanimeren en dan toch maar besluiten dat het ding is overleden. Plus nog wat ander enorm interessant gedigitaliseerd fluitenkruid. Je had erbij moeten zijn. Het zijn altijd weer tijdslurpende klusjes, maar je wilt toch goed voor de online dag komen. Overigens was het niet alleen wat doe-het-zelf-gekeuvel, ook heus betaald gepruts viel mij ten deel. Bofkont die ik ben.

Voor nu is het dan wel weer even genoeg met het getuur naar een beeldscherm en wens ik u en mijzelf een lachende maan, stilletjes tokkelend op de snaren die gezellig meebewegen. Tot het in Keulen dondert.

#waanvandedag #oerknal #linux #website #100DaysToOffload

Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid en meer van die pruttie-pruttie, kan ik u mededelen dat ik vandaag te maken heb met een uniek verschijnsel: binnen een week een tweede niesdag. Kijk, dat zijn van die mijlpalen, daarbij houd je het niet droog. Er is aansluitend goede hoop dat er dan alsnog een dezer dagen als beloning een lippig koortsje overheen komt. Zou fijn zijn, want dat kapotte binnenwerk van mijn reukorgaan, toch geen kleintje, vond ik een wat magere oogst na afgelopen dinsdag.

Om mezelf dan toch een beetje af te leiden van al dit gejeremieer, besloot ik om voorafgaand aan de dagelijkse supermarktronde een omtrekkende beweging te maken. Dat ging dus op de fiets via de inmiddels welbekende Amsterdamsebrug naar IJburg. Let op, de kruip-door-sluip-door-variant, want ik heb gisteren een route herontdekt van jaren terug toen ik hier nog maar pas woonde. Dan ga je dus eerst over de brug en daarna, via een armetierig pad, onder de brug door. Dan verder langs de camping, onder de snelweg door, Nesciobrug vanaf IJburg over, scherpe bocht naar rechts zo Diemen in. En dan via het viaduct over de snelweg fiets je via Watergraafsmeer naar de markt die we dan super noemen. Zelfs daarna heb ik nog een omweg naar huis genomen, maar dat is gesneden koektrommel, dus daar hebben we het verder niet over. Sowieso zijn mijn routebeschrijvingen volledig onnodig, weet ik ook wel. Maar toch, er gaat niets boven een beetje beeldvorming en het vullen van de ruimte van dit digitale oord. Al met al heeft deze bhoy weer een uurtje fietsplezier gehad.

Onderweg kreeg ik trouwens nog een knipoog van een man die ik iets ouder schat dan mijn edele leeftijd. Waarom hij mij dat geknipte oog gaf, weet ik niet. Al vermoed ik dat hij mij ofwel dacht te herkennen (wereldberoemdheid, je weet toch) of hij vond mij gewoon een smakelijk hapje en wilde hij die constatering niet zomaar aan zich voorbij laten fietsen. Logisch, want ik ben lekker ding hoor. Zelfs met gemankeerde neus.

Kort en goed, ik houd het hier maar een beetje luchtig vandaag. Het is met al dat gesnotter al benauwd genoeg. Misschien nog een vriendinnenbezoek vanavond. Eens zien of die anderhalve meter afstand echt zo effectief is. Hatsjoe! Proost. Ja, dank u.

#waanvandedag #fiets #ijburg #amsterdam #unicorn #100DaysToOffload