ego echo

waanvandedag

'Is het lang geleden, is het lang geleden?' – ja, nogal. En nu moet het er toch echt eens van komen. Terwijl ik dat al dagen, nee weken denk hoor. Het moet er echt van komen, maar wat en waarom en hoe? Iets met tijd, altijd te weinig tijd. Terwijl er zat tijd is. Alleen gaat die op aan andere dingen. En als er geen andere dingen zijn, dan is er de vermoeidheid van het andere dingen doen. Zo gaat dat dan.

In de afgelopen periode is het leven allesbehalve saai geweest. Van een spontaan Gary Numan-optreden in de Melkweg (we stonden zomaar op de gastenlijst, hallo!) tot het officieel en met goed resultaat afronden van de opleiding. Van alles daartussendoor hoor, letterlijk teveel om op te noemen. Is ook nergens voor nodig.

De maand juli heeft elk weekend een optreden van MANKES op de agenda. Ook weer iets om naar uit te kijken. Morgen trappen we af in Utrecht. We doen mee aan het landelijke evenement Gluren Bij De Buren en wij spelen in een huiskamer bij mensen waar we vorige week kennis mee hebben gemaakt. We waren toen toch al in die stad voor een tentoonstelling, dus hoppekee, gelijk maar door om onze speelplek te bekijken. Mocht je tijd en zin hebben: kom gerust. We spelen drie keer een set. Alle details vind je via onze website. Kun je gelijk de rest van de agenda bekijken.

Goed, de wereld brandt dagelijks op uiteenlopende plekken, met dank aan de nodige waanbeelden, steeds wat verder af. Wat dat betreft verandert er verdomd weinig. Hoe urgenter de dreiging, hoe lamlendiger en gepolariseerder het mensgepeupel zich gedraagt. Met de ijsberg in zicht wordt er massaal gekozen voor 'recht zo die gaat' in plaats van het roer om te gooien. Stelletje sufferds die we zijn. Ofwel, ik ook stug maar wat roepen in de woestijn. Geen hond die er iets mee doet, waarom zouden ze ook: het eind is in zicht – vluchten kan niet meer (ook een liedje, maar dat hoef ik u niet te vertellen).

Nou ja, beste leesvrienden, zoveel heeft u dus ook weer niet gemist hier. Op verzoek sluit ik met plezier af met Gary Numan. Down in the Park. Live. Enorm bootleg. Door iemand in het publiek met een telefoon, en velen met hem (v/m), opgenomen tijdens het optreden in Amsterdam. En ja, de studioversie van, toen nog, Tubeway Army, is beter, maar: nou èn.

#waanvandedag

Eksters en eekhoorns liggen elkaar niet. Dat weten wij, natuurbarbaren als we zijn, sinds gisteren. Eekhoorns schijnen op z'n tijd wel zin te hebben in een eksterei. En eksters vinden dat een slecht dieetplan. Daarbij zijn ze ook nog eens concurrenten, want ze eten nagenoeg hetzelfde. Dat geeft gedoe. Het zijn net mensen.

Gisterenavond, vroeg in de avond, viel het op dat de eksters en de eekhoorns elkaar nogal op de hielen zaten. Veel gerommel in de struiken en de bomen. Met als, voor ons toeschouwers, vermakelijk hoogtepunt een ekster die over het gras een eekhoorn achterna rende. Dus ja, toen is de partner in crime gaan zoeken naar het waarom op het immer raadgevende internet. Ze had al een vermoeden dat het om eieren zou gaan, maar ik vond dat moeilijk te accepteren. Toch zal ik nu wel moeten, want Het Internet heeft altijd gelijk.

Wat een verwennerij in deze digitale put trouwens. Zo hoor je amper een keer per week mijn ego echoën en zo ineens twee dagen op rij. Reken u niet rijk, na vandaag zal het weer even duren voor ik van mij laat horen. Morgenochtend vertrekken we uit deze tuin der lusten en kakken we het dagelijkse leven weer in.

De maand mei staat voor mij vooral in het teken van het afronden van de bibliothecarisopleiding met tussendoor het wekelijkse huiswerk en een eindopdracht toe. Daarnaast is er de inwerkperiode die vorige week is begonnen als, jawel, bibliothecaris. Pittig, druk en interessant. Ondertussen draai ik in de bieb overal mijn kont in. Bijvoorbeeld door mijn elegante neus te steken in een werkgroep functiedifferentiatie en een werkgroep over verschillende vormen van dienstverlening in combinatie met de openingstijden. Tussendoor vragen diverse andere overleggen en mails ook aandacht. Alles bij elkaar leerzaam en het houdt me van de straat. Een deeltijdbaan die stiekem meer is dan dat. Al zal ik over een tijdje wel een manier hebben gevonden om de boel gezond te combineren. Alles is nu nieuw, er komt veel tegelijk aan informatie binnen en dat moet dit baasje allemaal verwerken. Eerst deze maand maar zo goed mogelijk door rollen.

Gisterenavond laat heb ik nog even kunnen juichen. Mijn voetballiefde tegen wil en dank, Sparta Rotterdam, wist zomaar te winnen in Groningen. De komende twee wedstrijden staan desondanks nog bol van de spanning. Vliegen ze er alsnog uit, of ontsnappen ze miraculeus aan het degradatiespook? We weten het over een week.

Als afsluiter nog een knipoog naar de radio hier in de serre. Ongetwijfeld speciaal voor ons begon die vanochtend spontaan nadat we 'm aan hadden gezet aan een riedel van The Smiths. There Is A Light That Never Goes Out. Delen dus. Een video met de tekst erbij, kun je lekker meebrullen.

#waanvandedag

Een stillevendigheid vanuit ons Wagenings verblijf. Voor de derde keer binnen een jaar zitten we hier keihard te chillen. Ditmaal speelt het leven zich, net als de eerste keer, weer voornamelijk in de serre af. Soms ineens enorm warm als de zon het naar haar zin heeft. En dan ineens oorverdovend als er een fikse bui op de doorzichtige kunststof dakplaten roffelt. Tussen zon en bui door vliegen de vogels zonder morren af en aan, twee duiven maken elkaar gek en de eekhoorns zijn vooralsnog niet van plan tevoorschijn te komen. Ieder z'n ding.

Gisteren waren we voorafgaand aan dit avontuur te gast in het radioprogramma El Mundo bij Veluwe FM in Harderwijk. Dat ligt niet enorm op de route, maar was prima te combineren met onze groene wielen. Aanstaande maandag is de uitzending (we zitten in het tweede uur, vanaf 14.00 uur), maar je kunt het nu al beluisteren als je wilt. De geluidstechnicus was niet vies van een experimenteel effectje. Even wennen, maar dan heb je ook wat.

Ondertussen hebben we een dikke vette wesp uit de serre verdreven. Met zachte hand hoor. Je moet ze koesteren, die irritante zoembeesten. Ze hebben het al moeilijk zat op deze door onze soort verziekte planeet.

Toen we eerder vanmiddag nog een paar vergeten boodschappen deden, een goed half uur heen en idem weer terug met de benenwagen, stelde de partner in crime nog tevreden vast dat we in ieder geval weer onze hersenschim hebben bijgedragen aan een betere leefomgeving. We hadden de deelauto kunnen nemen, maar nee, we zijn gaan lopen. Omdat het kan. Boodschappen doen zonder auto. Zouden meer mensen moeten doen. Overigens niet bepaald een enerverend wandelingetje. Vooral langs een provinciale weg met stikstofboerderijen links en ronkende auto's rechts. We hebben onze longen er vast niet mee verblijd. Maar hé, leven is lijden. De koek is op voor je het weet.

Morgen eren we onze moeders, geloof dat gerust. Dat doen we zeer waarschijnlijk met thee in de tuin. Een idyllisch zitje tussen de bomen en ondertussen wat vogelpoep op je koppie. Of nou, je grote teen. Dat was het geval bij de dame in kwestie toen we gisteren even wat zonnestralen streelden. Ach ja, het buitenleven. Mest komt in vele gedaanten. Wat ik maar alvast zeggen wil: proost moeders. Op jullie gezondheid.

Omdat we hier traditiegetrouw de transistorradio aan hebben staan en de meest afschuwelijke deuntjes vrijwillig verdragen met hier en daar een aangename verrassing, ga ik er voor nu uit met Last Train To Trancentral. The KLF. Laten we voor de gein zeggen dat het onze weekendsoundtrack is. Doeiii.

#waanvandedag

Het is een bijzondere week. Gisteren mijn eerste dag als bibliothecaris gehad. Tenminste, op papier. In de praktijk werkte ik nog gewoon op mijn vertrouwde plek. Ook niet erg, ik heb er veel plezier in mijn werk.

Vandaag was ik min of meer vrij. Op een overleg na, zomaar weer eens echt op locatie en niet achter een scherm met haperende zinnen en stotterende agendapunten. Aansluitend vrijwillig nog een uur extra gewerkt, ik was er toch.

Overigens viel het niet mee om in Almere te komen. Kapotte bovenleiding. Lekker dan. Nauwelijks omroepberichten, behalve dan het hemeltergende, tenenkrommende 'sorry, u zoekt het zelf maar uit'-bericht: “plan uw reis opnieuw in De App.” Service mensen, het is een ouderwetse vorm van dienstverlening. Nee, weg ermee. We doen alles met De App. Alle problemen verdwijnen als rails voor de zon met De App. Noem sowieso maar een willekeurig wereldprobleem en er is een App voor. Opgelost. Lang leve de digitale mens en zijn afstompende gepruts met nulletjes en eentjes op Planeet Titanic.

Uiteindelijk was het plan om van Muiderpoort naar Amsterdam Centraal te reizen. Daar zou ik direct kunnen overstappen op de trein naar Schiphol en dan zo naar Almere. Het zou me alles bij elkaar een half uur vertraging opleveren. Dat moest dan maar. Ik was ten slotte niet voor niets dik twintig minuten eerder van huis gegaan om deze chaos het hoofd te bieden. Kanttekening: als alles zou gaan zoals NS het voorstelde in De App. U raadt het al, dikke doei.

Dus van Amsterdam Centraal weer terug naar Muiderpoort. Inmiddels stond daar op het scherm aangegeven dat er stopbussen zouden rijden vanaf de Insulindeweg. Ik zoeken. Geen bus. Wel een personenbusje, maar nee, die ging ergens anders heen. De chauffeur was wel zo vriendelijk om de informatie te delen die hij had: “Ja, dat zijn die van De Wit, die rijden voor NS.” Helaas, ik ken genoeg mensen die De Wit heten, maar zij kwamen allemaal niet met een bus naar Muiderpoort. Ook nergens een NS-medewerker te bekennen die de boel misschien een beetje zou kunnen ophelderen.

Weer terug naar het perron. Er kwam een vertraagde trein naar Duivendrecht. Daar overgestapt op de trein naar Weesp, van daaruit door naar Almere. Dat ging allemaal, hoera. Ik heb er slechts 2 uur over gedaan om mijn vergadervrienden te begroeten. Maar hé, alles binnen de daluren, dus mijn abonnement is zijn geld dubbel en dwars waard. Reizen ouwe, reizen zul je. (Op de weg terug reden er wel weer een paar treinen, volledig afgeladen met op elkaar geperste mensjes. Ik was er eentje van.)

Ik dwaal af. Back on track en snel een beetje. Morgen begint het grote inwerken. Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn. En een beetje spannend vind ik het ook wel. Je zou denken dat je over dat soort dingen heen groeit rond een bepaalde leeftijd, maar nee, niet in mijn geval. Ik vergelijk zoiets altijd maar met speelspanning – de spanning voor een optreden. Dan weet je van tevoren wat er gaat gebeuren, welke nummers er worden gespeeld en toch is er precies dat wat je helemaal nooit kunt weten en vastgrijpen: gaat het allemaal wel echt zoals gehoopt en gewenst. Speelspanning dus. Het podium op. Het gaat beginnen, rapapa!

Ha, daar doemen de zinnetjes al op: “New horizon, New day, Clear day, Clear blue, New beginning”. Dat moet dan toch Section 25 zijn. New Horizon.

#waanvandedag

U snapt ook vast wel dat het mij hier veel te lang stil is. En ik val in herhaling wanneer ik vertel dat het geen onwil is. Sterker, genoeg dat door mijn hoofd raast en waarvan ik dan denk: log even in, ga typen jongen. Maar ja, dan zit ik natuurlijk precies niet in de buurt van mijn lieftallige schoothond annex digitale typemachine. En zo gaan dagen voorbij zonder een woord in deze put.

Wat er zich onder andere in de afgelopen periode afspeelde in het leven van deze rare vogel: een weekend vol Pasen – waarbij ik nu pas in volle schok besefte dat het op z'n zachtst gezegd geen feest is voor de plantaardigen onder ons. Een feest dat in het teken staat van vallen, opstaan en weer doorgaan – nieuw leven – is eigenlijk niet te rijmen met het doden en mishandelen van onze mededieren zodat we ze op ons bordje kunnen leggen en hun denkbeeldige nageslacht met een lepeltje op de kop tikken. Rare soort zijn we toch.

Los van die ellende was het best een gezellig weekend. Dat begon met een hele beste vrijdag. In de volksmond ook wel goede vrijdag met hoofdletters genoemd. Onderweg naar dochterlief werd ik gebeld door de bieb met een blijde boodschap: vanaf 1 mei mag ik mezelf bibliothecaris noemen. Mooi toch. En ja, ik heb nog veel te leren op dat vlak, maar het begin is er. Daarna een feestelijke lunch met 'die kleine', vervolgens door naar mijn ouders. Daar hebben we nog een potje gekaart als bonus.

Nog voor die fijne vrijdag speelden we op woensdag op een open podium hier in de buurt. Vooraf aten we – nou ja, ik pikte af en toe iets van een bord bij mijn tafelgenoten – in het kader van taste before you waste. Een initiatief waarbij eten wordt opgehaald dat supermarkten niet meer kunnen verkopen omdat de uiterste verkoopdatum er bijna opzit. Tegen donatie (zonder verplichting) krijg je dan een complete veganistische maaltijd.

De zondag na de hoera-vrijdag zaten we na de paasbrunch in de tuin bij mijn schoonouders. Zon op de kop, niks te klagen. Op maandag maakten we nieuwe bandfoto's waar de partner in crime terwijl ik dit typ nog een kritisch opbouwende blik op werpt.

De rest van deze week staat nog bol van rondjes in de bieb en de vrije uitloop van de opleidingsdag. Met zaterdag een 'groene markt' tussen de boeken. Ondergetekende zal daar zijn vuurdoop als gastheer met een glimlach ondergaan.

Goed, dan nu hoppekee in de tijdmachine naar de TopPop-studio. The The. Uncertain Smile.

#waanvandedag

Met morgenmiddag een ingelast optreden in De Grote Kerk van Beverwijk in het vooruitzicht en achteromkijkend naar een avond waarin Sparta voor de gein alweer niet is afgedroogd door Ajax is het best een aardig weekend te noemen. Tel daar gelijk maar een filmbezoek midden op de dag en een ochtendwandeling met vriendin K bij op. Ik klaag niet. Het kleine leven is best te doen. Overzichtelijk ook met een dak boven ons hoofd, allebei een deeltijd inkomen met werk waar we tevreden mee zijn. Iets om af en toe bij stil te staan.

Water uit de kraan is ook zoiets waar je met gemak aan voorbij gaat. Toch blijft het een bizar fenomeen. Je draait aan een knop en er komt schoon water uit. De tragiek is dat veruit het meeste van dat kostbare vocht ook direct weer een weg vindt naar het riool. Op naar zuivering en een andere kraan. En dat in elk denkbaar huis in dit verwende land. Niet te bevatten.

Zonder gelijk te willen doemdenken (en het dan toch doen hè), maar een oorlog om zoet water ligt om de hoek. Zoet water is al schaars en het wordt alleen maar schaarser, onder andere door de verandering van het klimaat. Er zijn al plekken op de wereld waar waterconflicten spelen. We kunnen met gemak zonder olie, zonder vlees en zelfs zonder kleding en welk ander consumptiegoed dan ook. Dat overleven we met gemak. Zonder water kunnen we niet. Dan gaan we dood.

Het meeste water op onze dierbare planeet is zout, daar kunnen we niet van leven. Slechts 3% van al het water is zoet en slechts een deel daarvan is geschikt voor consumptie. En dan is dat deel ook nog eens ongelijk verdeeld. Geen verrassing dat dit tot gedoe leidt. Een goede reden om zuinig te zijn. Gewoon thuis, of koop bijvoorbeeld zoveel mogelijk tweedehands kleding als je iets nodig hebt. Een echte bezuinigingsklapper is het drastisch verminderen van de vleesconsumptie. Je bespaart er ook nog geld mee. Wie wil dat nou niet. Een leefbare planeet met hopelijk wat minder oorlogsgezeik en geld uit kunnen geven aan leuke dingen. Zoals morgen (of straks als je dit op zondagochtend leest). Kom naar Beverwijk. Daar vieren we het boek met auteurs, gesproken woord, poëzie, film en muziek. Doneer er een paar euro. Iedereen blij.

De uitsmijter is onvermijdelijk. Promise of Water. The Angels of Light. Een project van Michael Gira tussen twee Swans-periodes in.

#waanvandedag #muziek

En opnieuw is er bijna een week voorbij zonder gerucht hier in deze echoput. Hoogste tijd dus om wat rumoer te maken. Grote vraag is alleen: hoe?

De kans op weer een pruttelpraatje is aanzienlijk. Er is namelijk teveel waar ik met gemak een hele boom over kan opzetten. Een blik op een gemiddelde nieuwspagina en ik ga los. Geen probleem. Ik heb er alleen zo weinig trek in. Dat ei kan ik wel leggen, maar dan kan ik wel bezig blijven. Zoals ook het recente verleden hier wel bewijst. Blader voor hard bewijs gerust door de site en u leest de ene na de andere rant over van alles en nog wat. Er is gewoon teveel mis.

En ja, er zijn ook best dingen goed. Maar om mezelf nu te dwingen alleen nog maar over koetjes en kalfjes te praten? Sterker, zelfs daar is van alles mee aan de hand. Met miljoenen tegelijk verdwijnen ze in de hakselaar. De gevolgen van die industrie zijn bekend, maar een vleestaks komt er niet door in Den Haag. Mafketels. Nee, in plaats daarvan zetten we de kachel een graad of twee lager. Prima hoor, ik ben voor minderen, dat is geen nieuws, maar wees eens een keer niet zo laf en pak de echte pijn aan. Vlees hebben we niet of nauwelijks nodig, warmte en energie wel. Iets algemener: belast slechte voeding en overdaad, beloon een gezonde(re) leefstijl en matigheid... en hoppekee, daar ga ik weer.

Een andere boeg dan. Muziek. Ik moet toch wat. Vorige week puften we nog even na van twee optredens. Ondanks dat de partner in crime op maandag met een suffe verkoudheid het liefst op bed bleef met de gordijnen dicht, hadden we wel de smaak van de optredens te pakken. En zo is het nog steeds, het zoemt en het gonst. Afgelopen week hebben we tussen alle andere bezigheden door een paar leuke plekken aangeschreven en inmiddels staan er weer drie interessante items in onze agenda. Met een beetje mazzel komt er binnen niet al te lange tijd meer bij. Om de ergste speelhonger te stillen en ondertussen nieuwe contacten op te doen gaan we zo goed als zeker ook weer wat vaker naar open mic-avonden. Gewoon hier in de omgeving. Gitaren mee en een paar nummers een hok in slingeren. En dan maar zien. Want zo werkt het nu eenmaal. Laat je horen en zien, dan volgt er meestal wel weer wat anders. Net als afgelopen maand. Direct en indirect zijn de aanstaande optredens een gevolg van waar we speelden. Toch geinig.

Nou, zij die ietsje armer gaan worden – volgens Mark, die zelf werkelijk geen enkel benul heeft van wat hij dan eigenlijk zegt – groeten u. Een lekker plaatje om mee vooruit te kunnen. Wat gaat het worden, wat zal het zijn? Welja, laten we auto's jatten en ze ombouwen tot woningen op wielen. Weg van hier. Stealing Cars. Nadine Shah.

#waanvandedag

Zo dan, daar is ie dan weer een keer. En na dat zinnetje zat ik een poosje uit het raam naar het reepje blauwe lucht dat we vanuit ons raam kunnen zien te staren. Meeuwen vlogen voorbij. Ik zag vooral dat ons raam weer erg vies is inmiddels. Tot ergens vorig jaar lieten we om de maand een glazenwasser zijn gang gaan, maar we vinden het toch wel erg prijzig voor iets wat niet per se noodzakelijk is. Liever twee of misschien vier keer per jaar. Is zat hier. Echt gezellig naar buiten kijken doen we toch niet. Nu dus al helemaal niet. De aanblik biedt een treurspel van spinrag, stof, half vergane insecten en andere prut. Tja. Het ding is dat we er zelf niet bij kunnen. Ja, met een ladder. Maar dat vind ik een slecht plan. Twee verdiepingen hoog en dan maar doen alsof je geen hoogtevrees hebt. Nee, helaas, we zullen binnenkort toch weer een zeemvriend moeten opsporen. Zien we daarna wel weer verder.

Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat dit het niveau zou worden. Gebazel over een vies raam, ik vrees dat de toon is gezet. Excuses voor mijn niet bepaald hoogdravende literatuur.

Wat ik eerder had verwacht was dat ik diepgaande dingen zou roepen over hoe het gisteren alweer acht jaar is geleden dat ik Rotterdam achter mij liet na negen maanden heen en weer reizen tussen Roffa en Mokum, om de lebensraum van de partner in crime te gaan delen. Ik weet nog dat ze daar destijds niet al teveel aandacht voor had. Misschien hoopte ze dat deze mafkees vanzelf wel weer weg zou waaien. Of dacht ze dat het nooit anders was geweest; een beetje psychose is menselijk. Zonder verdere apenkooierij: die acht jaar zijn omgevlogen. In dit hok jaren samenleven is best knap. Dan kun je best wel zeggen dat je samen een stevige basis hebt. Hoe en waar het verder ook naartoe gaat, dit hebben we alvast in de tas. Nog drie maanden en we zijn negen jaar samen. Daar zullen we dan vast wel iets op drinken.

Ik had ook de twee optredens van dit weekend uitvoerig kunnen beschrijven. Vrijdag speelden we in Utrecht en gisteren in weer een heel andere setting in een huiskamer op zeven hoog in Amsterdam-West. Inclusief dystopisch uitzicht. Met een goede drie kwartier op de fiets, gitaren op de rug, heen en weer terug, kun je wel zeggen dat het muzikantenleven voor genoeg beweging zorgt. Het optreden in Utrecht ging echt heel lekker. Goed geluid ook. En ondanks dat we vanwege de beperkte op- en afbouwtijd met alleen onze twee trommels en een gitaar (met effecten) speelden, maakten we er een mooie bak gedoseerde herrie mee. Met recht een optreden waarin we onze energie kwijt konden. Dat kon ook gisteren, maar op een heel andere manier. Een huiskameroptreden vraagt weer een heel andere manier van ontladen. En ook dat doen we met dezelfde overtuiging. Al met al een fijn weekend vol muziek. Om het af te sluiten gaan we vanavond nog kijken naar de nieuwe band van onze lieve vrienden S en N. Hun eerste optreden. We zullen ze toejuichen.

De link is makkelijk te leggen. Van een band die hun carrière net aftrapt naar een band die er gisteren met een laatste optreden een punt achter hebben gezet. Genesis. Niet omdat ik zo'n enorme fan ben, verre van. Neemt niet weg dat ze een begrip zijn en toch best wat memorabele nummers hebben gemaakt. Waarvan Land of Confusion wat mij betreft, zeker ook met de video als extra dimensie, echt heel sterk is en helaas nog steeds actueel. Ze openden hun laatste gig ermee en ik sluit ermee af voor vandaag.

#waanvandedag

Ach, ik weet ook wel dat u het mij niet kwalijk neemt dat ik hier de laatste weken meer niet dan wel de leeshonger stil. Toch vind ik het netjes om te melden dat ik mij daarvan bewust ben. Het is karig om niet te zeggen mager. De punten en komma's, de mitsen en maren, de letters, woorden en zinnen. Ze zijn er heus. Dagelijks schiet er iets door mijn rare hoofd waarvan ik denk: even iets over schrijven straks. Maar dan is straks ineens later en later is dan zomaar bedtijd en bedtijd de volgende dag wanneer de riedel opnieuw begint. Als zand door de vingers, lieve lezers. Dat zijn de dagen, korrelig en zout.

Om er niet al te meewarig poëtisch over te doen: de dagen zitten gewoon vol. Met zo ongeveer dezelfde dingen waar de dagen van u ook mee worden gevuld. Dus heel bijzonder is het allemaal ook niet. Daarom weet u ook als geen ander hoe verdraaid ingewikkeld het kan zijn om dan toch iets te doen waar je best plezier aan beleeft, maar waar je simpelweg de uren of zelfs halve uren tekort komt. Doe je verder verdacht weinig aan.

Ondertussen is het nog altijd een puinzooi op de planeet en u en ik weten ook heus wel dat het niet zal veranderen. We slenteren en sleuren gewoon van de ene naar de andere uithoek van ons desastreus bestaan en dat is het dan. Beter wordt het niet, nee echt niet. Leer er maar mee om te gaan dat we nu eenmaal de verdoemde diersoort zijn die de anderen het leven onmogelijk maken en ondertussen net zo hard het eigen bestaan ondermijnt. Zo tragisch zijn wij, punt. Dat komt niet goed. Nooit. En is dat erg? Welnee. Je kan het maar gehad hebben. Dan kan de planeet ook weer verder met waar die toch al mee bezig is, maar dan weer op z'n eigen manier. Totdat ook die op een zeker moment de geest zal geven. Ook dat is een voldongen dingetje. Moeten we niet moeilijk of dramatisch over doen.

Zeg eerlijk, heeft u dit nu echt gemist? Vast niet. Neemt niet weg dat ik er weer een potje plezier aan heb beleefd, geheel in lijn met het egocentrische gedachtegoed van mijn soort.

Laat ik er een wijsje achteraan gooien, naar goed gebruik. Hier. De nieuwe Rammstein. Zeit. Mooi werk. Met grote dank aan collega B.

#waanvandedag

En zo zaten we deze week ineens twee keer in een radiostudio. Altijd leuk. Donderdag in Zandvoort en vandaag in Egmond. De zee zat in de week zou je kunnen zeggen.

Afgelopen donderdagavond werden we nog tijdens de uitzending van het programma Alternative FM op Zandvoort FM door programmamaker René Bremmers gebeld om vandaag in zijn The Basement een paar nummers te komen spelen. Zeg dan maar eens nee. Omdat de uitzendingen van RTV80 vandaag in het teken stonden van Giro 555/Oekraïne, was dat een extra goede reden voor ons om opnieuw met onze gitaren op de tere ruggetjes in de trein te stappen en zo ons uitermate bescheiden kiezelsteentje bij te dragen.

Het was hoe dan ook tijdens beide uitzendingen fijn om eindelijk weer live van ons te laten horen. Met op donderdag twee nieuwe nummers in onze set van zes. Spannend ook, maar het ging niet onaardig. Een mooie opmaat voor het optreden op 25 maart in Utrecht. Nieuwsgierig? Ja natuurlijk, snap ik toch. Op onze website vind je alle broodnodige informatie.

Verder onthoud ik mij voor nu van allerlei commentaar op alle shit in de wereld die we met z'n allen zo lekker naar de donder helpen. Dat komt vast binnenkort wel weer. Bofkonten.

Om dan maar subiet af te sluiten met nog wat meer zelfkietel: onze video 'The Hunt Begins' die we vorige week hebben uitgebracht. Enjoy!

#waanvandedag #muziek