ego echo

Ieder stuk dat ik schrijf komt dichter bij het laatste wat ik ooit de wereld in zal slingeren. Ieder stuk is een meesterwerk, behalve wanneer na een seconde of wat – de periode na de aderlating, wanneer het bloed weer langzaam naar de hersenen stroomt – de realiteit zich weer aandient. Zonder aanzien des persoons. Dat moet je de werkelijkheid nageven; iedereen is gelijk voor haar. Het verschil zit 'm in het perspectief.

Klinkt als een staaltje waanzin, nietwaar? Dit, wat u tot nu toe heeft gelezen? Het raakt ogenschijnlijk kant noch wal. Ik geef toe dat het nogal warrig aandoet. Al is het voor mij zo duidelijk als wat. Maar ja, mijn geest is een feest van herkenning voor mij, de spookgedaante die wisselt van houding, entiteit en invalshoek dat het een lieve lust is.

Lust. Ooit was er een tuin. Zeggen ze. Die tuin die nu net zo ver in de geschiedenis ligt als de toekomst nabij is. Het is een kwestie van kijken, een zaak van zien. Er staat een hek om de tuin en we hebben haar met ons volle verstand verwaarloosd. Het groen is dorgeel, de bomen zijn dood, kadavers rotten in de zon en zullen uiteindelijk verdampen. Mestoverschot aqua terra.

Mijn tijd zal het duren. Ik kan wel blijven roepen in deze perverse woestenij die wij leven noemen. Maar nee. Ik ben het beu. Ik ben moe tot op het bot. Alles schrijnt, alles schuurt, alles scheurt, alles brandt, alles steekt en alles tintelt en alles zeurt. Dit ben ik. Een karkas met een ontheemde ziel, met lede ogen, vol verdriet en ontstoken woede. De pijn laat zich niet verzachten, de slaap was nooit mijn vriend. Dit is mijn tijd, mijn vurig verlangen naar dat wat nooit is – hier sterft een meesterwerk.

#proza

Terwijl het laatste licht van deze vijfde augustus de dag dooft en de nacht ons straks in aangenaam duister hult, nog een woord van dank aan een ieder en u in het bijzonder. Het was een mooie dag om stil te staan bij het ouder te worden.

Vannacht na de klok van twaalf werd ik al verwend met werkelijk schitterende cadeaus en warme wenskaarten. Vanochtend bij het ontbijt nog een lief bonusgeschenk (stiekem lag er dus nòg een pakje in de kast!).

Ik werd onder andere gebeld vanuit Cambodja waar dochterlief bijna vier weken haar regendans doet. Zelfs mijn vader zingt sinds een paar jaar een verjaardagslied door de telefoon; waar mijn moeder doorgaans doorgaat voor de vrouw met de zangstem, laat zij vaders deze keer zijn kunsten ten gehore brengen. Lieve berichten komen binnen van overal vandaan.

Een meer dan ontspannen dag. Op de fiets door de stad naar onze favoriete platenwinkel. Lunch ter plekke, struinen door de bakken tweedehands cd's en dvd's om dan uiteindelijk met amper twee exemplaren te vertrekken. Juist dat maakt het zo'n voldane zoektocht: kwaliteit boven kwantiteit.

Een wandelrondje over de grachten waarbij we ons toerist in eigen stad voelen met overal bootjes vol Amerikanen, Engelsen en Italianen. Althans, dat is wat de boventoon voert. Daarna weer op de fietsjes richting onze eigen buurt en relatieve kalmte waar we onszelf verwennen met een pizza voor hem en een pasta voor haar. Koffie met iets lekkers toe en dan naar huis. Door het park. De regen dreigt tegen beter weten in en de zon streelt haar haar.

#waanvandedag #geboortedag #jarig

Hoeveel afwisseling kan een mens aan? Geen idee. Maar veel. Dat wel. De ochtend begon met het heilzame monotone gebulder en geloei van zo'n kraanwagen met een bak. Iets verderop in de straat worden de kozijnen eruit gesloopt en vervangen. Tenminste, dat laatste lijkt mij een redelijk logisch vervolg. Het gesjees van die dieselmotor op wielen duurde een paar uurtjes. Morgen zal de ellende wel worden hervat.

Het was net relatief stil in onze stadse doodlopende straatbende toen er blijkbaar weer een zoveelste noodgeval was in de zorginstelling aan de andere kant van de straat. Twee ambulances, een politieauto en een brandweerwagen jankten gezellig door de straten.

Wij hadden inmiddels ons ontbijt op en waren klaar voor onze tweede filmdag. Die klus zouden we namelijk hier thuis kunnen klaren. De boel een beetje verschuiven en ons riante eenkamerwoninkje werd zomaar ineens een filmstudio. Dankzij de spoedcursus Creatief met Eyeliner van de deerne alhier stonden we even later voor de camera alsof het maar de normaalste zaak van de wereld is.

Ondertussen kwamen de glazenwassers nog even de raampjes zemen, belden ze bij de verkeerde aan (bij ons) met de mededeling om het raam dicht te doen, weten de buurkindertjes aan de overkant nog steeds niet hoe de intercom werkt, behalve dat ze donders goed weten dat je een rukirritante feedback krijgt als je de hoorn net voor de speaker houdt en ondertussen maar door dat ding heen krijsen. De hele straat geniet mee. Uit pure frustratie ben ik op het balkon gaan staan en deed mijn impressie van een uit de kluiten gewassen haan na. Dat hielp. Even.

Na onze filmsessie hebben we de dag in stijl afgesloten door op onze fietsjes te stappen en koers te zetten naar de hel der hellen: IKEA. Waarom ook niet? Het is een half uurtje trappen, maar dan kan de pret niet meer worden gedrukt. Eerst moed ingedronken met een brak kopje gratis koffie en een bescheiden puntje taart om de dappere strijders wat aan te sterken van de vermoeiende tocht. Daarna ons zo min mogelijk laten afleiden door al het consumerende geneuzel en de marketingverantwoorde uitstallingen. We hadden een lijstje en daar hielden we ons aan. Dat is knap, zeg nou zelf?

Volledig overprikkeld, maar toch min of meer voldaan ploften we, weer thuis, op de bank. Thee en droge crackers. Verwennen is voor watjes.

#IKEA #geluidsoverlast #waanvandedag #video #muziek

De koorts van aaneengeregen dagen onvervalst licht van goud en zilver strijkt langs toppen van bergen in een land vol reuzen en dwergen

De koorts van banale dingen zoetgehouden liedjes die makkelijk rijmen en zingen als een tevreden spin geduldig wachtend in haar deinend web

De koorts die langzaam zakt wanneer de zee zich terugtrekt als vanzelf van vloed naar eb

De koorts van planken van lippen van hooi van knokkels van dromen boze boze dromen ze komen ze komen vannacht maar wacht nu nog even want

IJl is de lucht de adem stokt de roos klapt en het riet buigt

#gedicht

Nou, dat wordt spierpijn morgen. En overmorgen. Als je op de leeftijd bent dat je lijfje na jaren van arbeidsintensief en mentaal rekbaar uitwonen de nodige haperingen heeft en je dan doodleuk en gezellig een dag lang gaat lopen sjouwen en slepen, sleuren en pleuren, ja, dan vraag je om stramme dagen. Eigen bult, dikke schuld.

Maar, lieve lezers, zonder verder te klagen en zeuren: het is voor een goed doel. We zijn begonnen met de opname van een nieuwe videoclip. Het kost als kunstige doe-het-zelvers wat voorbereiding, planning en gedoe, maar dan kun je uiteindelijk echt aan de slag.

Op moment van schrijven zit vrouwlief de beelden alvast op waarde te schatten en de schat doet dat met een dikke glimlach. Nou, dan weet je dat het dik in orde is. Ik moet toegeven, het was ook een prima en productief dagje en het resultaat is oprecht veelbelovend. Komende week gaan we verder; mijn zielige lichaampje heeft het ergste vandaag te verduren gehad, dus ik kijk er met frisse zin naar uit. Hiephoi en in de gloria!

#muziek #video #mankes #kunst #diy

Na een enigszins leerzame eerste editie van ego echo tv, nu nummertje twee. Beter licht, beter geluid – ja nou, een toefje dan, het blijft wel een spontaan dingetje, hallo – en de helft korter: https://vimeo.com/350307069

De onderwerpen die al freewheelend aan bod komen: de onvermijdelijke terugblik op episode 1 en het geklooi met het vinden van een geschikt videoplatform, tergende stopwoordjes, sociale censuur, bloemen als morbide geste en toch zo mooi en lief, en de uiteindelijk tirade over een Franse uitvinder en de mens in al zijn domheid; je verwacht het niet, hè? Have fun!

#egoechotv #tv #video #mens #maatschappij #kritiek #platform #eetv

Op het plein waar de schouwburg staat, in de stad waar ik dik veertig jaar woonde, liep een duif. De duif had een witte kraag. Een witte kraag van plastic. De plastic deksel van een wegwerpkoffiebeker van fucking Starbucks.

De duif liep over het plein op zoek naar eten. Er lag genoeg, dus van echt zoeken was geen sprake. Maar probeer als duif met een plastic kraag maar eens bij het eten te komen. Alsof er een dienblad van welk zelfbedieningsrestaurant dan ook om je eigen nek zit en je zonder armen en handen je eten van de grond moet zien te pikken. Lukt je niet. Dan ga je dood. Langzaam en pijnlijk.

#waanvandedag #duif #plastic #zwerfvuil #mensdom

Buiten was het ruim veertig graden onder nul, maar het deed mij niets. Ik droeg mijn lange jas, gevoerd met levende bijen. Zij gonsden suf langs mijn ruggenmerg, hommelden over mijn armen, donsden langs mijn heupen, gapend rollend over mijn bovenbenen. Ik wist niet beter.

Totdat ik werd gestoken door verdriet. In mijn hart scheurden de herinneringen vlijmscherp de aderige vleugels. Ik bloedde dode wespen, zij vielen angelloos tussen de afgebrokkelde randen van stoeptegels, plakten aan het bevroren asfalt en keken mij glazig na.

De vulkaan barstte. Ik moest weg. Weg van hier. Sneller nog dan mijn ademwolk die als kansloze stoom tot as verging. Het vuur laaide in mij, ik raasde, ik woedde, ik smolt in de armen van de zwarte weduwe die mij hartstochtelijk huilend tot zich nam.

Ik zat er warmpjes bij, hier binnen. Badend tussen de klamme lappen waar het hout smeulde, heulde met de vijand; kokend water, kolkend water, koolzuurhoudend water. De bubbel moest een keer barsten.

#proza #gedicht

Ja joh, waarom ook niet. Sinds vandaag een videokanaal: ego echo tv, hoppekee. Je moet toch wat met je leven. Als u zich afvraagt waarom ik in vredesnaam met mijn kop uw beeldscherm moet vullen, dan bent u niet de enige. Toch, in uw geval is er een keuze. Er zit een knop op die TV. Daarom. Toch hoop ik dat u kijkt. Gewoon omdat ik behalve dit geschrijf het gevoel heb dat ik meer kwijt wil. Het nadeel van schrijven is context. Je moet soms zoveel erbij en omheen zetten, dat ik me soms verlies in die letterlijke omstandigheden. Dan gaat juist dat aan de haal met een eventuele boodschap.

Tegelijk: ook op mijn kanaaltje heb ik geen idee. Niet vooraf tenminste. En achteraf is het altijd makkelijk lullen. Net als bij een expositie met een glaasje van het een of ander in je hand. Een beetje brallen over de mogelijke betekenis van een schilderij of beeld. Wat de kunstenaar hiermee bedoelt, welke aanklacht tegen welk conformisme nu weer is bedacht. Dat soort gekoeterwaal. Nou, geloof mij, de meesten doen ook maar gewoon wat in ze opkomt. Het idee wordt vanzelf gesmeed, tijdens of achteraf. Zo gaat dat.

Mijn tv-platform zie ik eveneens als kunstwerk. Bewegend, beeldend werk. Ik wil zien in hoeverre ik echt alles zeg of wanneer ik stiekem toch censureer. Wat is echt en wat niet. Wat is oprecht, wat is ongemakkelijk, wat is onthouding en wat is aangemeten prut. Dus tijdens het praten met mijn lieve vrouw des huizes (de zalvende stem buiten beeld) zal ik ook benoemen wat er allemaal gebeurt. Intern dus. Als ware het therapie. Gezellig in sessie met moi.

Dat klinkt allemaal extreem suf en vaag. En dat is het ook. Er komt van alles voorbij in deze eerste aflevering. Natuurlijk onvermijdelijk die grote, domme overzeese tuinkabouter met het oranje gezicht en zijn gele haartjes. Of zelfs Volkert. Maar ook dingen als begrip voor drijfveren. Politiek, maatschappij, therapie, activisme... het zit er allemaal in. Van hot naar her en weer terug. Of juist niet. En dat allemaal zonder mooie filters, knipjes hier en edits daar. Alles puur en direct. Live, maar dan integraal. Onbewerkt, onbespoten, rauw. Het is zoals het is. Ja, best wel naakt dus.

Fk... Waarom? WHY?? Hell... waar ben ik aan begonnen?

Nou, ga er maar voor zitten, episode 1 van ego echo tv: https://vimeo.com/egoecho

#video #tv #televisie #egoechotv #kanaal #dailymotion #kunst #platform

Nog even snel voordat ik zo weer een poging ga wagen mijn leenboekencollega's te verblijden en opnieuw enige orde in de prettige chaos van de bieb ga scheppen. Wat dat betreft kan ik mij dus een Schepper noemen. Ik ben een god die orde creëert. Slechts tijdelijk, mind you, want zodra de mensjes al die pracht zien, dan willen ze maar één ding: wanorde! destructie! chaos! godverdegodver en snel een beetje!

Mooi toch hoe mijn onschuldige werk zo heerlijk parallel loopt met het mensdom an sich. Je moet het willen zien. Of gewoon niet anders kunnen. En dat laatste is een vloek. So be it.

Net als de zeven piemels die op de muur zijn gekrijt in de gemeenschappelijke entree van ons appartementencomplex. Zeven pikken die de suggestie wekken eeuwig stram te zijn en niets anders meer kunnen dan in hun lullige erecte toestand de nietsvermoedende bewoner te voorzien van die ene boodschap: u bent slecht spuitgast en wij waken met ons fallus-alziend oog over de postvakjes. At your service. (Waarom moet ik bij het zien van die gekrijtstreepte eikels denken aan Pim zaliger?)

Vooruit met de geit. De sop is de kool tenslotte niet waard als ik nu niet subiet maak dat ik de twee bruggen door wind en weerzin trotseer. Op naar noord, boekenopruimman to the rescue!

#bibliotheek #werk #krijt #vandalisme

Enter your email to subscribe to updates.