ego echo

De hilariteit van alles is dat de prioriteit ligt bij onderzoek en cijfers en dan nog meer onderzoek en daar dan weer twijfels over hebben, om er vervolgens onderzoek naar doen of de cijfers wel kloppen om dan te concluderen dat het onderzoek niet goed werd uitgevoerd dus dat de cijfers niet betrouwbaar zijn en er eerst eens moet worden onderzocht of er geen betere methode is om te onderzoeken hoe de cijfers het beste kunnen worden geïnterpreteerd en vooral: gevalideerd. Zonder enige twijfel stikt de stof ondertussen van het lachen.

#stikstoftwijfel #stikstof #onderzoek #waanvandedag

Weet je, toen ik nog wereldleider was, dus echt de baas over alles en iedereen, toen had je nog geen sociale media. Dus ook geen Twitter. Dat blauwe olijke vogeltje dat de indruk wekt met goede bedoelingen van hier naar daar te fladderen in een poging tot een goed gesprek, een flauwe grap of een mening zonder pijnlijke schade. Gewoon, zo voor de vuist weg een beetje tweetpraten. Maar het diertje blijkt vleugellam, eigenlijk al sinds het haar vleugels uitsloeg. Al was het toen heel moeilijk voor te stellen dat een weldenkend mens serieus gebruik zou maken van zo'n raar microblog-systeem om de wereld eens flink op te stoken. Wat ook klopt; geen weldenkend mens zou dat doen, echter... Ach, u weet zelf.

Hoe dan ook, in mijn tijd hadden we alleen een witte vredesduif. Niet dat we die ooit de wereld instuurden. Stel je voor. Iedereen tevreden, eerlijk en goed voor de eigen omgeving. Een rimpeleffect van blijdschap. Nee zeg, hou op, daar hadden we gelukkig die belachelijke hippies voor. Die hielpen eigenhandig dat hele Peace en Love idee om zeep. Mooi hoor, hoe dat werkt met een beetje handig poppenspel. Al raken die verdraaide touwtjes ook snel verstrikt, dat wel.

Het waren interessante tijden in ieder geval. Er gebeurde nog eens wat en soms zelfs iets verrassends. Tegenwoordig is alles zo saai en voorspelbaar. Wat wil je ook met van die fantasieloze twitterende minkukels die denken dat de Olympus nog te bescheiden voor ze is. Nee, eerlijk gezegd, ik houd mijn hart vast voor wat dit dobberende planeetje nog te wachten staat. Mijn tijd zal het wel duren, ik zit hier best met een prima uitzicht vanuit mijn ivoren toren. Let the games begin!

#politiek #proza #waanvandedag #wereld #twitter

Even puur huishoudelijk, maar toch: het gebeurt met enige regelmaat dat mijn schrijfwerk in de spam-map terecht komt. Vooral Gmail heeft daar een handje van. Het gekke is: niet altijd en het is ook niet duidelijk waarom de ene keer wel en de andere keer niet. Allemaal technisch gedoe en dat laat ik graag aan de wijze mensen van Write.as over die dit prachtige hoekje van het internet onderhouden. Maar dan weet je dat. Zeker als je een week niets van mij hoort (wat soms ook best kan), dan is het goed om eens je mapje met spam cq. ongewenste e-mail te bekijken. Met een beetje mazzel vind je daar dan wat, hopelijk gewenst, leesvoer van mij.

En verder natuurlijk sukkel Trump en hoe deze Malle Eppie z'n onnozel plan om Erdogan een vrijbrief te geven om alle Koerden uit te moorden gezellig even Twittert. Oorlogen zijn per definitie zinloos, dat voorop. Maar om op deze manier een hele bevolkingsgroep te laten barsten omdat meneer zo nodig dikke sier moet maken met z'n warrige herverkiezingsprietpraat? Ik zou hem samen met Erdogan, Poetin en de vele andere onbenullen die graag spierballentaal uitslaan heel graag in een ballenbak zetten met de boodschap dat ze niet meer worden opgehaald. Vecht het onderling maar uit, stelletje idioten. Als je dan vanochtend aanschuift bij iemand die is gevlucht uit die omgeving en zich nu extra zorgen maakt om hoe haar familie die daar woont dit straks moet overleven, dan is dat op z'n zachtst gezegd nogal schokkend.

Schokkend van een totaal andere en bijna ongelooflijke orde is dat wanneer je wind tegen hebt en je je een weg probeert te banen langs al die zinloos rennende types – met hun kekke pakjes aan, oordopjes in en smartphone aan hun arm geklit – dat je Godelieke op je blote knietjes mag danken dat je niet om de haverklap een fluim neussnot in je giechel krijgt. U weet wel, even met de vinger tegen het ene en dan het andere neusgat en even flink het stiertje uithangen. De wind was deze keer zo tegen mij dat een verdwaald druppeltje alsnog de oversteek wist te maken van loop- naar fietspad. Hoezee.

#koerden #erdogan #trump #joggen #waanvandedag

Kunst is lijden. Dat je het weet. Los daarvan, ik zag een interessante aflevering van Tegenlicht: Waterlanders. Over hoe dat dan moet nu en straks met dat stijgende water. En eindelijk hoorde ik daar iemand iets zinnigs over zeggen. Precies dat wat ik ook al zolang denk: waarom steeds die strijd tegen het water. Wat is dat voor gekkigheid, waarom vallen we het water aan? Waarom is de zee de vijand, welke gek heeft dat verzonnen?

Ons land bestaat voor meer dan de helft uit zeebodem. Laten we het teruggeven aan de zee in plaats van nog meer inpikken. Dat het linksom of rechtsom gevolgen heeft staat buiten kijf. Maar ja, wie heeft dan ook ooit bedacht dat we op de meest risicovolle plekken het 'hart van de economie' (economie heeft geen hart, geen ziel en geen zaligheid en is een van de vele bizarre verzinsels die wij als mensjes nu eenmaal graag willen geloven – edoch, u begrijpt mijn punt) zouden laten pompen. Noem maar op: de hele Randstad met al haar bebouwing, industrie, steden, landbouw en veeteelt, chemie, havens en noem alle ranzigheid maar op. Dat staat allemaal op een plek waar normaal gesproken zeewier en vissen zouden wonen. En dat geldt ook voor een heel groot deel van Zeeland (je verwacht het niet), Friesland en zelfs Groningen. Toch ook geen lullige gebieden met onder andere grazige weiden, gassige velden, steden, havens, dorpen en datacentra van de bekende tech-giganten die uw en mijn gegevens zo mooi weten te verkopen en daar dik aan verdienen. Wij zijn hun product, weet u nog? Maar dat terzijde.

Dus ja, da's lekker dan. Dat wordt een flinke volksverhuizing: 9 miljoen mensen die ergens anders naartoe moeten als ik de cijfers mag geloven. En dat doe ik voor het gemak. De opties zijn het zuiden en oosten van Nederland, Duitsland of Denemarken. Of verder weg, kan ook. Het lijkt mij ondanks alles de beste manier om ermee om te gaan en in te spelen op wat er staat te gebeuren en op dit moment al volop aan de gang is; het water stijgt in rap tempo en afwachten is geen optie.

Het is volgens mij de hoogste tijd om mee te bewegen met het water in plaats van er steeds willens en wetens tegenin te gaan. Want zeg eerlijk, als je moest kiezen, zou je dan wachten tot de boel niet meer houdbaar is en je uiteindelijk toch kansloos verzuipt, of zou je liever naar een plek gaan waar je het een beetje droog houdt en ook de generaties na jou nog een poosje plezier van leven hebben?

Het klinkt als een ramptoeristenpraatje, maar op z'n minst het overdenken waard. Een beetje bezinnen nu er nog iets te kiezen valt. Of, om het lekker populair te zeggen en uw eigentijdse en o zo Nederlandsche handelschgeest een beetje op te poken: risicomanagement alsmede inhakend op een stukje dienstverlening met coachingstraject met uitgelezen elementen voor uitdagingen, kansen, challenges, opportunities en een optimaal stuk rendement.

#tegenlicht #waterlanders #zeespiegel #waanvandedag #vpro #volksverhuizing

Wanneer boeren protesteren, noem je dat dan oprispingen?

En als de Volksrepubliek China haar 70ste verjaardag viert met het opper-feestvarken aan het roer van een schip vol Alibaba's, dan kun je de bloedige protesten in Hong Kong toch moeilijk feestgedruis noemen?

Ach, en de vossen waren terug om vervolgens weer van de radar te verdwijnen. Deels dan. En waarschijnlijk omdat er op ze is gejaagd. Oh, bezie de dappere mens en zijn angstige dollartekens-kogels.

Ondertussen blijkt er nog amper een idee te zitten achter hoe dat nu toch moet met de stikstofaanpak. Knap hoor van de nono's in Den Haag. Gewoon geen beleid bedenken terwijl je dit al zo lang aan ziet komen. Bang om nu eindelijk eens knopen door te hakken, lef te tonen en rigoureuze maatregelen te nemen, want oh-oh, straks wordt iedereen boos! Nee, eerst nog even gezellig de koppen bij elkaar, borreltje doen, plofkipje erbij en smullen, nee: stik maar.

Gelukkig rijdt er weer iets over een rails naar Hoek van Holland. Met z'n allen gezellig pierewaaien en maar hopen dat je een zwerm onderzeeërs treft van Hollandsche makelij. Of nog beter, een verdwaalde dikke vette kernkop van Kim die met een olijk ranzige snuit de Trumpet aan den mond zet en eensgezind het sp®ookje van vrede op Aarde uitblaast.

Zo, dan hebben we dat tenminste maar gehad.

#koppensnellen #waanvandedag #nieuws

Gisterenochtend had ik met iemand een interessant gesprek over identiteit. En wat dat dan is. Kun je natuurlijk een enorme boom over opzetten met eindeloze takken en dan nog reik je niet tot voorbij de verlossende wolken. De stam zal onder het gewicht van de immense takkenbos breken. Tragisch hoor.

Het ging met name over wat je voelt bij je land of bevolkingsgroep. Zij komt uit Syrië en is Koerd. Maar ja, de Koerden hebben geen erkend land. Wat op zich vrij idioot is, zeker als je, zoals ik, het hele idee van grenzen belachelijk vindt. Wat is een land meer dan de plek waar je woont, waar je je veilig en op je gemak voelt. Noem het thuis. Het maakt niet uit waar dat is. Op de wereld is genoeg plek, dus kies maar een plaatsje uit in de zon. Of regen. En als die plek om wat voor reden dan ook niet meer bewoonbaar is, dan kies je een andere plek. Voel je vrij, de wereld is van iedereen, dus wel eerlijk delen.

Zijsprong: waarom mag een rariteit als Elon Musk wel zo vrij zijn om leuk een beetje commercieel naar Mars te reizen zodat we daar straks met ons mensdom de boel kunnen verstieren, maar als iemand z'n huis wordt gebombardeerd of een gezin stelselmatig wordt gemarteld, verkracht of anderszins het leven onmogelijk gemaakt, of dat iemand denkt dat ie op een andere plek op de planeet gewoon een wat beter leven zou kunnen hebben, waarom mag die zich dan niet vrij bewegen? Dan ben je ineens illegaal. Wat een onzin. Niemand is illegaal. We zijn allemaal, echt iedereen, in pure willekeur op deze planeet geflikkerd omdat ouders en voorouders, daar weer voorouders van en zo verder, ooit besloten om te paren met elkaar. (En dan is dat nog een simpele versie.) Het is een kwestie van relatieve mazzel dat je in het arrogante Westen wordt gelanceerd of pure pech dat je op een kale, droge vlakte je eerste huilbui produceert – waarschijnlijk je eerste paniekaanval, maar dat terzijde. Niets meer en niets minder.

Nou, hele omweg weer. En dat alleen maar omdat ik tijdens dat gesprek opnieuw tot de ontdekking kwam dat ik mij in ieder geval geen Nederlander voel. Ik weet oprecht niet wat dat zou moeten zijn, een Nederlander. Behalve iets met taal en cultuur. Maar ik vermoed dat ik mij overal de taal en cultuur eigen zou maken. Het zijn slecht verzinsels, opstapelingen van handelingen en rituelen waar dan een bepaald gevoel bij zou moeten zitten en iets definieert. Maar ik voel dat niet. Hoe kan ik iets voelen bij een land dat voor de helft bestaat uit door mensen opgespoten zand, een gebied dat wordt afgebakend door dijken, rechte lijnen van kavels en kanalen? Nederland is grotendeels nep, plastic. Welk gevoel past daarbij, behalve leegte?

Ik ben een dier. Een mens om iets specifieker te zijn. En ik probeer het leven zo goed en zo kwaad als het gaat te leven. In een destructief systeem waar ik mij kapot aan erger, omgeven door andere mensen waar ik mij heel vaak ook aan stoor. Ik vind mensen in het algemeen heel erg dom (behalve de mensen die ik lief vind). Ik vind mezelf ook niet per se slim. Ik overleef. Ik stel de dood uit, een andere vorm van bestaan. Meer niet. Net als iedereen. En ik probeer in deze extreem tijdelijke toestand van wat we bewustzijn noemen zo goed mogelijk te leven. Misschien is dat wel identiteit. Of een aspect daarvan. Zie je, oneindig veel mogelijkheden. Een bos vol.

#identiteit #id #boom #bos #mens #leven #waanvandedag

Je moet er toch mee oppassen, steeds van die berichten over alles wat mij stoort. Daarom heb ik NS een plezier gedaan en daar maar weer eens een vragenvuurtje opgepookt. Ook leuk. Ik wacht in spanning af.

Over de trein gesproken: vandaag zat ik dan eindelijk eens in zo'n nieuwe Sprinter. Ik had ze al vaak gezien, maar ze reden nog niet op de trajecten die ik meestal bereis. Nou, tot vandaag dus. Mijn hartje klopte spontaan wat sneller, ik voelde een tinteling in mijn buikje en een minuscuul moment dacht ik zelfs lichte onrust te bemerken in de erogene zone. Al bleek dat later gewoon een gevalletje spontane incontinentie. Ach, kleinigheidje.

Ik kan je met overtuiging zeggen dat het allesbehalve een feest was in dat nieuwe ding. De verlichting kil en koud, het interieur oogt als Action-plastic en ik verlangde ineens enorm naar Prins Claus en zijn strofobie. Helemaal geen pluspunten? Jawel. Een beetje. De geautomatiseerde deurfluit is van een aanvaardbaar volume en het treindiertje zoeft nagenoeg geruisloos over de rails. Toch, ik geef het als geheel een mager zesje. Alleen al omdat ik mij als treinreiziger een beetje in de mailing genomen voel, want eigenlijk is het geen trein meer; het is een veredelde metro. En ik heb een onwijze teringhekel aan metro's. Ja, ze zijn heel handig en snel. Maar zo deprimerend als de neten.

Wat dan wel weer zo is: ik was als een kind zo blij toen ik op de terugweg in een oude, gammele, naar rottend afval riekende en met de dood tussen de kiezen stinkende Sprinter van het eerste uur zat. Zo leer je die ouwe zooi toch weer waarderen. Je zou bijna denken dat ze het erom doen bij ons aller NS.

#trein #metro #ov #waanvandedag

De talloze videobeelden en foto's van kilometers lange rijen mensen, jong, oud, rijk, arm, links, rechts of politiek neutraal – ze maakten mij blij. Over de hele wereld kwamen mensen bij elkaar, verzamelden zich in steden en liepen een protestmars. Met de boodschap dat het tijd is voor verandering. Grote en onvermijdelijke verandering. Omdat het menselijk aandeel in een steeds heviger veranderend klimaat niet te ontkennen valt. En omdat het tijd is te erkennen dat wij er hier in het westen nog het minst last van hebben. Dat onze levensstijl as we speak catastrofale gevolgen heeft voor de mensen die onze kleding, koffie, rijst, fruit, mobiele telefoons en weet ik wat welke met plastic verrijkte rommel je in een gemiddelde winkel ziet liggen, tegen hongerlonen verbouwen en produceren.

Ach, voor ik weer een tirade begin: ik werd dus blij van die wereldwijde protesten. En dat allemaal omdat er iemand in Zweden ergens vorig jaar aandacht wist te trekken met haar schoolstaking. Zij is en was overigens niet de enige. Er zijn veel meer kinderen die sinds eind jaren 70 dergelijke acties hebben gehouden. Zij kregen geen of heel weinig aandacht. Terwijl ook toen al bekend was – en ruim daarvoor al – dat de industrie, de heilig verklaarde economische groei ten koste van letterlijk alles en het kapitalisme in het algemeen een werkelijk verwoestende uitwerking zouden hebben.

Kijk, het klimaat verandert altijd, hoe dan ook. Dat staat buiten kijf. Maar dat de mens in al haar wijze onnozelheid een gevaarlijk aandeel heeft in de recente verandering, dat is ook duidelijk. Dat kwartje lijkt eindelijk te vallen. Helaas nog niet zodanig dat er ook echt rigoureuze maatregelen zijn genomen. We hebben nu eenmaal een schijterige regering en dito wereldleiders. En ons volkje is in het algemeen enorm angstig en conservatief. Als stilstaand water. En dat gaat rotten. Het vreet hersentjes weg. Dat blijkt wel uit de ongelooflijk domme reacties op de toespraken die de 16-jarige uit Zweden houdt. Mensen die in leeftijd volwassen zijn vinden het heel cool en stoer om een iemand af te zeiken. Lekker makkelijk ook via (a)sociale media op de persoon spelen. Dat het een irritant kind is, dat ze d'r muil moet houden en dat haar jas niet milieuvriendelijk is. Bedenk maar wat achterlijks en het staat er.

De enige verklaring die ik daarvoor kan vinden is dus angst. De angst voor het water dat komt bijvoorbeeld. Wil je niet aan denken. Dus dan maar afleiding zoeken en iemand als Greta bashen. Want zij maakt volwassen mensen boos. Ze spoort aan tot nadenken en vooral handelen – ze leest de les. Tja, dan moet zo'n kind natuurlijk bloeden. Logisch.

#klimaat #protest #greta #jeugd #bashen #politiek #waanvandedag

Het regende, het goot, het miezerde. Plassen, bladeren, wind – het fietspad bezaaid met takjes en takken, zwerfvuil en haastige mensen. Een warboel. Je zou het herfst kunnen noemen.

Op de altijd loeidrukke kruising van de Molukkenstraat en Insulindeweg lag een oude man. Van zijn scootmobiel gevallen, misschien onwel geworden of vastgelopen met de wielen tussen de tramrails. Een bleek gezicht, mager, diepe ogen, verward. Nat en koud.

Heel even stond de wereld daar stil. De bussen, trams, auto's, fietsers, scooters, voetgangers. Alles stopte. Heel even kwam daar alles samen op dat ene punt in de tijd, zo leek het. Er waren helpende handen die de man ondersteunden en op een kussen (waar kwam dat vandaan?) hadden gelegd, handen die telefoons pakten en hulpdiensten belden. Handen die stoptekens maakten, handen die de nieuwsgierige blikken wegwuifden.

Er kwam een ambulance aan. Ons verkeerslicht ging op groen. We kwamen weer in beweging en reden stil naar huis. Toen we onze fietsen in de berging zetten keken we naar elkaar en zeiden dat we allebei ontroerd waren door wat daar allemaal gebeurde.

Je zou het hoop kunnen noemen, maar hoop is gewoon een leeg woord. Het heeft geen betekenis, geen ziel. Hoop doet niet leven. Het leven is simpelweg te kwetsbaar voor hoop.

#samenleven #mens #hulp #ongeluk #waanvandedag

Het nieuwe boek van Rutger Bregman De meeste mensen deugen ga ik nog lezen, hoewel ik er ook tegenaan hik. Niet omdat het een dikke pil is; dat is puur voor de vorm en voor de statuslezers (heb ik mij laten vertellen). Het lettertype is ongewoon groot, de bladspiegel zeer ruim en er zitten flink wat illustraties en foto's in. Met andere woorden, net als zijn andere werk zal ook dit weer lezen als een speer. Het is de titel die mij dwarszit. En dat zal ook precies de bedoeling zijn, dus eigenlijk best slim van deze wijsneus. Want ook dat is het. Ik mag hem derhalve.

Ik lees elke dag een paar keer de nieuwsberichten (hoewel, wat is nieuws, behalve een willekeurige selectie?) en ik moet dat eigenlijk niet doen. Het maakt mij alleen maar bozer. En het geeft mij steeds weer dezelfde stok om mee te slaan: mensen, u en ik, zijn de meest domme schepsels ooit, ze verneuken de hele boel en denderen recht op hun eigen vernietiging af. Dat laatste stemt mij dan weer tevreden, dat betekent dat Darwin ergens toch een punt had: tenslotte is zelfvernietiging ook een vorm van aanpassen.

En toch, ik kan het niet uitstaan. Zoveel idioterie. Als de meeste mensen deugen, hoe kan het dan dat ze, in de luchtbel die wij democratie noemen, de meest achterlijke leiders kiezen? Hoe kan het dan dat ze tranen met tuiten huilen bij het zien van een zeehondje dat wordt doodgeknuppeld en ondertussen doodleuk een hotdog, varkenslapje of rundertartaartje vreten? Ooit wel eens de bio-industrie van dichtbij gezien? Hoe kan het dat we willens en wetens over snelwegen willen scheuren, in vliegtuigen stappen voor een decadente flutvakantie, met schijtbrommertjes rondkarren en dan gaan pruillippen als stikstof, luchtvervuiling, longkanker ter sprake komt? Dat we oogjes toeknijpen omwille van de voetbalmaffia, drugsmaffia, autocrossmaffia, bedrijvenmaffia, kerkmaffia en weet ik welke maffia nog meer (onze eigen regering bijvoorbeeld), maar het niet verkroppen dat er mensen die gevlucht zijn uit de meest onvoorstelbare oorlogsgebieden aankloppen op zoek naar veiligheid? Ja, weer die riedel, ik weet het. Jammer dan. Ik kan wel door blijven gaan. Het is maar een greep uit de waanzin van alledag.

Ik weet dat er inderdaad heel veel mensen zijn die goede dingen doen. Misschien zelfs wel een meerderheid. Het kan zelfs zo zijn dat Bregman inderdaad gelijk heeft. Het kan. Ik moet zoals gezegd het boek nog lezen, dus ik zou zomaar mijn mening bij kunnen stellen. Graag zelfs. Toch: als die meerderheid bestaat, waarom komt die dan niet massaal in opstand? Waarom zwijgt de meerderheid? Wie zwijgt stemt toe. En dat deugt voor geen meter.

#bregman #waanvandedag #deugen #mensheid #activisme

Enter your email to subscribe to updates.