ego echo

En opnieuw is er bijna een week voorbij zonder gerucht hier in deze echoput. Hoogste tijd dus om wat rumoer te maken. Grote vraag is alleen: hoe?

De kans op weer een pruttelpraatje is aanzienlijk. Er is namelijk teveel waar ik met gemak een hele boom over kan opzetten. Een blik op een gemiddelde nieuwspagina en ik ga los. Geen probleem. Ik heb er alleen zo weinig trek in. Dat ei kan ik wel leggen, maar dan kan ik wel bezig blijven. Zoals ook het recente verleden hier wel bewijst. Blader voor hard bewijs gerust door de site en u leest de ene na de andere rant over van alles en nog wat. Er is gewoon teveel mis.

En ja, er zijn ook best dingen goed. Maar om mezelf nu te dwingen alleen nog maar over koetjes en kalfjes te praten? Sterker, zelfs daar is van alles mee aan de hand. Met miljoenen tegelijk verdwijnen ze in de hakselaar. De gevolgen van die industrie zijn bekend, maar een vleestaks komt er niet door in Den Haag. Mafketels. Nee, in plaats daarvan zetten we de kachel een graad of twee lager. Prima hoor, ik ben voor minderen, dat is geen nieuws, maar wees eens een keer niet zo laf en pak de echte pijn aan. Vlees hebben we niet of nauwelijks nodig, warmte en energie wel. Iets algemener: belast slechte voeding en overdaad, beloon een gezonde(re) leefstijl en matigheid... en hoppekee, daar ga ik weer.

Een andere boeg dan. Muziek. Ik moet toch wat. Vorige week puften we nog even na van twee optredens. Ondanks dat de partner in crime op maandag met een suffe verkoudheid het liefst op bed bleef met de gordijnen dicht, hadden we wel de smaak van de optredens te pakken. En zo is het nog steeds, het zoemt en het gonst. Afgelopen week hebben we tussen alle andere bezigheden door een paar leuke plekken aangeschreven en inmiddels staan er weer drie interessante items in onze agenda. Met een beetje mazzel komt er binnen niet al te lange tijd meer bij. Om de ergste speelhonger te stillen en ondertussen nieuwe contacten op te doen gaan we zo goed als zeker ook weer wat vaker naar open mic-avonden. Gewoon hier in de omgeving. Gitaren mee en een paar nummers een hok in slingeren. En dan maar zien. Want zo werkt het nu eenmaal. Laat je horen en zien, dan volgt er meestal wel weer wat anders. Net als afgelopen maand. Direct en indirect zijn de aanstaande optredens een gevolg van waar we speelden. Toch geinig.

Nou, zij die ietsje armer gaan worden – volgens Mark, die zelf werkelijk geen enkel benul heeft van wat hij dan eigenlijk zegt – groeten u. Een lekker plaatje om mee vooruit te kunnen. Wat gaat het worden, wat zal het zijn? Welja, laten we auto's jatten en ze ombouwen tot woningen op wielen. Weg van hier. Stealing Cars. Nadine Shah.

#waanvandedag

Zo dan, daar is ie dan weer een keer. En na dat zinnetje zat ik een poosje uit het raam naar het reepje blauwe lucht dat we vanuit ons raam kunnen zien te staren. Meeuwen vlogen voorbij. Ik zag vooral dat ons raam weer erg vies is inmiddels. Tot ergens vorig jaar lieten we om de maand een glazenwasser zijn gang gaan, maar we vinden het toch wel erg prijzig voor iets wat niet per se noodzakelijk is. Liever twee of misschien vier keer per jaar. Is zat hier. Echt gezellig naar buiten kijken doen we toch niet. Nu dus al helemaal niet. De aanblik biedt een treurspel van spinrag, stof, half vergane insecten en andere prut. Tja. Het ding is dat we er zelf niet bij kunnen. Ja, met een ladder. Maar dat vind ik een slecht plan. Twee verdiepingen hoog en dan maar doen alsof je geen hoogtevrees hebt. Nee, helaas, we zullen binnenkort toch weer een zeemvriend moeten opsporen. Zien we daarna wel weer verder.

Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat dit het niveau zou worden. Gebazel over een vies raam, ik vrees dat de toon is gezet. Excuses voor mijn niet bepaald hoogdravende literatuur.

Wat ik eerder had verwacht was dat ik diepgaande dingen zou roepen over hoe het gisteren alweer acht jaar is geleden dat ik Rotterdam achter mij liet na negen maanden heen en weer reizen tussen Roffa en Mokum, om de lebensraum van de partner in crime te gaan delen. Ik weet nog dat ze daar destijds niet al teveel aandacht voor had. Misschien hoopte ze dat deze mafkees vanzelf wel weer weg zou waaien. Of dacht ze dat het nooit anders was geweest; een beetje psychose is menselijk. Zonder verdere apenkooierij: die acht jaar zijn omgevlogen. In dit hok jaren samenleven is best knap. Dan kun je best wel zeggen dat je samen een stevige basis hebt. Hoe en waar het verder ook naartoe gaat, dit hebben we alvast in de tas. Nog drie maanden en we zijn negen jaar samen. Daar zullen we dan vast wel iets op drinken.

Ik had ook de twee optredens van dit weekend uitvoerig kunnen beschrijven. Vrijdag speelden we in Utrecht en gisteren in weer een heel andere setting in een huiskamer op zeven hoog in Amsterdam-West. Inclusief dystopisch uitzicht. Met een goede drie kwartier op de fiets, gitaren op de rug, heen en weer terug, kun je wel zeggen dat het muzikantenleven voor genoeg beweging zorgt. Het optreden in Utrecht ging echt heel lekker. Goed geluid ook. En ondanks dat we vanwege de beperkte op- en afbouwtijd met alleen onze twee trommels en een gitaar (met effecten) speelden, maakten we er een mooie bak gedoseerde herrie mee. Met recht een optreden waarin we onze energie kwijt konden. Dat kon ook gisteren, maar op een heel andere manier. Een huiskameroptreden vraagt weer een heel andere manier van ontladen. En ook dat doen we met dezelfde overtuiging. Al met al een fijn weekend vol muziek. Om het af te sluiten gaan we vanavond nog kijken naar de nieuwe band van onze lieve vrienden S en N. Hun eerste optreden. We zullen ze toejuichen.

De link is makkelijk te leggen. Van een band die hun carrière net aftrapt naar een band die er gisteren met een laatste optreden een punt achter hebben gezet. Genesis. Niet omdat ik zo'n enorme fan ben, verre van. Neemt niet weg dat ze een begrip zijn en toch best wat memorabele nummers hebben gemaakt. Waarvan Land of Confusion wat mij betreft, zeker ook met de video als extra dimensie, echt heel sterk is en helaas nog steeds actueel. Ze openden hun laatste gig ermee en ik sluit ermee af voor vandaag.

#waanvandedag

Ach, ik weet ook wel dat u het mij niet kwalijk neemt dat ik hier de laatste weken meer niet dan wel de leeshonger stil. Toch vind ik het netjes om te melden dat ik mij daarvan bewust ben. Het is karig om niet te zeggen mager. De punten en komma's, de mitsen en maren, de letters, woorden en zinnen. Ze zijn er heus. Dagelijks schiet er iets door mijn rare hoofd waarvan ik denk: even iets over schrijven straks. Maar dan is straks ineens later en later is dan zomaar bedtijd en bedtijd de volgende dag wanneer de riedel opnieuw begint. Als zand door de vingers, lieve lezers. Dat zijn de dagen, korrelig en zout.

Om er niet al te meewarig poëtisch over te doen: de dagen zitten gewoon vol. Met zo ongeveer dezelfde dingen waar de dagen van u ook mee worden gevuld. Dus heel bijzonder is het allemaal ook niet. Daarom weet u ook als geen ander hoe verdraaid ingewikkeld het kan zijn om dan toch iets te doen waar je best plezier aan beleeft, maar waar je simpelweg de uren of zelfs halve uren tekort komt. Doe je verder verdacht weinig aan.

Ondertussen is het nog altijd een puinzooi op de planeet en u en ik weten ook heus wel dat het niet zal veranderen. We slenteren en sleuren gewoon van de ene naar de andere uithoek van ons desastreus bestaan en dat is het dan. Beter wordt het niet, nee echt niet. Leer er maar mee om te gaan dat we nu eenmaal de verdoemde diersoort zijn die de anderen het leven onmogelijk maken en ondertussen net zo hard het eigen bestaan ondermijnt. Zo tragisch zijn wij, punt. Dat komt niet goed. Nooit. En is dat erg? Welnee. Je kan het maar gehad hebben. Dan kan de planeet ook weer verder met waar die toch al mee bezig is, maar dan weer op z'n eigen manier. Totdat ook die op een zeker moment de geest zal geven. Ook dat is een voldongen dingetje. Moeten we niet moeilijk of dramatisch over doen.

Zeg eerlijk, heeft u dit nu echt gemist? Vast niet. Neemt niet weg dat ik er weer een potje plezier aan heb beleefd, geheel in lijn met het egocentrische gedachtegoed van mijn soort.

Laat ik er een wijsje achteraan gooien, naar goed gebruik. Hier. De nieuwe Rammstein. Zeit. Mooi werk. Met grote dank aan collega B.

#waanvandedag

En zo zaten we deze week ineens twee keer in een radiostudio. Altijd leuk. Donderdag in Zandvoort en vandaag in Egmond. De zee zat in de week zou je kunnen zeggen.

Afgelopen donderdagavond werden we nog tijdens de uitzending van het programma Alternative FM op Zandvoort FM door programmamaker René Bremmers gebeld om vandaag in zijn The Basement een paar nummers te komen spelen. Zeg dan maar eens nee. Omdat de uitzendingen van RTV80 vandaag in het teken stonden van Giro 555/Oekraïne, was dat een extra goede reden voor ons om opnieuw met onze gitaren op de tere ruggetjes in de trein te stappen en zo ons uitermate bescheiden kiezelsteentje bij te dragen.

Het was hoe dan ook tijdens beide uitzendingen fijn om eindelijk weer live van ons te laten horen. Met op donderdag twee nieuwe nummers in onze set van zes. Spannend ook, maar het ging niet onaardig. Een mooie opmaat voor het optreden op 25 maart in Utrecht. Nieuwsgierig? Ja natuurlijk, snap ik toch. Op onze website vind je alle broodnodige informatie.

Verder onthoud ik mij voor nu van allerlei commentaar op alle shit in de wereld die we met z'n allen zo lekker naar de donder helpen. Dat komt vast binnenkort wel weer. Bofkonten.

Om dan maar subiet af te sluiten met nog wat meer zelfkietel: onze video 'The Hunt Begins' die we vorige week hebben uitgebracht. Enjoy!

#waanvandedag #muziek

Voor wie niet enorm bekend is met het fenomeen themaboeken bij de peuter- en kleuterafdeling in de bieb: een deel van de prentenboeken, groot en klein, staat gesorteerd op thema. Dus boeken over angsten, dood, jezelf zijn, sprookjesfiguren en verjaardagen – om er een paar te noemen – staan allemaal met hun thema op de rug netjes bij elkaar.

De twee thema's die mij elke keer weer doen grimlachen omdat ze direct naast elkaar staan zijn emoties en eten en drinken; zelfs als je nog niet kunt lezen of schrijven wordt het je onbewust al ingeprent dat je je emoties best mag verzuipen of jezelf een eetstoornis mag aanmeten. Tja, ik ben nu eenmaal een nare man die giert van het lachen als het om dit soort ellende gaat. Je moet toch wat. 'Kijk eens, hier staan de boeken over emoties en direct daarnaast alle over eten en drinken.' Ik vind dat te geinig.

Zeg zelf, wat valt er verder te lachen. Voor onbekommerd schateren is geen reden. Wat overblijft is de pijn met satire en zelfspot weg grijnzen. Of nou, als je daar niks mee kan, dan kun je dat rotgevoel jou dus laten opvreten of verdrinken. Makkelijk zat.

Dat is namelijk wat ik zie bij een reportage over carnaval of een willekeurig volgepakte feest- of concertzaal. Bezopen mensen die grensoverschrijdend hun levensangst op de ander botvieren. De lege zaal of lege straat na afloop spreekt boekdelen. De stank, de rotzooi – de treurigheid. En elkaar maar wijsmaken dat het alleen gezellig kan zijn met een stuk in je kraag, een handje pillen, een snuifje poeder, een hijsje gas, of weet ik wat. Hoezo gezellig. Ik heb toch echt liever een gesprek met iemand die nuchter is zonder de oorverdovende teringherrie waarmee de gemiddelde DJ je martelt en een hossende, dampende massa die net doet of het schip niet zinkt en kiest voor hersenloos vertier. De overconsumerende mens in al haar facetten.

Geloof gerust dat dit zuur geprevel niet door mijn inmiddels over the hill-leeftijd komt. Ik heb er nooit iets mee gekund, ook niet als puber. Een van mijn angsten is juist die hersenloze menigte. En terecht ook, want er komt niets goeds uit de massamens. Kijk gewoon maar om je heen. Maf genoeg snap ik dan ook best dat je dat niet nuchter kunt verdragen. Je lost er alleen niks mee op en richt er juist nog meer schade mee aan. Toegegeven, met dit hele rampspoedschrijven ben ik ook niet enorm probleemoplossend. Wat je noemt een impasse.

Praten tot ik een ons weeg. Talk Talk met het nummer Talk Talk. Live, duh.

#waanvandedag

Komt er eindelijk weer eens een prozaïsch gedicht uit mijn fikken, zit er in de laatste zin, precies die laatste, een domme typvergissing. Tenminste, als je het schrijfwerk via e-mail ontvangt. Zoals ik al vaker heb lopen gillen: online knutsel ik de meeste gekkigheid er alsnog uit zodra mijn in woede ontstoken oog erop valt. Ook nu liep ik dus weer tierend door het huis. En u weet, het is geen enorm huis, een extra handicap als je je frustratie om je eigen sufkoppigheid wilt ventileren. Verder redden we ons in deze ruimte wonderlijk goed. En dat alweer bijna acht jaar. Hallo dan.

Van jaren naar dagen. Onvermijdelijk om weer over Stupid Poetin te beginnen, sorry voor de voorspelbaarheid. Ik bedacht mij net in de trein terug van Almere naar huis dat er van gezichtsverlies voor dit ventje nooit sprake kan zijn. Hij kan onmogelijk toegeven dat het misschien geen goed idee was om landjepik te spelen. Dat staat, zoals ik ons Vlaatje inschat, gelijk aan zelfmoord. Ik geloof niet dat hij daar echt een voorstander van is. Hoewel de enige andere uitweg net zo goed een vorm daarvan is. Opgeven, toegeven is simpelweg geen optie en dus vrees ik oprecht dat hij uiteindelijk op een rode knop drukt. Niet dat die knop echt bestaat – die bestaat alleen in onze verbeelding om de boel een beetje visueel begrijpelijk te maken. Neemt niet weg dat er een procedure is die de boel naar de sodemieter helpt. Het lijkt mij zijn enige optie. Dat alles en iedereen en er dan niet bepaald beter van wordt, dat is voor hem een non-issue. Kan niet anders. Er zal ook heus iets van een veilige schuilplek bestaan voor deze gestoorde man. Ongetwijfeld uitstekend geoutilleerd met allerhande voorraden om een decennia of wat mee toe te kunnen. Om dan na vijftig jaar half ontbonden uit zijn hol te kruipen en alsnog victorie te kraaien. Althans, vermoedelijk zal hij dan wel gemuteerd zijn tot een of ander vogelbekdier of anderszins: toch die lul met vingers.

Nooit gedacht dat ik ooit Doe Maar in deze voor mij heilige echoput zou gooien. De Bom. Heb je nou je zin Vladimir? Eikel.

#waanvandedag

Op het gras liggen een speelgoedraceauto, een waterkoker, een speen en een glazen schaal. Een vuilniszak ligt twee meter verderop opengescheurd littekenweefsel te vergaren.

Een zwaar gehavende kinderfiets in felle kleuren staat verloren onder de brug. De graffiti op de pilaren vertelt in het voorbijgaan het verhaal van geboren en gestorven, de datum vervaagt met de jaren waarin het water zonder tijdsbesef tegen de kade klotst.

Op de stoep de inhoud van een overvolle asbak. De auto met de dader is in rook opgegaan. Vliegtuigen trekken strepen in de lucht en niet eens zo ver hier vandaan raast een ambulance met sirene en zwaailichten aan door de straten, altijd een bandenspoor te laat.

Op de fiets trappend door de ziedende stad kwam de nu al twee dagen spokende gedachte van een loop in de mond en de trekker die wordt overgehaald.

Niets is wat het lijkt.

#gedicht #proza

Twee jaar geleden dacht ik dat het gedoe rond het virus zomaar tot een grote, snelle en broodnodige verandering kon zorgen en dus tot een enorm geluk bij een ongeluk kon leiden. Dat bleek helaas en tegelijk geheel volgens verwachting ijdele hoop.

De ellende die nu aan de gang is in Oekraïne zou zomaar ook tot een positieve verandering kunnen leiden (al besef ik dat het op dit moment een beetje vreemd klinkt). Wil je Poetin vleugellam maken, dan zullen we per direct moeten stoppen met de import van fossiele brandstof uit Rusland. Dat betekent een ultrasnelle transitie naar een andere manier van energiegebruik. En dan vooral: heel erg veel minder.

Ik ben ervan overtuigd dat er geen gebrek aan energie hoeft te zijn en dat er 'slechts' een omslag in het eindeloos roekeloze consumeergedrag nodig is, gecombineerd met het rigoureus kappen met de productie van onnodige zooi.

Het is simpel. Pak al die marketingbureaus en zelfbenoemde -goeroes aan die van alles verzinnen om ons als zombies te laten (web)shoppen, die ons spullen en zogenaamde diensten aansmeren die we helemaal niet nodig hebben. Maak producten die wel nodig zijn en maak ze modulair. Zorg dat ze makkelijk te repareren zijn, beter nog: zorg dat ze stabiel en zowat onmogelijk stuk te krijgen zijn. Het verdienmodel zit 'm dan niet in design to fail maar design to last. Kortom, reserveonderdelen, reparatieservice, zo min mogelijk (liefst geen) verspilling van grondstoffen door circulair gebruik en tel uit je winst.

Als we de planeet niet nog langer uitputten en weer samen gaan leven met al leven om ons heen, als we de menssoort niet centraal blijven stellen maar slechts het besef dat we een onderdeel van een niet te bevatten geheel zijn, een minuscuul onderdeel van een eindeloos web, een reeks louter toevallige gebeurtenissen, dan is dat de ultieme winst. Waarom moet er überhaupt iets te winnen zijn. Winst voor de een betekent altijd verlies voor de ander. Groei voor de een is krimp voor de ander. Geluk voor de een is ongeluk voor de ander.

Het is nog geen maart. Het is nu al bekend dat Nederland op 12 april dit jaar een hele Aarde heeft verbruikt als je kijkt naar onze leefstijl. Ofwel, we verbruiken ruim drie planeten per jaar om aan onze zogenaamde, denkbeeldige consumptiebehoeften te voldoen. Dat is dus alleen ons kleine land. Krankzinnig. Onhoudbaar en dat weten we best. Toch veranderen we ons gedrag nauwelijks en ook nog eens heel erg langzaam. We laten er andere landen (mensen, dieren, de hele natuur) voor opdraaien. Hoe armer het land, hoe kleiner de ecologische voetafdruk, hoe meer ellende (zeespiegelstijging, overstromingen, extreem weer, geologische spanningen, oorlog) ze op hun bord krijgen. Omdat wij hier te beroerd zijn om te minderen, te veranderen, na te denken. Na ons de zondvloed, laat ze ergens anders maar creperen.

Uiteindelijk ontspringt niemand de dans, het schip zal zinken. Tenzij de vreselijke ramp die nu in het oosten plaatsvindt ons eindelijk eens wakker schudt. Geen fossiele brandstoffen meer uit Rusland. Dan heeft meneertje Poetin geen poot meer om op te staan. En dan hier als de sodemieter minderen met al die onnodige shit. Ik bedoel maar, terrasverwarmers? Energieslurpende gadgets? Voor elke scheet het internet op, een vliegvakantie, een cruise? Tata Steel? Shell? Datareuzen? Opzouten met al die gekkigheid. Zo help je onze niet zo heel verre buren in het oosten door Vladimir een keiharde tik uit te delen en zo help je jezelf plus de generatie die nu opgroeit in een uitzichtloze toekomst. Wie weet gaan we als soort toch nog een een paar generaties mee in een wereld zonder alles slopende economische groei en met een evenwichtige, prettige en leefbare wereldbol.

Zo niet, dan heet ik je genadeloos welkom op een gitzwarte planeet. Black Planet. The Sisters of Mercy.

#waanvandedag

Collega D wist het vanochtend puntig samen te vatten: Poetin is de nieuwe virusmutatie. Tja. De biljartbal met worstenvingertjes probeert nog net voor hij jammerend zijn sterfbed opzoekt zijn langgekoesterde droom waar te maken. Hij wil de tijd terugdraaien naar toen Rusland nog een unie van diverse Raden was.

Ik vraag mij af of snotneus Poetin wel weet dat het blind najagen van dromen – het koste wat het kost over lijken gaan om jouw totaal egocentrische wens in vervulling te laten gaan – dat precies dat een uitwas van het kapitalisme is. Probeer dat dan maar eens te rijmen met je wanstaltige waanbeelden.

Vroeger was alles beter voor Vladimir, kan niet anders. Waarom zou je anders als massamoordenaar de boeken in willen gaan. In plaats van verrassend nieuw leiderschap kiest deze gladiool voor het het meest voorspelbare en oudste gedrocht dat we als mensheid kennen. Landjepik, oorlog. Niet heel gek als je naar die ontzielde kop keek die van de week doodleuk allerlei nonsens de wereld in slingerde. Dat deed hij wel al vaker, maar vooruit, heel soms leek het erop dat Vlaatje wel degelijk een stel hersens had. Helaas. Door alle botoxbehandelingen is waarschijnlijk zijn laatste restje gezond verstand gestold.

Om er nog een laatste woord aan vuil te maken: de oorsprong van Rusland ligt in Kievse Rijk. Ofwel, wat we nu kennen als de hoofdstad van Oekraïne. Toch op z'n minst vreemd dat V.P. te M. dat niet in zijn geschiedenislesje van afgelopen week noemde. Kwam natuurlijk net niet lekker uit met zijn verdraaide wereldbeeld.

Bijna onmogelijk om niet op de proppen te komen met het nummer World War van The Cure. Alleen al vanwege deze passage:

No one’s a winner No one’s a loser Just a dead friend

En toch leek het mij in het kader van enige verlichting beter om af te sluiten met Rasputin. Boney M. Vrij dansen nu het nog kan.

#waanvandedag

We hebben hier thuis het edele voetbalspel ontdekt. Nee, niet om ernaar te kijken of om een team toe te juichen – we voetballen in onze riante keuken met een vrij vloeroppervlak van pak 'm beet zes vierkante meter.

Gisteren ontstond er spontaan een match toen een lege keukenrol met een sierlijk lijkende frommelboog de papiertas miste. Een van ons twee trapte vervolgens tegen het kartonnen rolletje en voor we het wisten piesten we zowat in ons broek van het lachen terwijl we de rol in elkaars doel probeerden te schoppen. Eentje bij de keukendeur naar het balkon en het andere goal bij de enigszins blinde keukenmuur met de deur naar de douche.

Nu net ontstond er opnieuw een tweestrijd. De keuze was op de bank blijven hangen of nog een potje keukenvoetbal. Deze keer met een gaar tennisballetje. Nog meer gevaar voor eigen leven en de dingen om ons heen gegarandeerd. We speelden een heen- en een terugwedstrijd met tussendoor een korte thee- en toiletpauze, waarbij de partner in crime opmerkte dat we hier blijkbaar net 40 en over de 50 voor zijn geworden. Het zij zo. Lang leve homo ludens.

Of dit een uiterst opmerkelijke traditie wordt is nog niet te zeggen, maar deze twee potjes stonden in ieder geval garant voor een hoop lol en zelfs kramp in mijn hoofd van het lachen. Ik vermoed trouwens dat de benedenburen er heel anders over denken, maar hé, alles beter dan dat we, om wat voor reden dan ook, in de gootsteen gaan zitten. En laat dat nou precies gebeuren in het nummer 10.15 Saturday Night van The Cure. Je raadt het al, een live versie. Helemaal uit 1996.

#waanvandedag

Enter your email to subscribe to updates.