ego echo

muziek

Heb je ooit gehoord van Nancy Tuesday and the Free Raisins? Nee hè, dacht ik wel. Op zich niet heel vreemd hoor. Het is (of was, ik weet het eigenlijk niet) een muziekproject dat is ontstaan omdat twee vriendinnen en ik elkaar nogal vaak op dinsdag zagen. We spraken dan af bij de Coffee Company in Rotterdam. Toen nog een plek waar je wilde zijn, het had iets alternatiefs, iets hips zonder hipster te zijn. Zoiets. Lang geleden dus. Zeker tien tot twaalf jaar, maar ik denk zelfs langer geleden. We dronken er koffie (je verwacht het niet) en praatten wat, deden ons beklag en deelden onze verwonderingen over het leven in het groot en in het klein. We wandelden ook vaak gewoon wat door de stad, gingen af en toe een winkel in, lummelden rond en dan op een gegeven moment was het zo weer dinsdag.

Toen we na het eten bij een vriendin van een vriendin zaten te wachten tot diegene klaar was om met ons mee te gaan naar een feest, pakte een van ons een gitaar, ik trommelde wat op mijn benen en de ander begon de tekst te zingen die ze net een paar dagen eerder had geschreven terwijl ze over het strand liep. Deze spontane jamsessie noemden we heel verrassend 'Sand'. Ik herinner mij nu ook dat we zelfs een Myspace-profiel hebben gemaakt en het erop hebben gezet. De verwijzing naar de video is er nog wel, maar beeld en geluid zijn verwijderd door Myspace; te lang geleden. (Maar oh, hoe leuk was die tijd met de onschuld die sociale media nog in zich droeg, de wereld veranderde als een gek en overal gingen deuren open. Helaas staan die deuren nu nog wagenwijd open en is er niemand meer thuis. Het tocht, de wind heeft er vrij spel, het is er stoffig en vochtig met hier en daar nog de echo van wat lijkt op een verloren ziel – zoals mijn goede vriend jd meatyard al zong: “we are all mypsace-stars”.)

Voor ik nog verder afdwaal en afdaal in die duistere krochten van het prille internettijdperk: dit is dus waar ik vandaag ineens aan dacht. Gewoon omdat het dinsdag is. Geen dinsdag zoals toen, maar wel met een vleugje van dat kant noch wal-gevoel. Een vreemde tijd die ik koester en tegelijk ook niet meer terug zou willen. Ik doolde wat rond, probeerde mijn leven, het leven, te ordenen. Iets wat natuurlijk schier onmogelijk is. Dat weet ik nu en waarschijnlijk wist ik dat toen ook, wat mijn ronddolen, hoe onverklaarbaar ook, verklaart.

Nancy Tuesday dus. En The Free Raisins. We waren Nancy op dinsdag. Met gratis rozijntjes. Een treffende samenvatting van een lieve, mistige en maffe periode.

#nancy #muziek #rotterdam #waanvandedag #coffeecompany #myspace

Als eerste: het was gisteren niet mijn bedoeling dat er kort na het eerste jubelbericht nog eentje achteraan werd gestuurd (agenda). Het is geen ramp, oké, maar u zou het kunnen opvatten als drammerig gedoe. En dat is nu precies het laatste wat ik wil. Dus pas als al het andere is geweest. Echt als laatste dus. Maar goed, inschattingsfoutje mijnerzijds, het kan zomaar gebeuren. Komt omdat ik na nu alweer zowat een jaar op dit fijne platform van write.as toch nog zo af en toe tegen een leermoment aanloop. Terwijl ik verder dus helemaal niets met leer heb. Kun je nagaan. Het grote voordeel is dat u nu weet dat de agenda hier online en hartstikke up to date te vinden is.

Alle sufkoppigheid op een bonenstaak, het was een enerverend dagje vandaag. Eerst gezellig (ja, dat was het echt – dank jullie lieve collega's) aan de slag in de boekhandel, daarna door naar onze oefenruimte. Eindelijk een begin gemaakt met het spelen voor de vuist weg, wat dan over een poosje moet gaan uitmonden in een fijn moppie muziek en beeld. Het was erg leuk om vooral te improviseren. We hadden onszelf als extra uitdaging verplicht om enigszins andere instrumenten dan we gewend zijn te gebruiken en ook zo minimaal mogelijk. De ultieme manier om jezelf te dwingen tot andere muzikale uitspattingen. Een geslaagd eerste experiment met bruikbaar materiaal om op verder te borduren.

Heb ik nog meer te keuvelen? Altijd. Zo heb ik vanavond en de weken hiervoor weer wat stappen heb gezet om Google zo veel als mogelijk uit mijn leven te slopen. Zoals ik al lang geleden verkondigde: ik wil voor mijn eigen gemoedsrust – en omdat het ook best interessant is om nieuwe routes te verkennen – proberen om veel van wat riekt naar meegluren en privacyschending de nek om te draaien. Daarbij wil ik ook het ongrijpbare gevoel van veilig digitaal leven in het algemeen enigszins (be)grijpbaar maken. Ofwel, weg met de grote, schijt aan alles hebbende data-reuzen zoals Google, Facebook (WhatsApp, Instagram) en Twitter. Dat gaat best aardig. Al zal het nooit helemaal lukken, daarvoor zijn deze monsters al te groot en doorvoed door ons allen. Toch, ik vind het idee wel prettig om deze toonbeelden van brute kapitalistische grootheidswaan en alles wat staat voor waar ik principieel moeite mee heb, uit mijn bestaan te weren. Ik benader het als zonwering. Het laat altijd wel wat door, maar het is aangenamer dan vol tegen de zon in kijken en verblind worden.

Nou, ik ben wel klaar met de dag. Ik ga nachtkijken. Doei!

#waanvandedag #ontgoogle #data #facebook #google #privacy #mankes #muziek #beeld

Ik lig geheel op schema. Na zowat een etmaal volledig in het teken van het optreden met MANKES in Arnhem, tijdens de Arnhemse Uitnacht, kun je me nu nogal opvegen. Geen probleem, want het is het mij zeer waard, beter gezegd, vol waarde – waardevol. Om dan ook nog eens na afloop van onze twee intensieve sets een staande ovatie te krijgen. Dat is iets waar je verlegen van wordt en wat tegelijk een enorme kick geeft. En dan zijn er nog de bonuspunten, zoals de mensen die speciaal voor ons een reis ondernemen, verwacht en onverwacht. Het plaatje is compleet met de omgeving waarin we speelden: de bibliotheek, op een intiem podium van Huis van Puck, een huis waar ons tere hartje steeds weer blij van wordt. Nou, alles bij elkaar ben ik een tevreden mens. Brak, zelfs brakker dan brak, maar tevreden. Dat kan gewoon.

De komende dagen zal ik nog wel enigszins en op gezette tijden half-huilend in verscholen hoekjes doorbrengen, heus. De keerzijde van uitgewerkte adrenaline. U weet het inmiddels, een betere pijnstiller is er niet. Verder heb ik er niet veel aan toe te voegen, ik zit vooral te typen en weer te wissen, verbeteren en dan in mezelf te vloeken. De vingertjes doen niet wat ik wil en dat is volledig verklaarbaar wanneer je niet weet wat je wilt. Behalve dan met een dekentje op de bank. Dus laat ik dat dan maar gaan doen. Houdoe en de mazzel. Tot gauw.

#muziek #mankes #uitnacht #arnhem #rozet #huisvanpuck #waanvandedag

Wat ik dan toch leuk vind is verwarring zaaien. Zoals gisteren. Een open podium-avond, hoewel je dat met een flinke zak strooizout moet nemen. Een open podium is voor alles en iedereen. En in dit geval kun je alleen meedoen als je je conformeert aan het labeltje singer-songwriter. Tja, dat ben ik niet. Ik heb geen wollen mutsje, geen volle baard, geen skinny jeans, witte gympen en ook geen vaal houthakkersachtig overhemmetje. Wat ik ook niet heb is een stem die voor, tussen en na alle liedjes gedetailleerd uitlegt waar alle liedjes over gaan (echt joh, hou daar nou eens mee op, tenzij je het lef hebt om dan het liedje niet te spelen, omdat je alles al hebt verteld), een stem die heel gewoontjes klinkt, maar als bij toverslag bij het inzetten van de eerste brabbelwoordjes verandert in een ernstige ziekte gecombineerd met jarenlang alcohol- en sigarettenmisbruik.

Nou ja, dat is dan het gemiddelde van zo'n avond. Gelukkig zijn er ook wel wat varianten met zelfs hier en daar een positieve uitschieter, bijvoorbeeld een op haar eigen geluid vertrouwende artiest. En ja, ik ben ernstig bevooroordeeld, want het is een meer dan goede vriendin van mij. Precies daarom, vermoed ik. (Zij is overigens ook degene die ervoor zorgde dat ik op de lijst met avondvullers kwam, mocht u het zich afvragen.)

Kijk, ik zeg niet dat ik zo'n fantastisch onderscheidende performer ben. Maar ik weet wel dat wat ik doe op z'n minst voor ongemak of andere rimpeling zorgt. Iets waar ik volop van kan genieten. Het podium opgaan, een flauw vermoeden hebben van wat ik zal gaan doen (noem het voor het gemak improvisatie, hoewel dat strikt genomen de lading niet dekt), kruk pakken, gitaar erbij, klooien met een snoer dat niet meewerkt, de gespannen stilte uitmelken, de mensen met een glimlachje een voor een aankijken, merken dat mensen dat prettig vinden oh, hij lijkt best vriendelijk, mij realiseren dat mijn openingszin there are reasons to kill redelijk hilarisch is en niemand die weet dat precies dat de reden is dat ik zelfs even moet grijnzen. Kortom, tussen al het gekweel van het bovengenoemde in, weet ik dat het afzien zal worden voor de gemiddelde bezoeker van dit asiel vol zwerfafval. Met de gedachte wie is hier nu de gek? ga ik er dan ook met gestrekt been in.

Acht minuten later heb ik gedaan wat ik deed, doe nog een onnavolgbaar afscheidsdansje en ga het podium af. Er zijn wat stoelen vrijgekomen, de presentator is naar buiten gevlucht, de geluidspersoon probeert zich te herpakken en zoekt houvast met schuifjes en knopjes, het publiek klapt en joelt (van pure opluchting) en ik zoek snel weer mijn donkere hoekje achterin de zaal op om mij als vanouds weer kapot te ergeren aan de rest van het geneuzel van gemeenplaatsen als duizenden verloren liefdes, wegen die nergens toe leiden, een hond, een trein, sigaretten, whisky, bier en verloren genitaliën – de onvermijdelijke zogenaamd grappige zelfspotter. Want ja, ook dat is schrijnend: het zijn bijna allemaal van die semi-gevoelige mannetjes zonder ruggengraat en een kwetsbaar en tegelijk hol ego dat te leeg en groot is voor deze wereld vol copy-cats. Zoals ik al zei, there are reasons to kill.

Verder heb ik mij, de snob die ik nu eenmaal ben, prima vermaakt hoor. Het directe gezelschap was uitmuntend, dat doet er toe.

#waanvandedag #optreden #podium #performance #art #muziek #kunst

Ja, je denkt natuurlijk dat ik met de titel eigenlijk Fad Gadget bedoel; de avant-gardistische muzikant die in 2002 op 45-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval (dank je, Wikipedia)? Maar nee. Ik was nooit een liefhebber van deze peer, ondanks dat het wel zou moeten als je de algoritmes gelooft van muziekplatforms en ander geautomatiseerd gespuis. Je kent dat wel: vind je dit leuk? Oh, maar dan vind je dat ook leuk! Niet? Huh? Raarrrr! Error 404. En dergelijk gespartel.

Dus nee, sorry Fad. Ik bedoel echt: Vet! Gadget! Niet omdat ik een gadget-freak ben. Verre van zelfs. Het G-woord is niet aan mij besteed. Althans, zolang de uitzondering de regel bevestigd. En laten dat nu net die vermaledijde algoritmische regels zijn die liever niet hebben dat je kiest voor de uitzonderlijke regel. Snapt u mij nog? Fijn, want zelf vraag ik mij al jaren af waar ik het over heb.

Gadgets dus. Ik heb nogal eens de neiging om bij een winkel als Kruidvat – ja hoe verzin je het! – naar binnen te lopen om dan naar de tooltjes te kijken. Zo noem ik gadgets namelijk, tooltjes. Je kunt bijna geen Vat vol Kruid binnenlopen of ze hebben ergens een uitpuilend rek met zooi. Een graaibak, maar dan in kastmetplankenvorm. Een bende, altijd. En bij de grotere filialen hebben ze vaak nog meer van die chaos. Nog leuker dus. Niet dat ik er overigens rondloop met de drang iets te kopen. Ik verbaas mij vooral over de troep die er tussen ligt. Inwendig lever ik zuur commentaar, gewoon mijn gezellige zelf. Onmogelijk goedkope, en dus klevend van de uitbuitarbeid, shit. Een soort miniatuur-Action. Dat werk. Ach, u weet heus wel wat ik bedoel.

Toch ben ik sinds een dag of wat nogal onrustig. Ik zag in Rotterdam namelijk een cassetterecorder (!) waar ik best enorm blij van werd. Ondanks al mijn principiële incontinentie: ik wil dat ding hebben. Dan kan ik mijn tapes weer afspelen. En er zit een radio in, een USB- en SD-aansluiting, een ingebouwde microfoon, een hoofdtelefooningang. Plus brakke speaker. Allemaal overheerlijk verpakt in plastic soep door de eerder genoemde verweerde en bloedende kinderarbeidhandjes. Ik ben een vreselijke man, maar ik slaap nu nog slechter dan anders. Ergens ligt hier in huis een VVV-bon. Die bon moet worden omgezet in dit speelgoed speciaal voor mij. Kruidvat-speelgoed. Duivels!

Hoe erg is het met de wereld in mij dat ik dit onnozel gadget vet vind? Waarom vuurt het mijn liefde voor cassettebandjes aan, waarom moet ik door deze kapitalistische hel van hebbenhebbenhebben? Het vlees is sterk, maar de geest zwak, zo is het. Ook gij, Brutus! Mijn bandjes willen gehoord worden. Zij zijn mijn jeugd, mijn briljante audio-ideeën – alles wat ik ooit heb vastgelegd. Het schreeuwt om aandacht en ik vrees dat ik mijn oren zal laten hangen en binnenkort als een kind zo blij door de kamer zal huppelen. De volwassene in mij zal met een leeg hart en holle ogen veroordelend toekijken. Ik wens mij als geheel dan ook veel sterkte.

#cassette #tape #muziek #waanvandedag #recorder #jeugd

Ik doe op dit moment een poging om iets levensvatbaars te schrijven. Maar het is zowat niet te doen. Zeg maar gerust kansloos. Dat komt omdat ik mezelf zowaar een jeugdige flashback gun. Muziek, u weet wel. Dus dan zit ik om de klap des havers maar wat voor mij uit te staren.

Eerder vandaag, na de vaste riedel van gedane arbeid, zette ik cd nummer 4 op van een speciale, mooi vormgegeven uitgave met 5 cd's van de vroege (en beste!) jaren van The House of Love. Toen ze nog bij het Creation-label zaten. Ik neem het u niet kwalijk als het allemaal even geen belletje doet rinkelen. Even goede vrienden. Daarna koos ik de cd Architecture & Morality van OMD. Een klassieker en misschien luidt dit wel ergens een bel, maar ook hier wens ik mij coulant op te stellen: geen zorgen wanneer het u nagenoeg of zelfs helemaal niets zegt.

Nou ja, en dan valt het typen van leesbaar voer mij zwaar. Zoals ik al zei daarnet; ik drijf continue af over een eindeloze oceaan. Soms kalm met helder weer, soms onstuimig en dan weer mistig. Herinneringen doen dat nu eenmaal. Die houden ervan om je soms keihard toe te lachen en dan ineens gaat het gordijntje dicht, ze tillen je op en kwakken je neer. Uiteindelijk voel je wel dat je ergens ronddobbert, maar waar precies? Geeft allemaal niets hoor, laat ze maar. Ik dobber of roetsj wel mee. Sowieso is een tripje in het verleden aan te raden op zo'n vage, miezerige dag als vandaag.

De wind waait zich bomen hout. Misschien wordt dat wel de eerste regel van een volgend geniaal gedicht, weet ik veel. Voorlopig chill ik 'm hard met muziek uit de tijd dat ik compleet lyrisch werd van wat ik hoorde en ik als melancholische puber fantaseerde over het leven voor me. En nu is het precies andersom. Hoewel, als bankhangoudere van gemiddelde leeftijd gunstig naar beneden afgerond, ben ik nog net zo'n melancholieke clown die zich kapot lacht om wat er nog komen gaat en koestert wat is geweest. Goed, het is heden tijd voor een verse cd.

#waanvandedag #melancholie #muziek #omd #thehouseoflove #cd

Het waren weer veren met eenden dagen. Nee, eendenverendagen. Of wacht, nee, enerverend. Ja joh, lekker flauw spelen met woordjes. Dat doet ie nou eenmaal graag. Geef de schuld aan de uitloper van wat een stevige stoot adrenaline doet na een dag als gisteren.

Fijn gespeeld met het aloude Cradle FC. Ons jubileumoptreden. Een hele mooie energie, ik zeg je. Twee sets van dik 45 minuten met in de middag wat mij betreft nog een uitgebreid interview bij de lokale radio. En dat gecombineerd met het weerzien van goede vriend Willem. Ooit waren we samen de radiomakers, nu was ik lijdend voorwerp. Ik lijd graag, dus dat was boffen.

Het bleek de opmaat van een indrukwekkende en – ik weet het even niet anders te zeggen dan op deze zoete manier – liefdevolle avond op allerlei fronten. Een uitstekend gevulde zaal, stevig geluid, licht en video. Noem het maar op, bedenk het maar: het zat allemaal in diezelfde cadeauverpakking. Ik kan niet anders zeggen dan dat het allemaal meegaat in het mapje dierbare herinneringen.

De komende dagen, stiekem ook al wel vandaag, zal ik wel weer ergens huilend in een hoekje zitten. Wanneer de kick&rush is uitgewerkt en het lieve lichaampje weer hevig in dagelijks erkend protest gaat. So be it. Voor nu dwarrel ik als een blij en brak veertje zo licht nog even door, dan zien we daarna wel weer verder.

#muziek #cradlefc #band #jubileum #waanvandedag

Jemig, ja, hoogste tijd om mijn tere lezers weer eens te voorzien van wat leesgeneuzel. Het was dan ook een drukke boel deze week. Lijstje maken dan maar? Vooruit, doe gek: – werk inclusief etentje met mijn lieve Biebers, veel liever dan Justin, ik zeg je; – dochterlief begon haar schoolweek weer, dus treinritjes Roffa als vanouds; – ad hoc weer aan het vrijwilligerswerk begonnen, waarom ook niet; – een museumbezoek in Gorinchem; het viel wat tegen, maar toch was het zeer de moeite waard, snap jij het?; – tussendoor was er de voorbereiding op ons voorlopig laatste optreden (al is er best een uitzondering mogelijk, je weet nooit) van afgelopen middag. Klinkt heel dramatisch, maar dat is het niet. Er komt nu een periode met volop aandacht voor het uitwerken van onze nieuwe ideeën en andere creatieve uitspattingen. Niets mis mee en verfrissend. Het houdt de boel scherp.

Goed, en nu dus na een lange dag weer eens thuis op de bank. De thee als hartverwarmende beloning. Op naar de komende week met daarin met een beetje mazzel weer wat meer schrijfregelmaat.

#waanvandedag #muziek #creatief #lekkerbezigjoh

Dit moet ik toch even met je delen: de nieuwste video van MANKES – You're Loved. Ga maar kijken (ja, klik dan!).

MANKES YOU'RE LOVED video

#MANKES #video #muziek

Blij als een varkentje dat gewassen en wel een leven lang mag rollen door de modder en knorrend van plezier in vrijheid mag sterven. Dat is zo ongeveer de staat van zijn op dit moment. Relatief manisch. Maar mag ik? Zojuist twee fantastische muziekjes rijker: een box met 5 cd's van The House of Love toen ze nog fenomenaal waren. Ja, precies, in hun begintijd. Creation Records, 1987. Ik was 17 en hun muziek paste eigenlijk helemaal niet in mijn brein dat bol stond van Joy Division en The Cure. Oké, ik chargeer. Er was heus meer, maar allesbehalve melodieus. Ik ze live op Parkpop. Geweldig. En daarna nog een paar keer. Magie. Diezelfde magie was er niet meer toen ik ze een jaar of twee terug nog eens zag in Paradiso. Dat had ik ook niet verwacht. Het was puur jeugdsentiment. Op zich ook best betoverend, maar dan heel anders. En nu dus weer. Terwijl ik dit schrijf moet ik af en toe stoppen om lekker mee te brullen met de tekst of gewoon een mondelinge gitaarsolo. Pracht. En die opnames zijn zo godvergeten brak. Prachtiger in het kwadraat.

Er is nog een ander schijfje waar ik sinds vandaag eindelijk het origineel van bezit en blij mee ben. Het eerste album van Editors. Die mag straks op. Wordt ook weer brullen. Aan dat album bewaar ik weer heel andere herinneringen. 2005. Ik was 35, dus ruim twee keer zo oud. Vrijwillig opgenomen omdat ik het anders zeer waarschijnlijk niet zou navertellen. Via de post kreeg ik in de eerste week van mijn toenmalige collega Rieke, een schat, dat album toegestuurd. Een kopietje. Destijds was er eigenlijk geen tijd en ruimte om fijn wat muziek voor jezelf op te zetten in een huis met nog meer bijna-sterfgevallen. Toch was er tijdens die drie maanden een keer een weekend dat ik niet naar huis mocht. U leest het goed, ik kreeg geen toestemming om kind en vrouw te zien. Therapie is een dingetje hoor. Hoe dan ook, ik over de zeik want ik wilde naar huis, maar nee, ik moest toch dat weekend daar blijven.

Mijn verdriet ging over in woede, de woede ging weer over in verdriet en dat ging langzaam over in berusting. Iedereen vertrok, ik bleef achter en zat daar in de huiskamer. Alleen in een groot huis. En met een goedgekeurd activiteitenplan, dat wel. Met af en toe een controletelefoontje van de weekenddienst. Of ik het nog wel deed. Sympathiek.

Eerlijk gezegd was het een topweekend. Ja, wel even in de juiste context plaatsen, maar echt: ik heb gitaar en piano gespeeld. Geschreven, tekeningen gemaakt. Gefietst en gewandeld. Boodschappen gedaan. Gehuild, geschreeuwd en urenlang stil voor me uit zitten staren. En ik was niet eens bang alleen in het donker. Misschien de enige keer ooit in mijn leven. Behalve dat alles draaide ik die cd van Editors. Hard! Kei- en keihard. Een vrijstaand huis op een beschermd terrein, dus waarom niet?

Daarom dus. Muziek is als geur. Het roept herinneringen op. Mooi en intens. Of allebei, wat je wilt.

#therapie #muziek