ego echo

De dag van morgen is wat gisteren de dag van vandaag was. Niet om nu heel filosofisch te gaan zitten doen, het is gewoon het eerste wat er bij me opkwam toen de cursor mij hier op het scherm welkom knipperde. Dus dan typ ik dat braaf. Toch weer fijn wat letter in de put van deze echo.

Ooit was ik een wijs man. Tegenwoordig kom ik niet verder dan wijzen naar anderen. Hoewel, vanmiddag sloeg ik rechtsaf met mijn fiets. Voor een auto langs die met mij stond te wachten tot het licht groen werd. Ik gaf netjes richting aan met uitgestoken arm en dito wijsvinger. Ik wees dus naar de richting, niet naar de ander. Toch werd het niet gewaardeerd door de autobestuurder. Die had zo graag lekker snel op willen trekken, strak rechtdoor. Om dan een fietser voor te moeten laten gaan, die als door een wonder net iets sneller optrok, ja, da's dan een flinke domper. Dus ik kreeg een boze toeter. Omdat mijn wijsvinger nu tijdelijk geen dienst meer hoefde te doen, trok ik die in. En nee, deze keer maakte die geen plaats voor zijn buur in het midden, maar maakte ik met een soepele beweging een vuist en stak mijn duim op naar de zichzelf opvretende en mij vervloekende toeteraar. Dat gaf best een voldaan gevoel.

Een treurig gevoel kreeg ik van het bericht dat er gisteren 24 duizend kippen zijn verbrand in een stal van 20 bij 80. Dat is op zich al onvoorstelbaar. Toen ik uitrekende dat er dus 15 kippen per vierkante meter in die hel zaten (ofwel: 15 van die grappige dieren op de tafel van 1 bij 1 waar ik nu aan zit te typen), werd ik nog wat droeviger. Wie ooit dat bizarre levensvernietigende verdienmodel heeft bedacht krijgt van mij met alle liefde wèl een middelvinger.

#waanvandedag #auto #fiets #stad #kippen #stalbrand

We zaten op bed, maar het bed was nu even geen bed. Het was een boot. Niet zomaar een boot, maar een oorlogsschip. Nou, niet echt een schip, het was een gammel vaartuig. We maakten water, denk ik. Hoewel ik dat liever niet denk, want dat zou betekenen dat we langzaam vol zouden lopen en zinken. Op open zee! Onze boot was dus gewoon vooral gammel. We hadden er al heel wat slagen mee gewonnen. Maar waar je wint, verlies je ook altijd wat. Hoewel ik dat nog niet echt zo dacht, op die leeftijd. Die zelfingenomen wijsheid kwam later.

We, dat zijn mijn broer en ik. We zaten op zijn bed, want ook als kind hield ik mijn kamer zoveel mogelijk afgesloten van alles daarbuiten. Mijn domein. Natuurlijk was het wel zo dat ik verder bar weinig te vertellen had en er heus wel eens iemand binnenkwam. Al was het maar omdat ik er dan zelf niet was, iets met schooldagen die een futiel onderdeel waren van leerplicht, ook zoiets. Dus ik was niet thuis en kon dus ook niet weten dat er iemand in mijn kamer was. Toch moet ik hebben geweten dat mijn bed niet zichzelf zo strak opmaakte.

Het zal af en toe een kleine hel zijn geweest voor mijn moeder wanneer zij haar rondje door het huis en dus ook mijn kamer deed. Mijn kamer deed nogal eens dienst als wegennetwerk dat louter en alleen in mijn ogen een volledig logisch neergelegde infrastructuur was, met Bambino-steentjes en Lego-straatplaten en het pronkstuk van dit onnavolgbaar geheel: de parkeergarage. Binnen dit stelsel van snel- en provinciale wegen was er altijd minimaal één extreem smalle weg. Eenrichtingsverkeer pur sang, dus geheid dat er uitgerekend daar bizarre ongelukken gebeurden. Meestal na een wilde achtervolging. Het was keer op keer een schier onmogelijke opgave voor de politie, ambulance, helikopter en soms zelfs een gigantische Playmobil-boot (steevast bleken in die boot dus de echte boeven te zitten die de stad over zouden nemen!) om op de plek des onheils te komen.

Afzien dus voor mijn moeder, want als er ook maar een half steentje niet meer netjes lag, dan zag ik dat. En als vanzelf was dan het huis te klein. Je moet toch wat met je temperament als 7-jarige. Of ouder. Ik vermoed dat ik tot op de dag van vandaag zou ontploffen bij het zien van zoveel onrecht en nauwelijks te herstellen schade aan mijn verbeelding.

Goed. Mijn broer en ik dus op zijn bed. Het bed was een boot. En in de verte zagen we de Bismarck varen. Daar op dat schip in de verte dat dood en verderf zaaide waar het maar kwam, wisten ze het nog niet. Maar wij, deze oorlogshelden in lubberende onderbroek, zouden hoogstpersoonlijk de varende trots van de nazi's tot zinken brengen. We wachtten nog heel even tot ie precies geen kant meer op zou kunnen, gevangen in ons Glazen Oog: de toiletrolverrekijker. We knikten vastberaden naar elkaar, laadden onze aller- allerlaatste torpedo. Gaven het teken dat alles klaar was voor de ultieme genadeklap, nog heel even wachten. VUUR! En verdomd: RAAK! De Bismarck zonk! Dat deed ze elke keer opnieuw wanneer wij op onze boot zaten en afvuurden. Onze boot die nooit zonk, hooguit even uit onze fantasie verdween tot een volgende keer. En tot die tijd was de boot gewoon een bed. Ja-ja. Maar wij wisten beter.

#waanvandedag #kinderspel #spelen #oorlog #bismarck #100DaysToOffload

Ontluisterend, misschien was dat wel het juiste woord. Misschien ook niet, maar het had er alle schijn van. Het was in elk geval het eerste dat verscheen voor het oog van de geest, dus dan moest het haast wel iets betekenen.

Met het gruis en het zand in de hersenpan, althans, we parafraseren hier de werkelijkheid, maar dat neemt niet weg dat dit zowat – niet zowaar! – de toestand was waarin het verhaal zich afspeelt. Welk verhaal? Goede vraag, mijn waarde. En zoals iedereen weet, behoeft een goede vraag niet duur te zijn. Doe er gelijk een onsje kerstkransjes bij en moet jij eens opletten hoe Pasen en Pinksteren op geen dag vallen. Ach, na vallen komt altijd weer dat vermaledijde opstaan. Nou ja, altijd. Er komt een moment dat het bij vallen blijft. Wat zal dat een rust geven.

Ontluisterend, dat was, zoals we eerder besloten in naam der veel betekendheid, het juiste woord. Nu nog een situatie waar precies dit woord in zou passen.

#proza

Een spiegel in stukken op straat. Scherven schetsen reflecties van stil geluk. Een dieselmotor aggregeert verstikkende walmen, rookt een pluim: een fluim in het gezicht, de adem aan flarden. Hels kabaal, grommend op de lage tonen schokt het lichaam trillend na. De trage dood wacht op jacht naar leven, hier net om de hoek.

Een reiger vliegt een pseudo-atletisch mens op gympen aan, een roodborstje hipt speels voor mij uit, wacht mij uitdagend op – nog een stap, nog een stap, nog een stap – en vliegt weg. De bomen, waarachtige vrienden voor wie het geloven wil, roeien, groeien, broeien uit met wortel en tak. De droogte breekt aan, vreet aan, rot weg.

In de strook kaalgetrapt gras langs het asfaltpaadje, daar bij de oude Joodse begraafplaats, zit een kauw. Apathisch met halfopen snavel, stervend in schoonheid; de eenzaamheid is zoveel mooier daar. Zilveren kraalogen breken als een spiegel in scherven op straat.

#proza #park #stad #natuur

Wat mij vandaag opviel en wat ik eerst echt even uit moet schreeuwen: what the fuck? Miljardensteun voor KLM, de auto-industrie die de achterlijke moed heeft om te lobbyen voor aankoopsubsidies zodat 'de consument' nog meer auto's koopt en hoe ondraaglijk wordt het reizen met het OV na 1 juni?

Ondertussen vraagt Het Rode Kruis om naar verhouding een schamele bijdrage van 30 miljoen om alleen al in wat we dan het Koninkrijk Nederland noemen, hulp te kunnen bieden aan mensen die het hardst worden geraakt door al het gedoe. Maar nee, zij moeten maar gewoon donateurs zien te werven voor bijvoorbeeld hun hulp aan ouderen, zorginstellingen, kinderen in armoede, noodhulppakketten. Ehhh... wat klopt hier niet?

Omdat we in een bizarre wereld leven waar aandeelhouders, grootkapitaal, massale belastingontduiking door multinationals (met dank aan de Nederlandse overheid, met speciale vermelding voor de weledele heer Rutte die, geïnspireerd door het gedrocht 'Paars' en de nasleep daarvan, al drie sneue kabinetten lang de boel naar eigen goeddunken nog verder aan het slopen is) en overige fraudelente idioten en andere nono's de dienst uitmaken en schijt hebben aan alles van werkelijke waarde: op gironummer 7244 zijn donaties aan Het Rode Kruis zeer welkom.

Het is maar een bescheiden greep uit de gekte van de dag, hoor. Verder heb ik mij ook weten te vermaken met een relatief rustig rondje Zuiderwoude en alles wat ik wèl mooi vind aan wat de omgeving mij gratis aanbiedt. Laat ik de vogels nog eens noemen. Of de bomen, struiken, sloten en plassen. Een zwanennest, schapen en lammetjes, koeien en zwerfvuil. Oh nee, dat laatste niet. Vanzelfsprekend zie ik ook dat het waterpeil drastisch aan het zakken is. Dat wordt ongetwijfeld ook weer een hele paniektoestand straks. Iets om naar uit te kijken voor een levensgenieter als ik.

Vooruit. Het is tijd om mondkapjes te fabriceren. Gezellig mee in de waan dat we daarmee ons vege lijfje gaan redden.

#waanvandedag #hetrodekruis #ov #mondkapjes #virus

Voordat ik verderga deel ik nu alvast een bijzonder interessant artikel dat vorige week in De Groene Amsterdammer stond (door Kees Vendrik). Over solidariteit, belastinghervorming, de Green Deal, het sociaal contract en risicodeling; de ‘Vijf van Vendrik’. Het is een flink stukkie lezen, maar dan heb je ook wat en vooral: een perspectief. Jeetje, wat een optimisme alhier!

Tja, je moet toch wat. Zeuren kan ik altijd nog. Dus laat ik het eens hebben over het blije gekwetter van de koolmezenfamilie in de uitsparing van de buitenmuur. Trouwe lezers heb ik hier al eerder over verteld. En niet-trouwe lezers moeten dan maar even de kans grijpen door dit fantastische blog te scrollen en bladeren.

Dat getsjilp en gedoe van die rakkers geeft een beetje licht en lucht aan de dag, tussen het lawaai (alles gaat gewoon door, is het niet bedrijfsmatig dan wel particulier, dank u aller buren) door. Soms fladdert zo'n kolige mees gezellig wat voor het raam. Even goedendag zeggen en dan weer door met belangrijker zaken. Want die mensen daar achter het glas snappen er bar weinig van. Dat weten de mezen donders goed.

De duiven links van ons, die ooit hun optrekje op ons balkon hadden, denken er ongetwijfeld zo het hunne van met hun eigen onnavolgbare roekoe-gedachten. Al zal het iets zijn met enorm de pest erover in hebben dat ze nu voor het zoveelste jaar op rij tegen twee kleine toiletraampjes geplakt zitten. Het meest sneu is het wanneer het dan eindelijk eens een beetje regent. Dan zitten ze daar te schuilen. Terwijl ze ooit, schuin onder hun... nou ja, daar zaten ze echt hoog en droog. Niet zo hoog als nu, maar het was in ieder geval sfeerverhogend en comfortabel op die lekkere warme buis. En dat je dan zo fijn de kakkederrie kon laten flatsen op het betonnen vloertje. Alleen al het denken aan dat zalvende geluid maakt ze spontaan nostalgisch. Ach ja, arme diertjes. Ik voel mij er dagelijks schuldig over, heus. Maar soms moet ook ik grenzen stellen.

Vanmiddag, nadat ik ineens volledig uitgeput even een half uurtje op de bank had gelegen (de nachten hebben gaten, dat wil je niet weten), hebben we nog even in de binnentuin gezeten. De bomen hebben mooie uitlopers, het wordt groener en groener overal. Zo'n stadstuin blijft natuurlijk armetierig behelpen en tegelijk, als ik heel even mijn ogen half toeknijp en door mijn wimpers gluur, dan zie ik talloze groenschakeringen en waan ik mij in een oase midden in een smerige stad. Net boven ons hoofd zat weer een ander vogeltje wat voor zich uit te fluiten. Ik heb, zoals ook al eerder gezegd, een bijzonder treurige kennis van vogelsoorten, dus ook deze zachte bundel veren blijft een mysterie voor mij. Maar zingen kon ze. Of hij, het. Maakt niet uit.

Wat wel uitmaakt is dat al deze relatief kleine dingen die groter zijn dan ik mij maar voor kan stellen, dat dit alles precies is waarom ik mijzelf toesta om hier in deze digitale speeltuin regelmatig tekeer te gaan tegen de heersende waanzin. Oké, niet nu. Nee, niet nu. Andere keer weer. Dat is dan in ieder geval een zekerheidje; toch fijn in onzekere tijden.

#waanvandedag #vogels #virus #lente #tuin #artikel

Vooruit, ik doe een poging, maar garantie tot de virtuele deur. Kijk, daar ga ik. Ja, u ziet dat niet, maar geloof het gerust: zo'n beetje ieder woord, moeilijk of makkelijk, wordt minimaal één keer verbeterd. Al kunt u daar gerust twee keer van maken. Precies om die reden verwacht ik er vandaag niet veel van. Toch moest ik nog even wat schrijven. Niet omdat het echt moet, maar omdat ik het wil.

Het was vreemd vandaag. Voor het eerst sinds 12 maart weer met de trein. (Dat mocht ik van mezelf, omdat ik een superheld ben, inclusief maillot en cape.) Het was onwaarachtig stil. De gemiddelde leeftijd (als ik mezelf niet meereken) lag tussen de 25 en 35. Laten we het op 30 houden. Dan doet het woord 'gemiddelde' er tenminste nog toe. Twee intercity's tegen het eind van de ochtend en een stoptrein laat in de middag en zowel heen als terug hetzelfde beeld. Hoewel, niet helemaal. De Amsterdamse stations op de weg terug trokken aardig wat publiek. Niet bizar veel, maar toch een duidelijk verschil met de Zuidelijke Staten. Net als hier op straat in het oosten van de stad. Alles rent en fietst door elkaar, langs elkaar, over elkaar; ja, het is druk op straat. Wat dat betreft was het oosten van Roffa bijna een oase van rust te noemen. Ook een groot verschil: daar zijn vooral auto's op de weg. Een oase met een randje dus.

Alles bij elkaar was het mij meer dan de moeite waard: mijn dochter na al die tijd weer even gezien zonder dat er een telefoonscherm tussen zat. En daarna een ultrakort bezoek aan mijn ouders. Ik op de mat bij de voordeur, zij wat verderop in de gang. Het is allemaal maf, maar ik had het niet willen missen. Tegelijk, ondanks alles, lijkt het alsof het gisteren was dat we elkaar in het echie zagen.

Nu maar weer afwachten wanneer het nog een keer kan, illegaal of niet. Dat is het rare van het zogenaamde versoepelen: er mag meer, maar het wordt ook een heel stuk ingewikkelder om het allemaal te mogen. Ik kan er niets aan doen, maar ik vraag mij ook af waar het allemaal voor wordt gedaan. Als de werkelijke oorzaken van dit hele gedoe niet worden aangepakt, dan kun je symptomen blijven bestrijden tot je een ons weegt.

Zo. En dan nu, om uw tere oogjes en mijn evenzo tere gemoed een plezier te doen, nog even de ergste vertypingen eruit vissen.

#ov #trein #virus #waanvandedag #symptoombestrijding

Vandaag een schandalig zelfpromotiepraatje. Nou, niet echt alleen voor mezelf, ook voor mijn partner in crime. Gedeelde smart is helende smart, zoals ze niet zeggen. En waarom dan al die borstklopperij? Simpel, wij zijn goddelijk goed bezig. Een kraakverse video bijvoorbeeld. Of neem de fonkelnieuwe nieuwsvlieger en vanmiddag ook nog een telefonisch interview. Hallo, doe even chill!

Beginnen bij het begin. Wij scheppen wat af zo samen. In de afgelopen jaren hebben we onze bescheiden bijdrage geleverd aan de kunsten. Muziek, optredens door Europa, video's, beeld- en schrijfwerk. Onze meest recente creatie kon dan ook niets anders zijn dan een video bij het nummer 'I Am God'.

In de nieuwsvlieger (om onduidelijke redenen ooit voor die term gekozen, vaag staat mij het beeld bij van een flyer die gericht wordt uitgedeeld) gaan we er een toefje verder op in en lees je nog veel meer interessants. Zoals wat wij onder andere hebben gelezen en graag met je delen.

Straks rond kwart over een (13.15 uur) een telefonisch interview in het muziekprogramma 'Zwaardvis' bij Radio Capelle. Meeluisteren kan gewoon online: via de webplayer bovenaan hun website.

Alvast veel plezier met al dit moois in bange dagen.

#mankes #waanvandedag #muziek #band #radio #video

Joehoe, nog even over die economie. Die is niet gestopt, dus dan hoeft ie ook niet te worden opgestart (wat ik overigens een heel lelijk woord vind, net als uitprinten en oppimpen). De economie is een verzinsel, dus het is sowieso al geen ding met een motor. Als je al in dit verhaaltje gelooft, wees dan zo eerlijk om te zeggen dat de economie is veranderd. En laat dat nu precies mijn stokpaardje zijn: alles verandert, altijd.

Zo komt er ook geen 'nieuw normaal', want dat impliceert een oud normaal. Een norm is ook maar een gemiddelde en per definitie is dat niet altijd iets goeds. 'Omdat iedereen het doet' of 'zo hoort het gewoon' zijn zo'n beetje de slechtst denkbare redenen om iets te (blijven) doen. Je moet kritisch zijn, vragen stellen. Dat zie ik als mijn minimale plicht, dat is mijn bescheiden rimpeling in de vijver. Waarom doe ik dit zo, waarom is het altijd zo geweest? 'Altijd' bestaat niet als zodanig, het is geen constante. Anders zouden we hier niet op deze kekke bol in de bizarre ruimte rondlopen. De enige constante is, ja, daar komt ie weer: verandering. De norm verandert. Dat is het enige.

Ook nog even over de helden, de frontlinie, de vechters, de strijders en al die andere oorlogskreten: hou daar nou eens mee op. Er zijn mensen die al decennia lang zwaar worden ondergewaardeerd en onderbetaald, die zichzelf, net als al die talloze jaren hiervoor, uit de naad werken. Het is te triest voor woorden dat dit nu pas wordt erkend. Laat dat even doordringen. En niet juist nu – nog zo'n lege huls.

Ah, en als ik dan toch weer zo lekker aan het zaniken ben. Het is niet de schuld van China of een andere specifieke bevolkingsgroep of daar weer een subcultuur van. Of 5G (al kan dat op zichzelf ook heus een hoop ellende geven, vast wel). Er is slechts één levensvorm die schuldig is aan alles, inclusief 5G en alle andere G's. Precies, kopt u 'm zelf even in? Fijn. Zoals ik eerder al schreef: wij zijn het virus.

Goed. Laat ik positief eindigen.

#virus #waanvandedag #economie #juistnu #normaal

Het sneeuwt nu al dagen. Het zou de openingszin kunnen zijn van een van mijn briljante songteksten. En verdomd als het niet waar is, dat is het ook. Maar dan in het Engels. Hoef je verder niks mee, maar dan heb je dat feitje toch maar mooi te pakken vandaag, wie weet waar het niet goed voor is, ja toch?

Ik liep een rondje vanmiddag en toen ging die zin door mijn hoofd, tsjàk! zo middendoor. Lekker dan. In het park dwarrelen van die witte blaadjes, dus dan is de vergelijking, die verder zo mank gaat als wat, toch snel gemaakt. In de bomen een drukte van jewelste. Ik schreef het eerder al. De vogels laten zich horen. Of niet. In dat geval loont het toch om naar boven te kijken tussen de takken en bladeren door. Geheid dat er eentje – of zelfs een hele bende met z'n matties – jou met z'n arrogante kop scheef zit aan te gluren ja, wat moet dat hier? doorlopen, ouwe! En dan even gezellig ontlasten wat dan zo rakelings langs je sneeuwkop suist. Overigens is dat nooit de reden geweest dat we een paar jaar terug zowel een nummer als album Kill the Birds noemden. Over het waarom wel ga ik je verder niet vermoeien.

Vanochtend vroeg fietste ik naar IJburg. Over de smalle dijk langs het kanaal, de welbekende riedel. Ook dat was best mooi hoor. Lekker fris, mazzel dat het net droog was, de geurmix van lente en herfst (je verzint het niet) en in de verte twee nevelige bruggen. Nee, niet beneveld, dat zou een rommel geven. Dan worden het Italiaanse toestanden waar die dingen als dronken lorren doodleuk instorten. Moet je niet willen. Maar ja, garantie tot aan het hek. Het kan hier net zo goed en net zo makkelijk als een plumpudding in elkaar zakken. Daarom blijf ik het ook altijd weer opnieuw spannend vinden als ik de/een brug over fiets. Een fijne combinatie van water- en hoogtevrees met een toefje naargeestigheid. Blij als een irritant kind wanneer ik weer veilig aan de andere kant naar beneden sjees. Wat nog wel eens wil helpen, is wanneer er net een containerschip onder de brug door vaart, precies wanneer ik op het hoogste punt ben. Laat nu maar vallen, denk ik dan. Dat is nog eens opportunisme, want schier kansloos natuurlijk als het echt zou gebeuren. Maar blijkbaar liever dat, dan met mijn bleke lijfje en schrale fietsje in het koude, donkere water flikkeren; tegen blinde paniek helpt geen enkel diploma, geloof mij nou.

Het sneeuwt nu al dagen. Met dank aan Dostojevski.

#snow #dostojevski #mankes #waanvandedag #diploma #fiets

Enter your email to subscribe to updates.