ego echo

Na een enigszins leerzame eerste editie van ego echo tv, nu nummertje twee. Beter licht, beter geluid – ja nou, een toefje dan, het blijft wel een spontaan dingetje, hallo – en de helft korter: https://vimeo.com/350307069

De onderwerpen die al freewheelend aan bod komen: de onvermijdelijke terugblik op episode 1 en het geklooi met het vinden van een geschikt videoplatform, tergende stopwoordjes, sociale censuur, bloemen als morbide geste en toch zo mooi en lief, en de uiteindelijk tirade over een Franse uitvinder en de mens in al zijn domheid; je verwacht het niet, hè? Have fun!

#egoechotv #tv #video #mens #maatschappij #kritiek #platform #eetv

Op het plein waar de schouwburg staat, in de stad waar ik dik veertig jaar woonde, liep een duif. De duif had een witte kraag. Een witte kraag van plastic. De plastic deksel van een wegwerpkoffiebeker van fucking Starbucks.

De duif liep over het plein op zoek naar eten. Er lag genoeg, dus van echt zoeken was geen sprake. Maar probeer als duif met een plastic kraag maar eens bij het eten te komen. Alsof er een dienblad van welk zelfbedieningsrestaurant dan ook om je eigen nek zit en je zonder armen en handen je eten van de grond moet zien te pikken. Lukt je niet. Dan ga je dood. Langzaam en pijnlijk.

#waanvandedag #duif #plastic #zwerfvuil #mensdom

Buiten was het ruim veertig graden onder nul, maar het deed mij niets. Ik droeg mijn lange jas, gevoerd met levende bijen. Zij gonsden suf langs mijn ruggenmerg, hommelden over mijn armen, donsden langs mijn heupen, gapend rollend over mijn bovenbenen. Ik wist niet beter.

Totdat ik werd gestoken door verdriet. In mijn hart scheurden de herinneringen vlijmscherp de aderige vleugels. Ik bloedde dode wespen, zij vielen angelloos tussen de afgebrokkelde randen van stoeptegels, plakten aan het bevroren asfalt en keken mij glazig na.

De vulkaan barstte. Ik moest weg. Weg van hier. Sneller nog dan mijn ademwolk die als kansloze stoom tot as verging. Het vuur laaide in mij, ik raasde, ik woedde, ik smolt in de armen van de zwarte weduwe die mij hartstochtelijk huilend tot zich nam.

Ik zat er warmpjes bij, hier binnen. Badend tussen de klamme lappen waar het hout smeulde, heulde met de vijand; kokend water, kolkend water, koolzuurhoudend water. De bubbel moest een keer barsten.

#proza #gedicht

Ja joh, waarom ook niet. Sinds vandaag een videokanaal: ego echo tv, hoppekee. Je moet toch wat met je leven. Als u zich afvraagt waarom ik in vredesnaam met mijn kop uw beeldscherm moet vullen, dan bent u niet de enige. Toch, in uw geval is er een keuze. Er zit een knop op die TV. Daarom. Toch hoop ik dat u kijkt. Gewoon omdat ik behalve dit geschrijf het gevoel heb dat ik meer kwijt wil. Het nadeel van schrijven is context. Je moet soms zoveel erbij en omheen zetten, dat ik me soms verlies in die letterlijke omstandigheden. Dan gaat juist dat aan de haal met een eventuele boodschap.

Tegelijk: ook op mijn kanaaltje heb ik geen idee. Niet vooraf tenminste. En achteraf is het altijd makkelijk lullen. Net als bij een expositie met een glaasje van het een of ander in je hand. Een beetje brallen over de mogelijke betekenis van een schilderij of beeld. Wat de kunstenaar hiermee bedoelt, welke aanklacht tegen welk conformisme nu weer is bedacht. Dat soort gekoeterwaal. Nou, geloof mij, de meesten doen ook maar gewoon wat in ze opkomt. Het idee wordt vanzelf gesmeed, tijdens of achteraf. Zo gaat dat.

Mijn tv-platform zie ik eveneens als kunstwerk. Bewegend, beeldend werk. Ik wil zien in hoeverre ik echt alles zeg of wanneer ik stiekem toch censureer. Wat is echt en wat niet. Wat is oprecht, wat is ongemakkelijk, wat is onthouding en wat is aangemeten prut. Dus tijdens het praten met mijn lieve vrouw des huizes (de zalvende stem buiten beeld) zal ik ook benoemen wat er allemaal gebeurt. Intern dus. Als ware het therapie. Gezellig in sessie met moi.

Dat klinkt allemaal extreem suf en vaag. En dat is het ook. Er komt van alles voorbij in deze eerste aflevering. Natuurlijk onvermijdelijk die grote, domme overzeese tuinkabouter met het oranje gezicht en zijn gele haartjes. Of zelfs Volkert. Maar ook dingen als begrip voor drijfveren. Politiek, maatschappij, therapie, activisme... het zit er allemaal in. Van hot naar her en weer terug. Of juist niet. En dat allemaal zonder mooie filters, knipjes hier en edits daar. Alles puur en direct. Live, maar dan integraal. Onbewerkt, onbespoten, rauw. Het is zoals het is. Ja, best wel naakt dus.

Fk... Waarom? WHY?? Hell... waar ben ik aan begonnen?

Nou, ga er maar voor zitten, episode 1 van ego echo tv: https://vimeo.com/egoecho

#video #tv #televisie #egoechotv #kanaal #dailymotion #kunst #platform

Nog even snel voordat ik zo weer een poging ga wagen mijn leenboekencollega's te verblijden en opnieuw enige orde in de prettige chaos van de bieb ga scheppen. Wat dat betreft kan ik mij dus een Schepper noemen. Ik ben een god die orde creëert. Slechts tijdelijk, mind you, want zodra de mensjes al die pracht zien, dan willen ze maar één ding: wanorde! destructie! chaos! godverdegodver en snel een beetje!

Mooi toch hoe mijn onschuldige werk zo heerlijk parallel loopt met het mensdom an sich. Je moet het willen zien. Of gewoon niet anders kunnen. En dat laatste is een vloek. So be it.

Net als de zeven piemels die op de muur zijn gekrijt in de gemeenschappelijke entree van ons appartementencomplex. Zeven pikken die de suggestie wekken eeuwig stram te zijn en niets anders meer kunnen dan in hun lullige erecte toestand de nietsvermoedende bewoner te voorzien van die ene boodschap: u bent slecht spuitgast en wij waken met ons fallus-alziend oog over de postvakjes. At your service. (Waarom moet ik bij het zien van die gekrijtstreepte eikels denken aan Pim zaliger?)

Vooruit met de geit. De sop is de kool tenslotte niet waard als ik nu niet subiet maak dat ik de twee bruggen door wind en weerzin trotseer. Op naar noord, boekenopruimman to the rescue!

#bibliotheek #werk #krijt #vandalisme

Wij, van Stichting Brand, hebben inmiddels verscheidene klachten ontvangen over vermeende overlast in en rondom diverse postcode- dan wel landgebieden.

Wij ervaren deze klachten als onjuist en bestrijden hierbij te vuur en te paard en benadrukken voor de volledigheid met klem in dubbele ontkenning dat wij niets, maar dan ook niets met enige vorm van brandstichting te maken hebben.

Wij hopen vurig u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd en aldus verblijven wij met waterige oogjes,

Met gedoofde groet,

Hildebrand Vlam

Vonk en Regen juridisch adviseurs alsmede belangenbehartigers namens en inzake blabla en hopsasa geregistreerd onder KvK-nummer zero-tolerance waarvan akte Stichting Brand

#brief #brandstichting #proza #waanvandedag

Mooi toch hoe mijn kapper zo haar vaste klanten zelfs van ver buiten de Amsterdamse stad haalt? Je verwacht het niet, maar als immigrant uit Rotterdam doet het mij goed dat ook het dochterkindje zo haar tegendraadse keuzes durft te maken en dus uit Rotjeknor komt voor een “niet te veel eraf en een klein beetje in laagjes, kan dat?”. Natuurlijk kan dat. Wisten we al uit ervaring, maar een keertje checken on the double kan geen kwaad, zeg nou zelf.

En zo kwam het dus dat ik gisteren in plaats van solo uit Roffa ineens met haar samen naar het Mokkumse terugreisde. De afspraak was namelijk al vroeg en ook die mentale tik kon de puber in kwestie niet weerhouden van een knipperderknip en de hele vakantie weer hip-beurt. Dan is die hele Spartaanse opvoeding toch nog ergens goed voor geweest.

Aldus zaten we vanochtend met kleine oogjes bij mijn lieve kapper Houda. De dame op leeftijd die naast mijn dochter zat, dutte af en toe in – tot snurkens toe. Blijkbaar doorstond zij op die manier de nodige kopzorgen. Ik geef het je ook te doen om de hele Google Maps van planeet Peroxide in satellietweergave op haar oude hoofd met verve te doorstaan. Via de spiegel keken mijn dochter, Houda en ik elkaar om de beurt even glimlachend aan toen het snurkvolume nog een treetje omhoog ging. Ze schrok er uiteindelijk zelf van op. Ze wenste ons opmerkelijk monter gapend een fijne dag toen we tevreden weer naar huis gingen.

Thuis lummelden we nog wat na. We aten fruit en brood en vertrokken ruim op tijd richting Oostpoort voor de hoognodige winkelprikkels die je van een 15-jarige kunt verwachten. Na een koffiepauze was onze laatste gezamenlijke stop station Muiderpoort. Met de trein weer terug naar Rotterdam. Dat doet ze al jaren op verzoek (en ik de goden verzoekend) alleen, waardoor ik een kleine tien minuten later mezelf door de supermarkt jeremieerde, in het algemeen de mensheid vervloekend en Donald T. te VS in het bijzonder. De lul met vingers die weer eens in het nieuws was met zijn achterlijke kop en door het zaaien van haat en verdeeldheid allesbehalve de States aan het Uniten is. Met alle aardse gevolgen van dien. Idioot.

Ach, ik bespaar u verder een zoveelste tirade. Zoals u weet, is mijn staat van zijn doorgaans allesbehalve verrassend te noemen.

#waanvandedag #kind #dochter #kapper #knippen

Ik was op doorreis en had wat voer bij de AH to Go gekocht. Na een middagje bieb en een half uurtje fietsen van het noorden van Amsterdam naar het oostelijke Amstel knorde den inwendighe mensch en om te voorkomen dat ik stuiptrekkend in Rotjeknor aan zou komen, was wat vulling wel handig.

In de krappe minuut van AH naar het perron had ik mijn eetvolgorde nauwkeurig bepaald. Eerst komkommer, dan kaas uit het knuistje en dan de broodjes zoals alleen Gesus van Nazareth dat kon: brekend. Om dit lopend buffet af te ronden zou ik mijn flesje soort-van-verse-sap naar binnen gieten en de rest van de reis hier en daar wat opboeren; ik eet nu eenmaal te snel en een oude vos leert ook in ruil voor wat haarballen zijn streken niet af.

Net voordat ik mijn zakje met komkommer behoedzaam open wilde scheuren, kwam er een jongen naar mij toe. Hij wilde me zo'n stenciltje geven met daarop zijn situatie. Meestal komt het neer op een gehandicapte broer, een gestorven moeder, een verwaarloosd zusje en geen geld. Ik ben nog altijd geneigd het tranentrekkende proza dat mij wordt voorgewapperd te geloven, maar ik kan nu eenmaal niet de hele wereld van klinkende muntjes voorzien. In dit geval was ook bij mij de koek op. Figuurlijk dan, want de oplettende lezer weet dat ik dat nu juist niet had gekocht.

Ik schudde van nee, haalde verontschuldigend mijn schouders op en zei dat ik 'm alleen dit zakje komkommer kon aanbieden. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik hem er blij mee zou maken, maar na een dankbare buiging met zijn handen naar mij gevouwen (ik ben dus toch een heilige, ik wist het wel!) pakte hij de gesneden groene rakkertjes aan. Hij liep weg en ik kon het niet helpen dat ik toch heel even teleurgesteld was. Ik had mij op mijn zakje komkommer verheugd en nu had ik dus geen groente meer. Plus dat mijn hele dwangneurotische kauwvolgorde nu niet meer klopte. Paniek is mijn tweede naam en die brak in matigheid uit. Tel daar bij op dat ik tot overmaat van zelfkennis tot de schokkende conclusie kwam dat ik dus toch geen heilige ben.

Op zoek naar troost keek ik om mij heen om te zien waar de jongen nu naartoe was gegaan. Ook een beetje, ontheiligd en wel, om te controleren dat mijn zakje eenpersoonsgroente toch heus werd gewaardeerd. Ja dus. Ik zag hem aan de andere kant van het perron op een bankje voor zichzelf alleen. En hij at de komkommerreepjes met smaak. Mijn hart brak alsnog.

#komkommertijd #station #treinleven

de verschroeiende lucht bijt als gif en mijn adem stokt geslagen als een hond dol en buiten zinnen die met de staart tussen de benen strompelend struikelend om genezing loeit

schrokt uitgehongerd restjes eeuwige dankbaarheid stikt nederig in zijn trots het lege woord echoot kaatst langs betonnen muren ijzeren platen rottend roestend verbrokkelt tot gruis ruist met de tocht haar weg door kieren en gaten

half dood half levend in een zwartgallig grijs gebied hier is alles wat mij weerspiegelt hier is alles wat ik zou moeten of minstens zou kunnen zijn

zes voet onder de grond zeven mijl boven mijn laarzen het midden wankelt en keert om nee u heeft mij nooit gezien mij hier niet en never nooit gezien

#gedicht #poëzie

Er is er een jarig, hoera! Jemig, 15 jaar alweer en hemeltergendje lief, wat lijkt het alsof het gisteren was. Je deed er gezellig lang over om je moeder te verlossen van haar ach en wee. En ik maar meepuffen. Als gevolg daarvan hyperventilerend en half in paniek naast haar in een suffe poging te helpen om jou met liefde te lanceren; gelukkig gewoon thuis in jouw kamer. Bibberend stond ik naast het bed, halsoverkop verhoogd op lege kratten, want het leek jou wel een aardig idee om wat vroeger dan gepland tevoorschijn te toveren.

Uiteindelijk was het inderdaad nogal magisch om jou vast te houden met al die malle kleren aan. Het leek mij volledig misplaatst. Zo was je kwetsbaar en zat je onder het bloed en smurrie en zo was je ineens gewassen en aangekleed. Dit is wat wij doen met hulpeloze wezentjes. Welkom in deze belachelijk idiote wereld, lieve kleine grote meid. Ik dacht het toen en denk dat nog steeds. Ik hou van je.

#verjaardag #geboortedag #dochter #jarig

Enter your email to subscribe to updates.