ego echo

En toen ineens lag daar het bewijs voor me op het tafeltje in de trein. De kop van meneertje R. Smith, voorganger van zijn eigen band The Cure huilde mij aan. Ze speelden afgelopen weekend op Pinkpop en blijkbaar was het magisch. Ik had het eerder vanmiddag al van de moeder van mijn dochter gehoord en nu zag ik het gedrukt staan. Zomaar in een stukgelezen krant.

Niet dat het mij verbaast overigens. Dat magische. Tergend slecht soms, dat ook (ik en mijn bescheiden mening). Maar altijd die magie. Ik noemde ze vorige week al, The Cure. Mijn tere jeugdhelden tot op de dag van vandaag. Oké, ik heb er meer, maar dat doet er nu even niet toe. Wie had ooit nog gedacht dat de uitgesmeerde lippenstift, de verlopen mascara en het inmiddels broze vogelnestje van dit heerschap de voorpagina van NRC Next zou halen? En dat in 2019! Om mezelf aan dit memorabele feit te herinneren heb ik er een foto van gemaakt. Voor in het digitale plakboek. Voor als ik ooit tijdens een kringspiergesprek tegen mezelf begin te zemelen over die tijd van toen en weet je nog, oudje.

Ik krijg enorm veel zin om nú een plaatje op te zetten. Lekker hard. Uit de tijd van Pornography of Faith. Maar ja. Dinsdagavond over elven. Ondanks dat de hele buurt schijt heeft aan welke fatsoensnorm dan ook, ik doe daar niet aan mee. Straks maar zoetjes dromen van de man en zijn muziek waar ik al die jaren, soms met enorme tussenpozen en toch keer op keer weer, onuitstaanbaar door betoverd kan worden.

#waanvandedag #thecure #pinkpop #nrc #krant #muziek

Een pinstoring met Pinksteren, een valsere alliteratie kan bijna niet. Toch heeft het wel wat, zeg nou zelf.

Na de repetitiesessie huiswaarts viel het vandaag nogal op dat Utrecht Centraal er wat doods bij lag. Net als de blikken kiloknaller-bier dat her en der over het station en in de treinen lekker penetrant lag af te sterven. Geef het volk wat festivals en de ware aard toont zich. Stelletje ranzige idioten bij elkaar. Als toegift schold een vrouw op haar fiets de fietsenmaker bij station Amstel de huid vol. Waarom? Omdat ze niet in de stalling mocht fietsen. De publieke vermaning trok ze niet. Overigens moet gezegd: haar kekke gifgroene jasje paste goed bij haar verrotte karakter. De beste man liet de ziektes van zich afglijden en ging door met zijn werk. Behalve fietsen maken moet ie ook de uitgaande stallers met zo'n apparaatje bliepen. OV-kaart ervoor en een fijne avond. De dame in kwestie vond trouwens dat hij maar een 'real job' moest zoeken. Blijkbaar weet ze in al haar domheid niet meer wat het Nederlandse woord is voor dit nobele ambacht.

Ondanks alles waren partner en ik blij dat we alleen maar wat dikke spetters vingen onderweg. Pas toen we binnen waren flikkerde het water uit de hemel en deden wij een dansje.

#waanvandedag #fietsenmaker #ov #festivalweekend

Van de week stonden we hier gefascineerd voor het raam. Er gebeurt nooit heel veel interessants in onze doodlopende straat, behalve dan de tergende overlast die ik al vaker beschreef. Ook nu gebeurde er niet veel bijzonders in de straat, maar staand bovenop de rugleuning van onze bank en met onze koppies omhoog om het reepje lucht boven ons huis te zien; daar zagen we een prachtig schouwspel. Onheilspellend mooi. Achter de donkere diepgrijze wolken flitste het aan een stuk door, dreigend gerommel, af en toe een plensbui, heel soms een echte donderklap. De ruiten trilden nog net niet.

Steeds opnieuw wanneer ik lees over de bevingen in Groningen, voel ik mij vervelend. Ik denk aan de mensen die we daar kennen en hoop dat ze veilig zijn. En blijven. Zelfs als de gaskraan onmiddellijk dicht gaat, dan nog zal het daar heel lang onrustig zijn en zullen de ruiten blijven trillen, op z'n minst. Dan prijs ik mij en ons gelukkig met het donder en bliksemavontuur achter het raam.

#waanvandedag #groningen #aardbeving #gas

Meestal doen we dit ergens in december, maar vooruit, in juni kan het ook: een Harry Potter-retraite. Afgelopen dinsdag begonnen, twee avonden tussendoor pauze en sinds gisterenavond weer keihard verder. Twee per avond als we vroeg beginnen. Waarschijnlijk ronden we – in dit tempo -het feest morgen af. En dan maar weer een jaartje of anderhalf geheelonthouding. Of misschien dan toch eindelijk weer eens de boeken lezen. Want na de filmhersenspoeling van de afgelopen jaren is het ook wel weer eens interessant om de geschreven versie, de oorsprong tenslotte, te herontdekken. Maar goed, de dvd-speler begint te morrelen, genoeg freeze frame, we moeten door!

#waanvandedag #video #harrypotter

Hier linksboven, aan de zijkant van de boekenkast waar ik tegenaan kijk, zit een spotje. Een lampje. Handig ding, draait alle kanten op als het moet, makkelijk te verplaatsen met een enkele schroef. Beetje industrieel uiterlijk wat weer kek combineert met het vele houtwerk hier in ons eenkamerappartement.

Dat hout ruik je als je binnenkomt. Ik hou ervan, houtgeur. Terwijl het ook iets macabers heeft natuurlijk. Een opengesneden boom. In stukken gehakt. Wat je ruikt is de dood. Net als in een bos de geur van rotting, of de bloemen in het vaasje van tante Jopie. Nu ken ik zelf geen tante Jopie, dus dat is dan maar weer een mooie meevaller. Anders zou ik me daar met een kronkelweg vast ook weer schuldig over gaan voelen.

Het gekke is dat ik al een tijd nadenk over het starten van een podcast. Maar ik vraag me tegelijk af, waarom? Is het de inmiddels half vergane hype die mij blijft triggeren? Al maak ik mezelf graag wijs dat ik, lang voordat die hippe tegen zichzelf pratende bende de boel plat lulde, zoiets wil doen. Eigenlijk deed ik het al. Al jaren. Lokale radio. Heel soms doe ik dat nog, als invaller. Altijd weer leuk. Gewoon je eigen voicemail inspreken en maar hopen dat iemand luistert. Toch is een podcast andere koek. Kruimeltjespraat, geouwehoer over van alles en nog wat. Net als hier op deze plek, maar dan de audiovariant en precies net iets anders. Vermoed ik. Nah, ik ga er nog eens over nadenken. Een naam heb ik waarschijnlijk al, want ik zal het, als het er ooit van komt, hier aan tafel gaan doen, tegenover de boekenkast met het spotje: spotkast.

#waanvandedag #podcast #licht #radio

De schrijver zat bij de kapper en zag in de spiegel hoe zijn hoofdpersoon werd geknipt voor de rol. Licht in zijn hoofd van het zuchten en de praatjes over het weer, de aanstaande vakantie en de volle stempelkaart, maar toch vooral in zijn nopjes van de vooralsnog uitblijvende kaalslag, gaf hij met een genereuze zwaai het briefje van twintig aan de vrouw die steeds opnieuw een geheel nieuwe betekenis gaf aan de dubbele schaar; ja, hij was dol op haar. Een paar minuten lopen naar huis en dan direct de douche in. Desondanks zou de jeukende nek de hele dag duren. De kleine haartjes, hè?

#waanvandedag #proza #kapper

Er was een tijd waarin rekeningen voor nageslacht zorgden. Dan wist je niet beter of je ouders waren rekeningen. Soms vereffend, soms openstaand. De gezamenlijke rekening bestond toen nog niet. Meestal wist je niet eens wat voor soort rekening je ouders waren, daar werd niet tot nauwelijks over gesproken. Je hoorde bij vriendjes of vriendinnetjes thuis wel eens het woord nota. Pas later leerde je dat het gewoon een ander woord was voor rekening, een synoniem. Maar dat woord kende je toen nog helemaal niet, synoniem. Bij deze kinderen voelde je je trouwens nooit echt op je gemak. Ze hadden het over wat je onder de streep overhield en keken je vragend aan als jij het over geknoopte eindjes had.

Tegenwoordig zijn kinderen van de rekening nagenoeg uitgestorven. Ze worden boete genoemd. Lekker kort. Passend in de flitscultuur van nu.

#proza

Een baby, een gasmasker en een zebrapad. Dat zijn de woorden waar ik mee wakker werd. Doe het er maar mee. Samen met de twee zinnen uit het nummer Fear of Ghosts van The Cure dat sinds gisteren door mijn hoofd zoemt: “the further I get from the things I care about, the less I care about how much further away I get”. Prachtig nummer, zoals vaker met een b-kant. Destijds grijs gedraaid. Gisteren hoorde ik het sinds lange tijd weer. Ik verzandde op de Jij-Buis en bevond mij pardoes in het Sidney van vier dagen terug, waar de band het nummer speelde tijdens het jubileumconcert van Disintegration (1989) – een album met heel veel moois. Een ander nummer uit die periode dat alleen uitgebracht is als rarity is Pirate Ships, een liedje van Wendy Waldman. Hou ik het ook zowat niet droog bij. Daar eindigden ze het optreden mee. Mooi, mooi, mooi. Goed, tot zover de info voor de muziekliefhebbers en mijn eeuwige Cure-liefde.

Hoe zit dat met die baby, dat gasmasker en het zebrapad? Ja joh, ik weet het ook niet. Of het moet komen door de bundel Het kan beter die ik aan het lezen ben. Allerlei bewerkingen van gesprekken en essays die te maken hebben met de wereld waarin wij leven. Over hoe het zo is gekomen. Bespiegelingen, ideeën, wijze en onwijze woorden. Vaak kan ik mij erin vinden, soms ook niet. Het roept ook weer nieuwe vragen op. Kijk, dat is altijd goed. Boeken zijn bij uitstek de puntenslijpers van de geest.

Bij één van de verhalen stelde ik mij een baby met een gasmasker op voor. Geen origineel plaatje, maar sterk genoeg om de (versnelde) klimaatverandering waar wij met ons saampjes gezellig mede aan bijdragen te verbeelden. Net als die sticker die je zo hier en daar op een verkeerslicht ziet, die van de eerlijke brommer. Met de uitlaatpijp op het gezicht van de bestuurder gericht. Al kun je je afvragen hoe eco-vriendelijk de sticker zelf is. Zo is het ook weer. Daarom heb ik zo weinig vertrouwen in de menssoort. Weet je, de planeet redt zichzelf wel, uiteindelijk, daar heeft het geen verwaande, arrogante, zichzelf totaal overschattende levensvorm voor nodig. De mens is een dom wezen, zonder rede en reddeloos. Daar kan geen zebrapad tegenop; de ultieme kruising tussen een kikker en een paard.

#waanvandedag #muziek #boeken #klimaat

Ik was dikke vrienden met de kat. We verstonden elkaar, we begrepen elkaar zonder woorden. Hij was mij en ik was hem. Twee zielen op gang gebracht door gedachten; een stelsel van open zenuwen door dit lege huis. Mijn lichaam van muf en kaal beton opgesierd door donkerrode bloedspatten op de vloer en muren van opengereten ratten en muizen. Behalve die ene muis, die witte met zijn blauwe oogjes. Dat was ook een vriend van mij en de kat wist dat. Hij kwam best wel eens in de verleiding, maar ik hoefde maar te knipperen met mijn ogen en hij bedacht zich. Kneep dan heel even zijn ogen samen, ging zitten met zijn staart om zich heen, geeuwde en begon zich te wassen. De kat, de muis en ik. We leefden al lang en gelukkig, ondanks de ruim dertig graden, de huilende boom in de tuin en de koorts die ons teisterde.

#proza

'Hé jongen, sorry, ik heb niks voor je vandaag.' 'Geeft niet man, ik kan niet elke keer gelukt hebben. Fijne avond nog hè?'

De jongen met de hond op station Amstel. Ik vertelde al eerder over hem. Soms zie ik hem weken niet, dan ineens is ie er weer. Mijn kleingeld houd ik apart in mijn jaszak. Stuivers, dubbeltjes, soms muntjes van 20 cent. Dat is voor hem als ik 'm zie. Deze keer had ik niets meer. Dan voel ik me vervelend. Al weet ik ook wel dat dát nergens voor nodig is. En ook dat mijn minimale bijdrage zijn bestaan niet per se bedreigt. Plus dat ik ook wel weet dat het op gaat aan dingen waarvan ik niet eens wil weten waar het aan opgaat. Het is en blijft een vreemd fenomeen. Net zo goed als dat ik hem mis als ik zijn hond en hem al een tijd niet heb gezien. Dan maak ik mij zorgen. Want ja, hij zag er de laatste keer weer slecht uit. Nog magerder, nog vermoeider. Dus nu zal het onvermijdelijke wel zijn gebeurd. Arme hond, denk ik dan ook. Ze zijn onafscheidelijk.

En dan ineens staat hij weer net voorbij de poortjes. Iedereen wordt even vriendelijk begroet, voor iedereen een aardig woord en de wens voor een goede avond of een fijn weekend. Hij speelt zijn spel uitstekend en het levert hem en zijn hond wat op ook. Sympathie, geld, eten en drinken. Ik zie vaak genoeg hoe mensen even snel Appie induiken en iets voor hem kopen. Meestal vragen ze eerst aan hem wat hij zou willen. Dat is mooi. De lijn is dun. We kunnen allemaal net achter de poortjes terecht komen, zomaar.

'Ik kan niet altijd geluk hebben'. Ja joh, dan breekt mijn hart.

#waanvandedag #station #amstel

Enter your email to subscribe to updates.