ego echo

Zo dan. Straks nog eentje en dan zit de 'juli 2022-tour' erop.

Vanmiddag spelen we in Egmond aan den Hoef. Een eeuwenoude voormalige boerderij die is omgetoverd tot museum, podium en nog meer cultureel moois – Museumhoeve Overslot, daar moet je zijn. We trappen af om 16.00 uur en spelen twee sets.

Met vandaag erbij zit er een maand op vol muziek. Elk weekend mochten we los. Utrecht, Den Andel, Emmeloord, Alkmaar en vandaag dus Egmond aan den Hoef. Met een beetje mazzel blijft het enigszins droog en kunnen de strandwaaiers kunst en muziek combineren met zand en zee. Leuk toch. Misschien gooien we zelf na afloop ook nog wel even onze koppies in de laatste juli-wind. Beter kun je een maand niet afsluiten.

In augustus doen we het, zoals het er nu naar uitziet, relatief rustig aan. We vieren in elk geval een week vakantie en we gaan ons voorbereiden op september en oktober; er staat alweer het een en ander in de agenda en er kan zomaar wat bijkomen.

Maar nu eerst vanmiddag. Op naar Egmond. Spelen!

Vooruit, nog een beetje stemmingmakerij dan: een door 44 Next Door bewerkte versie (met name geschikt voor telefoonschermpjes, maar zo kan het ook hoor) van ons nummer 'The Blood Runs', vorige week bij die lieverds.

#muziek #music #mankes

Al het goede komt in drieën, ofwel: nog even terug naar afgelopen zondag. Veel woorden maak ik er niet aan vuil, behalve dat het een zeer bijzondere en mooie ervaring was bij 44 Next Door. Wat een enthousiasme en bezieling van die twee mensen.

We speelden een flinke set van goed anderhalf uur en daar trillen we nog steeds een beetje van na. Heb je het gemist? Geen probleem hoor. Je kunt alles nog eens op je gemak bekijken. Doe je koptelefoon op, zet een kan thee, koffie of een fles van wat dan ook naast je, leun achterover en houd je ogen en oren open. Tik 'm aan!

#muziek #mankes #44nextdoor

Nog even voortboorduren op wat ik gisteren schreef over ons optreden morgen bij 44 Next Door. En dan specifiek de aankleding van de ruimte. We zagen net wat foto's voorbijkomen en het ziet er op z'n minst duizelingwekkend betoverend uit. Hier alvast een voorproefje.

MANKES stage setting 44 Next Door

Wil je meer zien van de wondere wereld die we morgen betreden, volg dan het witte konijn, of nou ja, deze link.

24 juli, 20.00 uur MANKES @ 44 Next Door live stream

#mankes #muziek #music #live #stream #alice #picture #video

Zondag 24 juli speelt MANKES in Alkmaar. Niet zomaar een vrij toegankelijk optreden waarbij je ons aan kunt raken en ons zweet kunt ruiken. En toch ook juist weer enorm toegankelijk: je kunt er namelijk allemaal bij zijn via een live stream.

Want dat is wat de twee heren van 44 Next Door doen. Ze laten bands bij hun thuis in de speciaal tot optreedhok omgetoverde achtertuin spelen. Bijna elke week verbouwen ze de keet naar de wens van de band die komt spelen. Het leuke is dat wij dus zelf ons idee hebben mogen doorgeven wat de sfeer en het decor betreft en zij zijn ermee aan de slag gegaan. Of het dan precies zo is geworden, of juist precies iets anders, is ook voor ons een verrassing. Geloof me, ze maken er hoe dan ook flink werk van. Een heel tof initiatief en het is weer eens wat anders.

Lang verhaal kort: kom aanstaande zondagavond 24 juli om 20.00 uur online kijken naar ons optreden bij 44 Next Door. Oh, en als je een Twitch-account hebt of aanmaakt, dan kun je tijdens het optreden reacties achterlaten – er is een babbelbox en wij zullen er af toe op reageren. Ja, of niet. Je weet nooit hoe onze pet staat natuurlijk.

Genoeg voor nu, behalve dan de broodnodige link naar dit bijzondere evenement: 44 Next Door. Tot zondag!

#muziek #mankes

'Is het lang geleden, is het lang geleden?' – ja, nogal. En nu moet het er toch echt eens van komen. Terwijl ik dat al dagen, nee weken denk hoor. Het moet er echt van komen, maar wat en waarom en hoe? Iets met tijd, altijd te weinig tijd. Terwijl er zat tijd is. Alleen gaat die op aan andere dingen. En als er geen andere dingen zijn, dan is er de vermoeidheid van het andere dingen doen. Zo gaat dat dan.

In de afgelopen periode is het leven allesbehalve saai geweest. Van een spontaan Gary Numan-optreden in de Melkweg (we stonden zomaar op de gastenlijst, hallo!) tot het officieel en met goed resultaat afronden van de opleiding. Van alles daartussendoor hoor, letterlijk teveel om op te noemen. Is ook nergens voor nodig.

De maand juli heeft elk weekend een optreden van MANKES op de agenda. Ook weer iets om naar uit te kijken. Morgen trappen we af in Utrecht. We doen mee aan het landelijke evenement Gluren Bij De Buren en wij spelen in een huiskamer bij mensen waar we vorige week kennis mee hebben gemaakt. We waren toen toch al in die stad voor een tentoonstelling, dus hoppekee, gelijk maar door om onze speelplek te bekijken. Mocht je tijd en zin hebben: kom gerust. We spelen drie keer een set. Alle details vind je via onze website. Kun je gelijk de rest van de agenda bekijken.

Goed, de wereld brandt dagelijks op uiteenlopende plekken, met dank aan de nodige waanbeelden, steeds wat verder af. Wat dat betreft verandert er verdomd weinig. Hoe urgenter de dreiging, hoe lamlendiger en gepolariseerder het mensgepeupel zich gedraagt. Met de ijsberg in zicht wordt er massaal gekozen voor 'recht zo die gaat' in plaats van het roer om te gooien. Stelletje sufferds die we zijn. Ofwel, ik ook stug maar wat roepen in de woestijn. Geen hond die er iets mee doet, waarom zouden ze ook: het eind is in zicht – vluchten kan niet meer (ook een liedje, maar dat hoef ik u niet te vertellen).

Nou ja, beste leesvrienden, zoveel heeft u dus ook weer niet gemist hier. Op verzoek sluit ik met plezier af met Gary Numan. Down in the Park. Live. Enorm bootleg. Door iemand in het publiek met een telefoon, en velen met hem (v/m), opgenomen tijdens het optreden in Amsterdam. En ja, de studioversie van, toen nog, Tubeway Army, is beter, maar: nou èn.

#waanvandedag

Eksters en eekhoorns liggen elkaar niet. Dat weten wij, natuurbarbaren als we zijn, sinds gisteren. Eekhoorns schijnen op z'n tijd wel zin te hebben in een eksterei. En eksters vinden dat een slecht dieetplan. Daarbij zijn ze ook nog eens concurrenten, want ze eten nagenoeg hetzelfde. Dat geeft gedoe. Het zijn net mensen.

Gisterenavond, vroeg in de avond, viel het op dat de eksters en de eekhoorns elkaar nogal op de hielen zaten. Veel gerommel in de struiken en de bomen. Met als, voor ons toeschouwers, vermakelijk hoogtepunt een ekster die over het gras een eekhoorn achterna rende. Dus ja, toen is de partner in crime gaan zoeken naar het waarom op het immer raadgevende internet. Ze had al een vermoeden dat het om eieren zou gaan, maar ik vond dat moeilijk te accepteren. Toch zal ik nu wel moeten, want Het Internet heeft altijd gelijk.

Wat een verwennerij in deze digitale put trouwens. Zo hoor je amper een keer per week mijn ego echoën en zo ineens twee dagen op rij. Reken u niet rijk, na vandaag zal het weer even duren voor ik van mij laat horen. Morgenochtend vertrekken we uit deze tuin der lusten en kakken we het dagelijkse leven weer in.

De maand mei staat voor mij vooral in het teken van het afronden van de bibliothecarisopleiding met tussendoor het wekelijkse huiswerk en een eindopdracht toe. Daarnaast is er de inwerkperiode die vorige week is begonnen als, jawel, bibliothecaris. Pittig, druk en interessant. Ondertussen draai ik in de bieb overal mijn kont in. Bijvoorbeeld door mijn elegante neus te steken in een werkgroep functiedifferentiatie en een werkgroep over verschillende vormen van dienstverlening in combinatie met de openingstijden. Tussendoor vragen diverse andere overleggen en mails ook aandacht. Alles bij elkaar leerzaam en het houdt me van de straat. Een deeltijdbaan die stiekem meer is dan dat. Al zal ik over een tijdje wel een manier hebben gevonden om de boel gezond te combineren. Alles is nu nieuw, er komt veel tegelijk aan informatie binnen en dat moet dit baasje allemaal verwerken. Eerst deze maand maar zo goed mogelijk door rollen.

Gisterenavond laat heb ik nog even kunnen juichen. Mijn voetballiefde tegen wil en dank, Sparta Rotterdam, wist zomaar te winnen in Groningen. De komende twee wedstrijden staan desondanks nog bol van de spanning. Vliegen ze er alsnog uit, of ontsnappen ze miraculeus aan het degradatiespook? We weten het over een week.

Als afsluiter nog een knipoog naar de radio hier in de serre. Ongetwijfeld speciaal voor ons begon die vanochtend spontaan nadat we 'm aan hadden gezet aan een riedel van The Smiths. There Is A Light That Never Goes Out. Delen dus. Een video met de tekst erbij, kun je lekker meebrullen.

#waanvandedag

Een stillevendigheid vanuit ons Wagenings verblijf. Voor de derde keer binnen een jaar zitten we hier keihard te chillen. Ditmaal speelt het leven zich, net als de eerste keer, weer voornamelijk in de serre af. Soms ineens enorm warm als de zon het naar haar zin heeft. En dan ineens oorverdovend als er een fikse bui op de doorzichtige kunststof dakplaten roffelt. Tussen zon en bui door vliegen de vogels zonder morren af en aan, twee duiven maken elkaar gek en de eekhoorns zijn vooralsnog niet van plan tevoorschijn te komen. Ieder z'n ding.

Gisteren waren we voorafgaand aan dit avontuur te gast in het radioprogramma El Mundo bij Veluwe FM in Harderwijk. Dat ligt niet enorm op de route, maar was prima te combineren met onze groene wielen. Aanstaande maandag is de uitzending (we zitten in het tweede uur, vanaf 14.00 uur), maar je kunt het nu al beluisteren als je wilt. De geluidstechnicus was niet vies van een experimenteel effectje. Even wennen, maar dan heb je ook wat.

Ondertussen hebben we een dikke vette wesp uit de serre verdreven. Met zachte hand hoor. Je moet ze koesteren, die irritante zoembeesten. Ze hebben het al moeilijk zat op deze door onze soort verziekte planeet.

Toen we eerder vanmiddag nog een paar vergeten boodschappen deden, een goed half uur heen en idem weer terug met de benenwagen, stelde de partner in crime nog tevreden vast dat we in ieder geval weer onze hersenschim hebben bijgedragen aan een betere leefomgeving. We hadden de deelauto kunnen nemen, maar nee, we zijn gaan lopen. Omdat het kan. Boodschappen doen zonder auto. Zouden meer mensen moeten doen. Overigens niet bepaald een enerverend wandelingetje. Vooral langs een provinciale weg met stikstofboerderijen links en ronkende auto's rechts. We hebben onze longen er vast niet mee verblijd. Maar hé, leven is lijden. De koek is op voor je het weet.

Morgen eren we onze moeders, geloof dat gerust. Dat doen we zeer waarschijnlijk met thee in de tuin. Een idyllisch zitje tussen de bomen en ondertussen wat vogelpoep op je koppie. Of nou, je grote teen. Dat was het geval bij de dame in kwestie toen we gisteren even wat zonnestralen streelden. Ach ja, het buitenleven. Mest komt in vele gedaanten. Wat ik maar alvast zeggen wil: proost moeders. Op jullie gezondheid.

Omdat we hier traditiegetrouw de transistorradio aan hebben staan en de meest afschuwelijke deuntjes vrijwillig verdragen met hier en daar een aangename verrassing, ga ik er voor nu uit met Last Train To Trancentral. The KLF. Laten we voor de gein zeggen dat het onze weekendsoundtrack is. Doeiii.

#waanvandedag

Het is een bijzondere week. Gisteren mijn eerste dag als bibliothecaris gehad. Tenminste, op papier. In de praktijk werkte ik nog gewoon op mijn vertrouwde plek. Ook niet erg, ik heb er veel plezier in mijn werk.

Vandaag was ik min of meer vrij. Op een overleg na, zomaar weer eens echt op locatie en niet achter een scherm met haperende zinnen en stotterende agendapunten. Aansluitend vrijwillig nog een uur extra gewerkt, ik was er toch.

Overigens viel het niet mee om in Almere te komen. Kapotte bovenleiding. Lekker dan. Nauwelijks omroepberichten, behalve dan het hemeltergende, tenenkrommende 'sorry, u zoekt het zelf maar uit'-bericht: “plan uw reis opnieuw in De App.” Service mensen, het is een ouderwetse vorm van dienstverlening. Nee, weg ermee. We doen alles met De App. Alle problemen verdwijnen als rails voor de zon met De App. Noem sowieso maar een willekeurig wereldprobleem en er is een App voor. Opgelost. Lang leve de digitale mens en zijn afstompende gepruts met nulletjes en eentjes op Planeet Titanic.

Uiteindelijk was het plan om van Muiderpoort naar Amsterdam Centraal te reizen. Daar zou ik direct kunnen overstappen op de trein naar Schiphol en dan zo naar Almere. Het zou me alles bij elkaar een half uur vertraging opleveren. Dat moest dan maar. Ik was ten slotte niet voor niets dik twintig minuten eerder van huis gegaan om deze chaos het hoofd te bieden. Kanttekening: als alles zou gaan zoals NS het voorstelde in De App. U raadt het al, dikke doei.

Dus van Amsterdam Centraal weer terug naar Muiderpoort. Inmiddels stond daar op het scherm aangegeven dat er stopbussen zouden rijden vanaf de Insulindeweg. Ik zoeken. Geen bus. Wel een personenbusje, maar nee, die ging ergens anders heen. De chauffeur was wel zo vriendelijk om de informatie te delen die hij had: “Ja, dat zijn die van De Wit, die rijden voor NS.” Helaas, ik ken genoeg mensen die De Wit heten, maar zij kwamen allemaal niet met een bus naar Muiderpoort. Ook nergens een NS-medewerker te bekennen die de boel misschien een beetje zou kunnen ophelderen.

Weer terug naar het perron. Er kwam een vertraagde trein naar Duivendrecht. Daar overgestapt op de trein naar Weesp, van daaruit door naar Almere. Dat ging allemaal, hoera. Ik heb er slechts 2 uur over gedaan om mijn vergadervrienden te begroeten. Maar hé, alles binnen de daluren, dus mijn abonnement is zijn geld dubbel en dwars waard. Reizen ouwe, reizen zul je. (Op de weg terug reden er wel weer een paar treinen, volledig afgeladen met op elkaar geperste mensjes. Ik was er eentje van.)

Ik dwaal af. Back on track en snel een beetje. Morgen begint het grote inwerken. Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn. En een beetje spannend vind ik het ook wel. Je zou denken dat je over dat soort dingen heen groeit rond een bepaalde leeftijd, maar nee, niet in mijn geval. Ik vergelijk zoiets altijd maar met speelspanning – de spanning voor een optreden. Dan weet je van tevoren wat er gaat gebeuren, welke nummers er worden gespeeld en toch is er precies dat wat je helemaal nooit kunt weten en vastgrijpen: gaat het allemaal wel echt zoals gehoopt en gewenst. Speelspanning dus. Het podium op. Het gaat beginnen, rapapa!

Ha, daar doemen de zinnetjes al op: “New horizon, New day, Clear day, Clear blue, New beginning”. Dat moet dan toch Section 25 zijn. New Horizon.

#waanvandedag

U snapt ook vast wel dat het mij hier veel te lang stil is. En ik val in herhaling wanneer ik vertel dat het geen onwil is. Sterker, genoeg dat door mijn hoofd raast en waarvan ik dan denk: log even in, ga typen jongen. Maar ja, dan zit ik natuurlijk precies niet in de buurt van mijn lieftallige schoothond annex digitale typemachine. En zo gaan dagen voorbij zonder een woord in deze put.

Wat er zich onder andere in de afgelopen periode afspeelde in het leven van deze rare vogel: een weekend vol Pasen – waarbij ik nu pas in volle schok besefte dat het op z'n zachtst gezegd geen feest is voor de plantaardigen onder ons. Een feest dat in het teken staat van vallen, opstaan en weer doorgaan – nieuw leven – is eigenlijk niet te rijmen met het doden en mishandelen van onze mededieren zodat we ze op ons bordje kunnen leggen en hun denkbeeldige nageslacht met een lepeltje op de kop tikken. Rare soort zijn we toch.

Los van die ellende was het best een gezellig weekend. Dat begon met een hele beste vrijdag. In de volksmond ook wel goede vrijdag met hoofdletters genoemd. Onderweg naar dochterlief werd ik gebeld door de bieb met een blijde boodschap: vanaf 1 mei mag ik mezelf bibliothecaris noemen. Mooi toch. En ja, ik heb nog veel te leren op dat vlak, maar het begin is er. Daarna een feestelijke lunch met 'die kleine', vervolgens door naar mijn ouders. Daar hebben we nog een potje gekaart als bonus.

Nog voor die fijne vrijdag speelden we op woensdag op een open podium hier in de buurt. Vooraf aten we – nou ja, ik pikte af en toe iets van een bord bij mijn tafelgenoten – in het kader van taste before you waste. Een initiatief waarbij eten wordt opgehaald dat supermarkten niet meer kunnen verkopen omdat de uiterste verkoopdatum er bijna opzit. Tegen donatie (zonder verplichting) krijg je dan een complete veganistische maaltijd.

De zondag na de hoera-vrijdag zaten we na de paasbrunch in de tuin bij mijn schoonouders. Zon op de kop, niks te klagen. Op maandag maakten we nieuwe bandfoto's waar de partner in crime terwijl ik dit typ nog een kritisch opbouwende blik op werpt.

De rest van deze week staat nog bol van rondjes in de bieb en de vrije uitloop van de opleidingsdag. Met zaterdag een 'groene markt' tussen de boeken. Ondergetekende zal daar zijn vuurdoop als gastheer met een glimlach ondergaan.

Goed, dan nu hoppekee in de tijdmachine naar de TopPop-studio. The The. Uncertain Smile.

#waanvandedag

Met morgenmiddag een ingelast optreden in De Grote Kerk van Beverwijk in het vooruitzicht en achteromkijkend naar een avond waarin Sparta voor de gein alweer niet is afgedroogd door Ajax is het best een aardig weekend te noemen. Tel daar gelijk maar een filmbezoek midden op de dag en een ochtendwandeling met vriendin K bij op. Ik klaag niet. Het kleine leven is best te doen. Overzichtelijk ook met een dak boven ons hoofd, allebei een deeltijd inkomen met werk waar we tevreden mee zijn. Iets om af en toe bij stil te staan.

Water uit de kraan is ook zoiets waar je met gemak aan voorbij gaat. Toch blijft het een bizar fenomeen. Je draait aan een knop en er komt schoon water uit. De tragiek is dat veruit het meeste van dat kostbare vocht ook direct weer een weg vindt naar het riool. Op naar zuivering en een andere kraan. En dat in elk denkbaar huis in dit verwende land. Niet te bevatten.

Zonder gelijk te willen doemdenken (en het dan toch doen hè), maar een oorlog om zoet water ligt om de hoek. Zoet water is al schaars en het wordt alleen maar schaarser, onder andere door de verandering van het klimaat. Er zijn al plekken op de wereld waar waterconflicten spelen. We kunnen met gemak zonder olie, zonder vlees en zelfs zonder kleding en welk ander consumptiegoed dan ook. Dat overleven we met gemak. Zonder water kunnen we niet. Dan gaan we dood.

Het meeste water op onze dierbare planeet is zout, daar kunnen we niet van leven. Slechts 3% van al het water is zoet en slechts een deel daarvan is geschikt voor consumptie. En dan is dat deel ook nog eens ongelijk verdeeld. Geen verrassing dat dit tot gedoe leidt. Een goede reden om zuinig te zijn. Gewoon thuis, of koop bijvoorbeeld zoveel mogelijk tweedehands kleding als je iets nodig hebt. Een echte bezuinigingsklapper is het drastisch verminderen van de vleesconsumptie. Je bespaart er ook nog geld mee. Wie wil dat nou niet. Een leefbare planeet met hopelijk wat minder oorlogsgezeik en geld uit kunnen geven aan leuke dingen. Zoals morgen (of straks als je dit op zondagochtend leest). Kom naar Beverwijk. Daar vieren we het boek met auteurs, gesproken woord, poëzie, film en muziek. Doneer er een paar euro. Iedereen blij.

De uitsmijter is onvermijdelijk. Promise of Water. The Angels of Light. Een project van Michael Gira tussen twee Swans-periodes in.

#waanvandedag #muziek

Enter your email to subscribe to updates.