ego echo

Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid en meer van die pruttie-pruttie, kan ik u mededelen dat ik vandaag te maken heb met een uniek verschijnsel: binnen een week een tweede niesdag. Kijk, dat zijn van die mijlpalen, daarbij houd je het niet droog. Er is aansluitend goede hoop dat er dan alsnog een dezer dagen als beloning een lippig koortsje overheen komt. Zou fijn zijn, want dat kapotte binnenwerk van mijn reukorgaan, toch geen kleintje, vond ik een wat magere oogst na afgelopen dinsdag.

Om mezelf dan toch een beetje af te leiden van al dit gejeremieer, besloot ik om voorafgaand aan de dagelijkse supermarktronde een omtrekkende beweging te maken. Dat ging dus op de fiets via de inmiddels welbekende Amsterdamsebrug naar IJburg. Let op, de kruip-door-sluip-door-variant, want ik heb gisteren een route herontdekt van jaren terug toen ik hier nog maar pas woonde. Dan ga je dus eerst over de brug en daarna, via een armetierig pad, onder de brug door. Dan verder langs de camping, onder de snelweg door, Nesciobrug vanaf IJburg over, scherpe bocht naar rechts zo Diemen in. En dan via het viaduct over de snelweg fiets je via Watergraafsmeer naar de markt die we dan super noemen. Zelfs daarna heb ik nog een omweg naar huis genomen, maar dat is gesneden koektrommel, dus daar hebben we het verder niet over. Sowieso zijn mijn routebeschrijvingen volledig onnodig, weet ik ook wel. Maar toch, er gaat niets boven een beetje beeldvorming en het vullen van de ruimte van dit digitale oord. Al met al heeft deze bhoy weer een uurtje fietsplezier gehad.

Onderweg kreeg ik trouwens nog een knipoog van een man die ik iets ouder schat dan mijn edele leeftijd. Waarom hij mij dat geknipte oog gaf, weet ik niet. Al vermoed ik dat hij mij ofwel dacht te herkennen (wereldberoemdheid, je weet toch) of hij vond mij gewoon een smakelijk hapje en wilde hij die constatering niet zomaar aan zich voorbij laten fietsen. Logisch, want ik ben lekker ding hoor. Zelfs met gemankeerde neus.

Kort en goed, ik houd het hier maar een beetje luchtig vandaag. Het is met al dat gesnotter al benauwd genoeg. Misschien nog een vriendinnenbezoek vanavond. Eens zien of die anderhalve meter afstand echt zo effectief is. Hatsjoe! Proost. Ja, dank u.

#waanvandedag #fiets #ijburg #amsterdam #unicorn #100DaysToOffload

Het is precies weer zo'n dag. Dat ik al twee keer een hele lap tekst hebt getypt om het dan weer te wissen.

Het eerste ging over vannacht. Een poging tot het dichterlijk vastleggen van een gezellige paniekaanval. Niet te doen. Te sneu en zelfmedelijdend ook. Het andere ging over hoe nutteloos elke vorm van leven is. Ja, lieve lezers, dat zijn nog eens onderwerpen. Nou, blijkbaar trok ik het toch zelf ook niet, want anders had je nu dit niet op je teergevoelige netvlies gehad. Of dat nu zoveel beter is, durf ik niet te zeggen. Hoewel, dat durf ik best, maar waarom zou ik de moed die ik al hard genoeg nodig heb om de waanzin die het leven eenmaal is te doorstaan, gaan verkwisten aan heroïsche aannames. Zonde.

Nu ik bovenstaande teruglees moet ik mezelf opnieuw bedwingen het niet ook direct weer te wissen. Wat een wartaal, wat een hoogmoedigheid, wat een arrogant gezwam. Het gaat nergens over. Je zou er in paniek van raken.

Ondertussen klapt het publiek zich wezenloos op de cd van Mercedes Sosa die op dit moment door de speakers kabbelt. Een welverdiend applaus, vermoed ik. Je had erbij moeten zijn, denk ik. De cd kochten we afgelopen vrijdag in Arnhem. Samen met nog een hele riedel: vijf cd's voor een tientje. En er zat nog flink wat moois tussen. Daarbij steunen we de plaatselijke en onafhankelijke muziekwinkel graag. Aanrader. Als je in Arnhem (of in Nijmegen, zie ik nu ik het almachtige internet verzoek) bent, loop dan maar eens binnen bij Waaghals. Zwart goud en zilveren schijfjes. Met iemand achter de toonbank die niets anders dan liefhebber is. Dat merk je aan alles.

De dag zoals die is. Werk, fietsen, muziek, typen, zuchten en staren. Vrouwlief vermaakt zich letterlijk met een stuk stof en een naaimachine. Het wordt een korte broek met hengsels. Of hoe noem je dat, een korte tuinbroek? Geen idee. En vragen doe ik het haar niet, want dan draait ze met haar ogen en glimlacht mij dan lief een bemoei jij je maar even fijn met jezelf, je ziet het vanzelf wel als het af is, en nee, dit ga je niet in je stukje zetten toe. Ze moest eens weten. Ja, ze zal het weten, want ze leest alles wat ik schrijf, ook tussen de regels door.

We gaan de avond in. Buien hangen in de lucht. Dat is fijn, dan ben ik niet de enige.

#waanvandedag #arnhem #waaghals #muziek #sosa #mercedes #100DaysToOffload

Eerder vandaag hebben we zowaar weer eens volledig versterkt in een heuse oefenruimte gerepeteerd. In de afgelopen periode werkten we thuis – en dus akoestisch – aan onze nieuwe nummers. Het was daarom best even wennen om nu de verse ideeën in een andere context te horen. En tegelijk maakt dat het interessant. Zo kan het gebeuren dat waar eerst twee gitaren heel logisch leken, het nu juist veel beter klinkt met één gitaar en drums. Ik noem maar een voorbeeld waar je als lezer verder bijzonder weinig mee kan; wij waren lekker bezig, van de straat en vielen verder niemand lastig. Toen we iets na drie uur weer buitenkwamen zag de wereld er anders uit dan vanochtend. Geen zon meer, maar een dreigend dik pak grijs. En loeibenauwd, dat ook.

Als ik dan lees over de eindeloze files waarin je levend wegsmelt, ben ik blij dat we niet aan die gekkigheid mee hoeven doen. Probeer dan ook nog maar eens anderhalve meter afstand te houden met je smeltwater, niet te doen. Ach, met een beetje mazzel gaan binnenkort de grenzen weer dicht en wordt er nostalgisch gepraat over het leed dat file heet. Wat sowieso best gek is. Fileleed. Alsof het je overkomt en niemand deel uitmaakt van de polonaise. Net zoiets als denken dat jouw vliegticket of kiloknaller heus geen kwaad kan. Ik noem maar een dwarsstraat.

Wonderlijk van een iets andere orde vond ik de uitspraak van een zogenaamd branchekenner van ABN Amro (je verzint het niet). Dat het goed is dat alle kledingwinkels nu uitverkoop mogen houden, omdat ze zoveel voorraad hebben. Want ja, die voorraad, daar wil je niet mee blijven zitten, het is namelijk hartstikke trendgevoelig hè, die kleding. Daar heb je als industrie namelijk helemaal geen zeggenschap over – de trends overkomen je. En dus is de kleding na het seizoen niet veel meer waard. Het geeft een andere betekenis aan wat we vanuit een ander perspectief allang wisten (maar verder verdomd weinig mee doen): mode is bederfelijke waar.

Met liefde zou ik zoveel achterlijkheid eigenhandig de nek omdraaien, maar ja, dat is vast geen goed idee. Het geeft een hoop rommel en gedoe. Blijft bizar dat er dus legio mensen zijn die met een enorme hoeveelheid dom gelul heel veel geld verdienen. Ze kijken zichzelf dagelijks dik tevreden aan in de spiegel. Ook knap hoor, maar beter zouden ze iets doen wat wel waardevol is of anders, als het dan toch zo uitkomt, gewoon zonder zeuren meedoen aan een covid-vaccin-testprogramma. Garantie tot aan de deur.

Genoeg gehuil naar de maan. Deze wolf gaat plantaardigheidjes eten.

#waanvandedag #mankes #muziek #mode #kleding #100DaysToOffload

Beren schieten uit de losse pols heupwiegend scherven potten honing gejat nabij het vervlogen stervend bijenvolk

baarden likken fietsen snorren zonder morren ratelen slangen ons de oren van de onbestaanbaar rafelende juttenkop

oh en ik ja ik kan er helemaal naast zitten hoor en zie eindeloos lijkend kijkend over randen gevels zilverberken mosselgroen gelardeerd de onvervalst oranje opgehemelde zonnegloed

hier beneden de machine die wast en draait tureluurs haar rondjes over de betongerotte keukenvloer steeds verder hollen de naden kierend kruimelend tot mortelpap

ach en wee klaag stenen knikkebenen voorwaar ik zeg dat alles hier wel gaat maar zonder woorden vuil te maken blinkend zinkend naar de kwinkgeslagen ratsmodee.

#proza #gedicht

Af en toe maak ik een avondwandeling. Dat klinkt romantisch en ook alsof het echt een enorme kilometervreter is, maar dat valt allemaal reuze mee. Gelukkig maar, het moet niet te gezellig worden.

Om te voorkomen dat ik zo tegen de schemering de overtreffendetrap-gekkies die rond die tijd zich het park toe-eigenen, loop ik 's avonds een bescheiden 'rondje Amsterdamsebrug'. Totdat ik gisterenavond in een bui van overmoedigheid die mij doorgaans volledig vreemd is, besloot om dan ook maar gelijk de Schellingwouderbrug erbij te pakken. Klinkt ook lekker vitaal, toch, erbij pakken? Nou ja, en omdat ik blijkbaar volslagen ontoerekeningsvatbaar bleek, tikte ik daarna zowat Durgerdam erbij aan. En dan zo, via de andere kant van al die bruggen weer terug naar huis. Alles bij elkaar een dikke anderhalf uur in de knokige beentjes. Vet bonuspunt was dat ik onderweg bijna niet meer hoefde te niezen. In plaats daarvan heb ik mij zowat een verrekjenekje lopen kijken naar de prachtige lucht en de schitterende zonsondergang (helaas geen Neowise gezien). Dat moest ook wel, want laten we elkaar geen frietje noemen: als ik recht voor mij uit, langs mij heen en op de weg kijkt, dan schieten de tranen spontaan door mijn trommelvliezen.

Ten eerste: mensen. Heel veel mensen. Ten tweede: overal een pestbende aan zwerfafval. Wat trouwens best een wonderlijke aanduiding is, zwerfafval. Alsof wij er verder niks mee te maken hebben. 'Nee, dat zijn blikjes en plastic en hele tasjes vol uit het autoraam geflikkerde McDonald's-shit. Dat zwerft hier dan, zomaar. Ja, enorm veel overlast, maar niemand die dit probleem aanpakt hè? Nee, zwervers zijn het. Uitschot. Laat maar liggen en probeer het niet te zien. Precies, nooit oogcontact maken, want dan willen ze iets van van je.'

Daarom was ik zo blij met de lucht, de zon en de toch behoorlijk dystopische aanblik van een stad die waar je ook kijkt wordt bezet door hijskranen. Dat heeft op zich wel iets interessants hoor. Totdat ik het dan benauwd krijg als ik besef dat die kranen er zijn om nog meer te bouwen. Nog meer huizen. Nog meer mensen. Nog meer afval. Nog meer... ofwel: stik voorzichtig.

#waanvandedag #100DaysToOffload #stad #wandelen #neowise

Er zijn dagen die er uitspringen als het gaat om geklooi. Zoals vandaag: niesdag. Dit hoopje ellende, dit zwetende, benauwde, snotterige, miezerige mannetje komt zakdoekjes tekort en roept ondertussen de hellehonden aan. Niet dat het helpt.

Hoewel, er zijn op deze dag ook heuglijke feiten te vieren. Ik kreeg net het bericht dat mijn IJburgse lieverd een mooie voldoende heeft voor haar scriptie en dus is die klus netjes afgerond. Ze kan na de zomervakantie beginnen aan haar nieuwe onderwijsbaan als bevoegd eerstegraads docent. Tik 'm aan!

Nog een hoogtepunt op deze verder bloedirritante dag: na twee weken reizen zijn mijn SWANS mondkapjes en t-shirt zojuist afgeleverd. Eindelijk kan ik met de welgemeende boodschap you fucking people make me sick of gewoon een stel grote, witte tanden leuk op een gerecycled stuk zachte stof met comfortabele oorhengsels geprint zorgeloos het OV in. Ik verzin deze genialiteit (helaas) zelf niet hè. Dat laat ik met een gerust hart over aan de weledele heer M. Gira, het brein achter de fenomenale band der zwanen. Ik kan nu bijna niet wachten tot de regels zelfs nog iets worden aangescherpt en we net als in België ook in winkels onze schijnveilige gezichtsbescherming mogen dragen.

Even terzijde, maar sommige mensen zeggen dat bij mij het glas altijd half leeg is. En dat klopt ook. Sterker, er is geeneens een glas. Dat wordt namelijk herhaaldelijk van twee hoog stukgesmeten op de zoveelste idioot die pal onder het balkon rookt/lachgast/scooter en-of auto minuten en minuten lang stationair laat draaien.

Nou, verder nog iets opbeurends te melden voordat de volgende niesbui zich aandient? Even denken... Nope.

#waanvandedag #100DaysToOffload #swans #scriptie #aerosolen

Dus ik denk: gelijk groots aanpakken die handel, gelijk een hele pallet van die dingen, huppekee. Wat kan mij tenslotte gebeuren? Daarom. Snelle levering en gratis bij bestellingen boven de 500 euro. Meepakken, zeg ik.

Ik heb ze nu door het hele huis op de meest cruciale plekken neergelegd en zelfs wat extra her en der verspreid: op tafel, op de vensterbank, op het keukenblad. Ja, en ook voor als ik naar buiten ga en in de trein ben ik voorbereid. In mijn jaszak, onder mijn kraag, broekzakken. Geen halve maatregelen.

En toch, misschien doe ik iets niet goed. Wat ik mij trouwens nauwelijks voor kan stellen, maar hé, ik ben ook maar een eenvoudige jongen, dus vooruit. Want, weet je, ondanks al die gele rubberen dingetjes overal helpt het allemaal geen ene malle moer. Overal nog steeds net zoveel lawaai als voorheen. Gek toch? Hier kijk zelf dan, op de doosjes staat het er toch echt: herriestoppers.

#waanvandedag #100DaysToOffload #shop

Het valt niet mee om de Nederlandse taal als tweede taal eigen te maken. Ja, misschien als je hier voor je zesde gaat wonen (met dank aan de betrouwbare informatie van de geliefde die hier de baas is), maar elke leeftijd daarna maakt het allemaal nog moeilijker.

Er zijn zoveel vanzelfsprekendheden in de taal waar ik, voordat ik ooit als vrijwilliger gezellig een potje rond een tafel met anderstaligen ging zitten bomen, nooit bij stil heb gestaan. Vooruit, uit mijn docententijd op een vmbo nam ik wel mee dat de lidwoorden behoorlijk hels zijn; blijkbaar kun je voorzetsels in de duivelswoning met alle gemak ook een koude dag laten bezorgen (geheel gratis bij afname van tien voorzetten!).

Zo bedacht ik mij gisteren op de fiets weer een fijne instinker. Ik heb een beetje door de stad sjezend verder toch niets om handen, behalve dan de chaos die we verkeer noemen in de onvoorspelbare gaten houden. Kwestie van overleven en dat kunstje beheers ik tot nu toe vrij redelijk. De ingeving kwam doordat ik een garagebedrijf passeerde. Ineens dacht ik aan mijn puberende tijd als leerling-automonteur (voor de mij-kenners onder ons is het geen verrassing: dat werd geen succes). Het woord uitbalanceren verscheen voor mijn geestelijke gezondheidsoog. Want dat is zo'n dingetje wat ze doen in een garage: het uitbalanceren van wielen. Hartstikke leuk. Nog leuker wanneer ik dan ineens volledig besef (kun je iets deels beseffen?) dat dit zo'n woord from hell moet zijn als je Nederlands leert.

Dit gaat namelijk een hoop vraagtekens opleveren hoor: UITbalanceren. Wat betekent dat je iets IN balans brengt. Maar UIT balans zijn is iets vervelends, iets negatiefs. Toch, om IN balans te zijn, moet je iets UITbalanceren. Leg dat maar eens uit. Om de gekte compleet te maken, is het altijd aan te bevelen er een onnavolgbaar slechte woordgrap inclusief lidwoordconfusie bovenop te gooien: een uitbal lanceren. Nou, dan zijn de flauwe rapen gaar! Leuk hoor, scoren over de verwarring van anderen. En de les is voorbij voor je het weet. Dikke bonus.

#waanvandedag #NT2 #lidwoorden #voorzetsels #confusie #hell #taal #100DaysToOffload

Mijn oor sprong in de mondjesmaat biet biet biet! mij een biet! riepen zij in korenschoven

Het gaf geen pas geen bank die open was maalde er niet om de mallemolen oliedom aangelopen wangen rood en schraal op hoge bomen vang je wind en anders wel een volle zaal

Eekhoorns spatten uit hun dromen takken tikken tijdloos ongewassen ramen in fraudelente corpulente schadeloze boten stomen klaar en over paden lanen lommerrijke tegenzin

#gedicht

In afwachting van iets wat je niet eens tussen de buien door kunt noemen, bedacht ik mij dat ik misschien hier van enig nut zou kunnen zijn. Al zal het niet meevallen. Mijn zijnsstaat is er eentje van ontbinding, maar dan zonder de troep die dat geeft. Het tegenovergestelde is zelfs waar, want hoe druileriger ik mij voel, hoe meer ik mijn gedesillusioneerde controle wens uit te oefenen over mijn habitat. Alles aan kant, alles op z'n plek, alles vertrouwd en voorspelbaar. Buitenshuis is het allemaal al grillig genoeg.

Grillig, echt waar joh? Ja, oké, er is die wanstaltige grijze miezersmurrie. Tot een dag of twee terug was de lucht een groot kunstwerk. Wilde wolkenpartijen, razende wind, dan weer een bui, dan weer een fikse straal zon. Dat heb ik toch liever dan dit eindeloos lijkende gezever. Over gezever gesproken: moet je net dit stukje hebben. Gezeur over het weer en het gemoed. Ik heb u gewaarschuwd, het zou niet meevallen. Of zoals mijn opa zei: het valt wel, maar niet mee. Wat dan weer een mooie vorm van onsterfelijkheid is. Dus toch een meevaller.

Nou, deze dag dondert vanzelf verder. Ik ga zo maar eens een poging tot supermarktlevensmoeheid doen. Karretje pakken, blik op oneindig en doen waar ik goed in ben: alles en iedereen vervloeken.

#waanvandedag #100DaysToOffload

Enter your email to subscribe to updates.