Een gouden combinatie. Slaapverlamming en laag overvliegend tuig. Ik heb het nagekeken (dank aan de site Over Mijn Dak) en tussen vijf uur en half zeven vanochtend waren er minimaal 6 Boeings die lager dan 700 honderd meter over ons dak vlogen richting de Oostbaan – dat geeft een hoop kabaal, dat je denkt: oké, deze stort neer op ons hoofd, jammer. Die aanvliegroute was blijkbaar nodig vanwege de wind. Ik denk dan: vlieg niet, te gevaarlijk. Los van het gezondheidsrisico dat vliegen per definitie is. Ik bedoel, er vliegt een virus rond, maar vlak de veel grotere gezondheidsschade als gevolg van onder andere vliegverkeer op de korte en vooral lange termijn niet uit. Die is extremer dan de zoveelste mutatie en er is geen vaccin tegen. Het is slechts een kwestie van gedragsverandering. (Hoe moeilijk kan het zijn?)

Op zich ook bizar dat er namens mij sowieso automatisch een klacht wordt ingediend door bovengenoemde site. Je stelt in wat je 'acceptabel' vindt en wordt die norm overschreden, dan krijgt Shithole vanzelf mijn persoonlijke klaagmuur op z'n giechel. Niet dat het verder iets uitmaakt of verandert. Het houdt slechts deze opstandeling weer heel even in het gareel. De schijn van zeggenschap. Omdat ik de lulligste niet ben of de indruk wil wekken dat geautomatiseerd klagen voldoende is, heb ik handmatig nog een mail naar de vliegmaffia gestuurd. Die dan vervolgens geheel volgens verwachting algoritmisch antwoordt. Schatjes zijn het.

Ook vrouwlief was wakker geworden van mijn gekerm in verlamde toestand, dus zo lagen wij als otters hand in hand te wachten tot er nog iets kwam dat ons naar het land van slaap en maal dreef. Zowaar, af en toe pikten we nog een prikoogje mee, ondanks dat ik nog een paar keer in staat van paniek weer naar het brekende daglichtoppervlakte spartelde.

De wekker ging, zij stond op en daarna sleurde ik mijzelf het bed uit. Er vloog nog wat over. De dagelijkse bouwwerkzaamheden hier op de hoek zijn sinds zeven uur in volle gang. Timmeren, frezen, boren, zagen, roepen en schreeuwen. Vrachtwagens trillen door de straat en de zon schijnt. Het wordt/is een topdag.

#waanvandedag

Als je goed luistert hoor je nog wat gestommel en gerommel. Het zijn de echo's van een gevallen kabinet. Het duurde even, maar dan heb je ook wat. Hoewel, wat hebben we dan? Een hoop scherven. Uithuilen en opnieuw beginnen. Was het maar zo simpel.

Zolang Mark R te 's Gravenhage weigert om eensgezind te zijn met de o zo vindingrijke Nogal Wiebes ook zijn frêle biesjes pakt, schiet deze hele wassen neus als helemaal niet op. Meneer blijft vooralsnog verkiesbaar, want straks bepalen mensen in de stemhokjes wel of ze hem nog vertrouwen. Het zoveelste kunstje om maar niet zelf in een spiegel te hoeven kijken. Teentje knoflook ernaast en een kruis voor z'n giechel dan maar? Tien jaar vampierbeleid laat stevige littekens achter.

Het zal gaan zoals het altijd gaat. Ben je een partij die net iets links uit het midden zit, dan zul je bloeden na zo'n bizarre miskleun. Terecht ook. Maar zodra je ook maar enigszins naar rechts afbuigt, dan kun je blijven zitten waar je zit. Het motto van dit old boys network is niet voor niets dat het leven nu eenmaal een kwestie is van pakken wat je graaien kan en als iemand er een probleem van maakt, dan zeg je af en toe sorry terwijl je achter de rug om een van je vrindjes de boel nog wat verder naar de kloten laat helpen. Schaterlachend om zoveel onnozelheid. Tja, het is een manier.

Toeslagen, belastingen, heffingen, subsidies, kortingen. Echt hoor, als je nu nog altijd niet serieus het basisinkomen een kans geeft, dan ben je niet toerekeningsvatbaar. Hoezo gratis geld bestaat niet? Nou, check dan even wat de doorsnee multinational toe wordt gestopt (ruim 100 miljard aan belastingvoordeel), hoe bijvoorbeeld Google door handige belastingontduikingstrucjes die ons land gul faciliteert vele miljoenen verdient en het land van kikkers en klompen er een karig zakcentje mee opstrijkt. Of hoe wij, burgers, zo ongeveer 60 miljard in de toeslagenjungle verdelen. En denk aan de hypotheekrenteaftrek: ook een paar miljard. Allemaal gratis geld. Maar wel in een systeem dat moet worden gecontroleerd, nagerekend, teruggevorderd, fraudegevoelig is, deurwaarders opleidt, eindeloos oplopende schulden kent, ellende veroorzaakt. Tot de bubbel barst. En het kost alleen maar meer geld. En ja, ook dat is een manier.

Daarom. Basisinkomen. De tijd is er meer dan rijp voor. Als een peer die je zo kunt plukken in een biodiverse wilde tuin waar alle dieren, dus ook mensen, het prima met elkaar kunnen vinden omdat ze elkaar respecteren en hun gang laten gaan. Leven en laten leven. Een les die we ooit leerden van toen we nog met een onvermijdelijke zoönose kampten.

Op naar de stemhokjes en kijk uit met oversteken. Er kan zomaar een neoliberale SUV tegen je bakkes ketsen.

#waanvandedag

Even wat anders voordat ik weer in een eindeloos Atlasgezang verval. De stand van zaken in muziekland: twee nummers opgenomen, gemixt en gelijk maar een master eroverheen. Tik aan. Binnenkort iets met video en dan verschijnt het als vanzelf in het openbaar.

Ondertussen ben ik allerlei digitale werelden aan het verkennen en lees ik mij in. Linux is me er eentje. Plus alles wat daar bij komt kijken. Technisch geleuter waar je als onschuldige lezer niks aan hebt. Vermoei ik je dus verder niet mee. Maar leerzaam is het. Net als het bijwerken van allerlei sites die soms zomaar stiekem ineens een tik van de molen nodig hebben. Check.

Tenslotte liep ik eind vorig jaar pardoes met een dikke glimlach rond. Dat was even schrikken. Wat was het onbedaarlijk geval? Uit een van de kerstpapiertjes straalde mij een shirt toe met daarop een print van een zelfbeeld. Waarmee inmiddels mijn derde one of a kind-tee terloops een feit is. Omdat ik heel goed begrijp dat deze jubel niet zonder beeld door het leven kan, hieronder de tekening met bijschrift (geplukt van schijngestalte).

Ik vermoed overigens dat wanneer je dit bericht via e-mail ontvangt, dat je dan even op de link boven het bericht moeten klikken om naar de website te gaan en daar te kijken waar ik over bazel.

— Deze tekening maakte ik op een stuk zwerfkarton met een dikke stift. Daarna de boel gefotografeerd, digitaal bewerkt en geïnverteerd. Ik ben er altijd erg over te spreken geweest. Dat mag best als je iets hebt gemaakt. Al die valse bescheidenheid moet maar eens bij het grofvuil. Des te leuker toen ik de tekening op een t-shirt als kerstcadeau kreeg. Daar loop ik nu te pas en te onpas mee te shinen. —

#waanvandedag #muziek #mankes #beeld #schijngestalte

Ik loop de hele dag al met kromme tenen en daar ben ik een beetje klaar mee. Daarom maar weer even wat stoom afblazen. En lees gerust door, ik probeer het rustig te houden.

Wat een rarigheid met dat inenten. Ik begrijp gewoon niet, nee ik wil niet begrijpen, waarom er zo ongelooflijk veel heisa van wordt gemaakt. Bizar. Een tergend sneu mediacircus en zelfs Willie moet er bijna van huilen. Iedereen met z'n kop op de foto terwijl ie een prik krijgt. En maar blij zijn. Een ommekeer, een kantelpunt. Nou, het is vooral ziek.

Ondertussen wordt volledig uit het oog verloren dat dit allemaal nooit nodig was geweest als we ons als nette tweebenige planeetbewoners hadden gedragen. In balans met de omgeving. Dieren, oerwouden en andere tweevoeters met rust laten. Alleen gebruiken wat je nodig hebt en grensoverschrijdend eerlijk delen. Maar ja. Ik geloof blijkbaar in sprookjes. Dus huppekee, prik erin en recht vooruit alsof er niets aan de hand is. De afgrond begroet u schaterlachend.

Over geloof gesproken. De overbuurvrouw strooit dagelijks het overgebleven brood over het balkon. Dat doet ze liefdevol, dat moet gezegd. Verspilling is geen optie volgens haar religieuze overtuiging. Mijn overtuiging die niets moet hebben van religie en denkbeeldige vriendjes is dat je verspilling inderdaad niet moet willen, maar dat je dat beter op een andere manier kunt oplossen. Ik gun het de zwermen vogels en het muizen- en rattengebroed van harte, maar het is op z'n minst vragen om overlast in welke vorm dan ook. Plus, de dieren gaan dood van ons voer – niet voor niets hebben we zelf ook allerlei gezondheidsproblemen die aan ons voedsel zijn gerelateerd. Hoe dan ook, misschien is het een idee om gewoon niet teveel eten te maken. Of om wat er overblijft naar een gft-bak te brengen. Te composteren voor gemeenschappelijke stadstuin misschien. Ja, sprookjes, ik weet het.

En toch gun ik de overbuuf ook dit moment van de dag. Het is waarschijnlijk het enige moment dat ze oprecht wordt gezien, niet alleen door mij, maar vooral door onze vlieg- en trippelvrienden. Want ik geloof wél dat zij verder voor vanzelfsprekend wormvormig aanhangsel des huizes wordt gezien, daar achter de vitrage aan de overkant. Precies, ze is een vrouw die uit geloofswaan binnen moet blijven – bidden en schoonmaken.

Kijk, nu staat ze achter het raam, gordijn iets opzij. Kijken of alles wel netjes wordt opgegeten. Ze glimlacht tevreden. De meeuwen krijsen hun suikerdiplied en storten gillend ter versteende aarde. Het is een ratjetoe.

#waanvandedag #vax

Reigers zijn als dagen. Ze krijsen om het hardst om aandacht, maar als je op ze af loopt, hoe rustig ook, dan vliegen ze weg.

Het ging door het park in tegengestelde richting. Dan zie je de dingen toch anders. Het werd ineens spannend op het vertrouwde pad, alsof ik in overtreding was. Wat ook klopte; eigen regels kun je prima consequentieloos aan je regenlaars lappen. Boetedoening in de vorm van angstzweet.

We namen een nummer op. Na eerder een stevige middag overleg over wat wel en niet binnen deze vier muren enigszins werkbaar is. Want laten we wel wezen, ons geluid is de laatste maanden behoorlijk aan het veranderen. Luider vooral. Neemt niet weg dat er ook nog voldoende nummers zijn die wel in een uiterst bescheiden thuisstudio overeind blijven. En dus gingen we op de nieuwe route verder. Omkeren is nooit een optie.

In de keuken vliegen de wraps tegen het plafond en snijdt een tierende vrouw zich aan een conservenblikje. Mijn passiviteit tijdens al deze tragiek verdient geen schoonheidsprijs.

Zie je wel, ondanks ons verheven artistiekerig bestaan blijven we gewoon met beide voeten op de grond. Wegzweven kan altijd nog aan de poten van een zilveren reiger bijvoorbeeld.

#waanvandedag

Tussen de opnames door, of juist terwijl De Vrouwe een zangpartij inzingt – zonder mijn priemende oortjes als toeschouwers – maak ik mijn rondje door het buitenleven.

Deze keer gaat de route over de smalle dijk tussen het Nieuwe Diep en het kanaal. En dat in een kansloze poging de ergste drukte te mijden. Ik kan het niemand echt kwalijk nemen (al zou ik dat natuurlijk heel graag doen) dat ze aan de wandel zijn, op de fiets rondjes sjezen of aan het rennen zijn. Allemaal in een parade op weg naar nergens. De letterlijke en dus heel lelijke vertaling van Talking Heads' Road to Nowhere.

Daar loop ik dan ergens tussen. Mezelf onzichtbaar denkend; het is een volslagen idiote manier van omgaan met mijn sociale gêne, maar zo doe ik dat nu eenmaal. Inwendig mezelf vervloekend met klamme oksels, uitwendig de kalmte zelf, alles onder controle, je weet toch. Ik wil niet meelopen in deze optocht van kakelende zombies, schreeuwende opjutters (ja, lekker man, tempo, tempo, kom op, go-go-go!) en pruttelend geneuzel. Ik wil hier niet mee worden geassocieerd, hier niet bij horen, geen deel uitmaken van.

Dan is daar het verlossende piepje van mijn telefoon. Zangpartij staat erop, ik kan naar huis, mijzelf losweken uit deze ellendige rij zwalkenden.

Hoe fijn is dan het thuiskomen in de relatieve rust van de kamer die wij delen, of misschien zelfs wel zijn. Nu is het mijn beurt om mijn stem aan het nummer toe te voegen. Koptelefoon op en de wereld is alleen die van ons.

#waanvandedag #muziek #mankes

Met alle liefde wens ik vanaf dit podium mijn trouwe en ook minder trouwe publiek een vers nieuw jaar toe. Waarbij gezondheid meer nog dan anders best wel een fijne bonus zou zijn. Strik erom.

Zoals ik al vaker heb geroepen vind ik het ook een beetje gek hoor, dat ene moment met allemaal gedoe eens in de zoveel dagen. Het is het zoveelste hersenspinsel waar wij als mensen nu eenmaal heel sterk in zijn: ergens betekenis aan geven. Met dezelfde overtuiging wens ik je een mooie nieuwe seconde, een prettig nieuw uur, een hartstikke fijne dag, week, maand, eeuw. Of gewoon zoals het uitkomt. Een heel leven lang.

Dus nou ja, omdat we toch iets af te tellen willen hebben en we niet voor niets een rotsvast vertrouwen hebben in dingen als kalenders, lineaire tijd en dergelijke waanbeelden, wil ik niet achterblijven. Laat ik ook eens water bij de azijnwijn doen. Een traditionele oliebol erbij en dan om 00.00 uur zoals we dat hier traditiegetrouw doen een dansje om het nieuwe jaar vrolijk mee af te trappen.

Op naar weer een jaar vol afvragingen, verwensingen, zuurpruimerij en hier en daar een kwinkslag en een korreltje zout. Weet dat ik jullie zeer waardeer. Proost!

#waanvandedag

Het zijn tussendagen. Het woord doet mij direct denken aan het nummer In Between Days van The Cure. Een niemendalletje, zoals ze dat graag deden. Het was tenslotte maar een single, dan paste vrolijk cynisme prima. Zo lieten ze van zich horen bij een breder publiek dat dan massaal kaarten kocht voor concerten en zich vervolgens eerst ruim twee uur door het albumwerk heen moest luisteren voordat de toegiften – uitsluitend wrange blijdschap: singles! – begonnen. Ik praat overigens onterecht in de verleden tijd, want dat doen ze nog steeds zo, de lieve schatten.

De dagen tussen lichtjes in een boom en straks de fik erin. Dagen van nachtelijke vuurwerkbommen, wandelingen door het park tussen het opnemen – of in ieder geval de poging daartoe – door. Een buurman boort nu al dagen naar hartenlust ontelbare gaten in de gammele muren van zijn berging. Hij heeft tenslotte een relatief riante box voor zichzelf waarin hij alles kan doen wat hij wil; dat kan helaas niet iedereen zeggen. Wij hebben hetzelfde type huis, maar delen onze berging met de buren waarmee we ook onze hal delen. Al zouden verkleinwoorden hier beter op hun plaats zijn.

Nog een paar dagen en dan gaat het boek van dit jaar de kast in. Het was een jaar waarin er niet heel veel veranderde. De Amazone wordt nog steeds uitgewoond, het ijs op de polen smelt in gestaag tempo, warmterecords sneuvelen ook dit jaar, mensen die de zee oversteken worden net als altijd teruggeduwd en verzuipen uiteindelijk, in Afrika heerst in willekeurige volgorde het vertrouwde Honger, Dorst, Verkrachting en Ontvoering, vaccins voor wat dan ook zijn er nauwelijks verkrijgbaar, de kloof tussen arm en rijk groeit wereldwijd lekker door en de bio-industrie tiert nog welig als vanouds. Ondanks dat zijn we aan deze kant van de aardkloot niet in in staat uit te zoomen en het geheel te overzien. Alles hangt met elkaar samen, maar we maken onszelf wijs onze bange handjes vol te hebben aan een virus en houden onszelf voor dat het leven zoals we het hadden echt fantastisch was. We fluisteren elkaar bemoedigend toe dat we daar hopelijk heel gauw weer naar terug kunnen. Hoop is naar goed gebruik de ultieme lege huls, een woord zonder enige betekenis, behalve een excuus om met natte oogjes achterover te hangen.

Gelukkig zijn er altijd mensen die veel beter in staat zijn om mijn zure boodschap over te brengen en zelfs van de woorden 'doemdenken en vooral niet hopen' iets positiefs weten te maken. Zoals filosoof Lisa Doeland dat doet op Brainwash. Je kunt er hier naar kijken of haar verhaal lezen. Een beetje perspectief en inzicht kan nooit kwaad.

Tussendagen. Een wachtkamer zonder afspraak, een boek met een open eind. Dag wordt nacht, nacht wordt dag. En zo draaien we het wieltje nog eens om, rom-bom.

#waanvandedag

Je kunt plannen wat je wilt, maar als de trein niet rijdt op het traject dat jou van het ene naar het andere stadje moet brengen, dan zit er weinig anders op dan de boel aanpassen.

En zo ging dat vandaag. Oké, ik kon omreizen of een deel met de metro – alternatief vervoer zoals dat dan heet, maar dat wilde ik niet. Sowieso niet, maar nu al helemaal niet. Dan moet ik extra overstappen wat een risico op andermans gehijg in mijn nek vergroot. Een virus of niet: afstand houden is verdraaid ingewikkeld voor de massa. Soms doe ik een poging. Dan blijf ik achteraan staan en stap op het laatste moment in. De tragiek van het verhaal is hoe dan ook: laat je anderen voorgaan, dan is het niet zo dat die ander dan denkt weet je, ik wacht nu even op jou, ga je gang. Nope. Het is ieder voor zich en je bent een loser als je niet meedoet aan dat suffe spel.

In plaats van een ritje Rotterdam naar mijn dochter – morgen doen we een herkansing – werd het een uurtje aan de wandel door het park. Ondanks de regen die soms meer en soms minder werd. Een paar seconden stopte het zelfs, om daarna weer lekker door te gaan met waar het in uitblinkt.

Tegen mijn principes in liep ik met een paraplu. Ik vervloek die dingen. Ze doen nooit wat ik wil, klappen uit wanneer het ze zelf uitkomt, ik zit steevast met mijn vinger tussen een van die magische uitschuifdingetjes, een balein prikt in mijn oog, ik houd het ding te hoog en dan klapt de wind eronder, ik houd het ding te laag en het frame trekt mijn haren uit m'n kop. De paraplu en ik, we zijn een dynamisch stel, zo is het ook.

De reden dat ik toch overstag ging had alles te maken met Vrouwlief die mij verzekerde dat het rustig weer was en echt aan te raden om toch even dat ding mee te nemen. Deed zij tenslotte ook elke dag en wie is er altijd vrolijk? Precies. Dus gewoon doen, ouwe, geen gezeik.

Dus ik liep inderdaad met plu door het park. En het viel ook best mee allemaal. Het ging maar een keertje bijna mis. Ik was aan het bellen met mijn moeder en mijn arm werd moe. Nou, eigenlijk allebei mijn armen. De ene van het in het gareel houden van het regenscherm op een stokje en de ander van het tegen mijn oor houden van mijn telefoon (ja, ik ben nog zo iemand zonder omgebogen wattenstaafjes en onzichtbaar microfoontje en/of speakerstand).

Toen ik de zielige armpjes wat afwisseling wilde bieden, raakten mijn hersentjes in de war. Want hoe wisselde ik de o zo handige hulpmiddelen van hand, zonder alles op de grond te laten flikkeren? U moet weten, ik ben motorisch geen wonder. Tenminste, op zich is het allemaal wonderlijk genoeg dat ik toch alweer een tijdje zonder al teveel schade op deze bol ronddobber, maar als het aankomt op dit soort bijna wiskundig vernuftige trucjes, dan gaat het spontaan mis.

Behalve vandaag. Vraag niet hoe, maar het lukte. En nog redelijk soepel ook. Daarom, vandaag was een topdag. Die gaat met stip de boeken in.

#waanvandedag

Langs het fietspad naar een van de twee supermarkten waar ik mijn aandacht en ons huishoudbudget zo eerlijk mogelijk over probeer te verdelen, staan bomen. Altijd fijn, die rakkers.

Bomen hebben wortels en die willen graag een beetje ruimte. Het fietspad wil daar best aan meewerken, dus het scheurt hier en daar wat. Iedereen blij. Ja, behalve de fietsers. Die worden flink door elkaar gegerammeld over een afstand van pak 'm beet driehonderd meter.

Dus eerder dit jaar is de gemeente aan de slag gegaan. Met machines over het fietspad en dan de toplaag eraf schrapen. Daarna opnieuw de boel asfalteren. Knappe boom die daar zijn wortels doorheen weet te jassen.

En verdomd, het zijn knappe bomen. Al vermoed ik dat ook het fietspad het stiekem wel een goede grap vindt; amper acht maanden verder ligt de boel er weer net zo bij als eerder dit jaar. Om je te bescheuren.

Ondertussen stuiter ik met een gebeitelde glimlach over dit rebelse stuk stad.

#waanvandedag