Het lot van de uitzendeling zit vol tragiek. Wanneer de biebdeuren (alweer) sluiten houden de inkomsten op. Dan is er gelukkig nog de boekhandel die de kerstgekte vanuit een gesloten inrichting zo goed en zo kwaad als het gaat verdeelt. In gewoon Nederlands betekent dat: teringveel bestellingen en die dan als een gek rondbrengen. Op zich natuurlijk heel mooi dat er veel boeken cadeau worden gedaan. Maar streep de hele administratieve bende en de inpak- en bezorguren weg tegen de boekenprijs en het is een druppel op een muterende plaat.

Toch is dit geen klaagzang. Vandaag fietste ik met plezier van klant naar klant. De mensen zijn best blij als je ze hun pakje overhandigt. En ik heb zomaar wat bonuskilometers in de tere beentjes. Want iedereen weet: een goede conditie is het halve werk. Mopperen is er nu dus heel even niet bij. Tel daarbij op dat het leven als uitzendkracht altijd vol verrassingen zit. Luister daarom niet raar op wanneer ik je straks bel met de uitslag van de test. Speel ik ineens voor GGD'er. Lachen toch.

Edoch, niets is zeker. Daarom speur ik ondertussen ook naar eventuele overheidssteun. Ondanks dat elke vezel in mij daar uitermate afkerig op reageert. Ik probeer de interne goegemeente te sussen met de gedachte dat het zo'n vaart niet zal lopen en dat het echt heus alleen maar voor de zekerheid is. En ook om mijn behulpzame bibliotheekcollega over een paar weken te kunnen zeggen dat ik zijn raad heb opgevolgd. Sociale flexwerker als ik ben.

Neemt allemaal niet weg dat ik niet begrijp dat een wijnhandelaar (sponsor van comazuipende kommaneukers), een slager (handelaar in stukken dood dier), een bloemist (handelaar in stervende stelen) en een chocolaterie (spelend onder één hoedje met de tandarts en diëtist) als essentieel door het leven gaan, terwijl boeken over het algemeen de horizon verbreden en het leven nog van enige betekenis kunnen voorzien.

Betekenis en verhalen zijn de toverwoorden. Zoals tijdens het wandelrondje door het park en de ongekende waarde daarvan. Sinds lange tijd weer eens samen, hand in hand en hier en daar stoeiend. Ondertussen filosoferend over de tijd tussen het daar en hier, gelezen boeken en artikelen waarbij we en passant onze passerende medemens bespreken en er het onze van vinden. Daarom, het kan altijd erger toch, Arthur?

#waanvandedag

Een zogenaamde beloning voor je vaccinatie. Ik krijg er spontaan een wee gevoel van in mijn maag.

Laat duidelijk zijn dat ik niet tegen vaccineren ben. Maar ik ben wel tegen de manier waarop er in de afgelopen maanden als een idioot heel veel tijd en geld is gestoken in de ontwikkeling en het testen van een vaccin. Die enorme snelheid bevalt mij niet. Tel daarbij op dat ik het een schoolvoorbeeld vind van hoe wij met elkaar omgaan en dan vooral het misbruik maken van elkaar. Een race tegen een onzichtbare klok ten koste van alles. Het welbekende destructieve kortetermijndenken viert hoogtij.

Waar het rijke westen nu dus binnen negen maanden kan beginnen met het vaccineren van de bevolking (waarvan dus helemaal niet zeker is of het vaccin echt werkt), zal het minder rijke of arme deel van de wereldbevolking (een stevige meerderheid van de mensheid die toch altijd al – ook letterlijk – buiten de boot valt) nog zeker twee jaar moeten wachten. Ondertussen is datzelfde deel van de mensheid als proefpersoon gebruikt. Het leverde namelijk geld op om je lichaam te verkopen. Tel daarbij op dat de overige vaccinatieprogramma's in die landen volledig stil werden gelegd. Gevolg: ziekten die we in ons veilige nestje als verleden tijd beschouwen, zullen zo goed als zeker weer de kop opsteken. Goed bezig.

Nu ik vanochtend zo'n beetje als eerste het bericht las dat volgens een representatief onderzoek (waar ik ook mijn vraagtekens bij zet: iets meer dan 1600 mensen is iets gevraagd) driekwart van de Nederlandse bevolking voor een voorkeursbehandeling zou stemmen wanneer je bent ingeënt, had ik spontaan geen zin meer in mijn ontbijt. Misselijkmakend.

Als je al voor een dergelijk systeem zou kiezen, dan moet het gaan over het belonen van gedrag dat een volgend virus zou voorkomen; het kan het dus nooit over een uitvloeisel van ons gedrag tot nu toe gaan. Ik roep het nog maar een keer: Covid-19 hebben we aan ons eigen inhalige en oeverloze graaigedrag te danken. Wij zijn zelf het virus. We consumeren ons suf met als gevolg dat we op hoge snelheid afstevenen op een onbewoonbare planeet.

Zoals de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb zei en met hem nog heel veel anderen: het is een gedragsprobleem. Laat ik het bij herhaling wat algemener maken: als we ons gedrag niet veranderen kunnen we vaccins blijven uitvinden tot we een ons wegen.

Inmiddels waarschuwt de WHO, net als voorgaande decennia, voor een volgende pandemie. Want wees gerust, dit is pas het begin. Volgens mij ben je dan verkeerde prioriteiten aan het stellen als je trots met je vaccinbewijs een kroeg in mag, naar een concert toe kan of het OV in (nota bene een basisvoorziening die je dus – huppekee – kan worden ontnomen door de amoebes die niet in staat zijn verder te kijken dan hun eigen trieste wereldje).

Gedrag dus. In het grote geheel. Daar is geen vaccin, een doekje voor het bloeden, voor. Het is een kwestie van anders denken en doen. Actie. Zo niet, dan zal er nooit sprake zijn van een post-coronatijdperk.

#waanvandedag

Hoeps, daar zakt mijn broek weer spontaan af. Niet omdat het zo lekker modieus of swag is. Nee, maar wel omdat ik het nogal een bizar argument vind dat winkelketens beginnen te huilen omdat ze met een kerstvoorraad blijven zitten en de ingeslagen kleding straks “uit de mode is”. Wat de neuk? Mode? Echt joh, dat verzinsel, die mythe, die zinsbegoocheling ga je als argument gebruiken? Kom dan met iets enigszins geloofwaardigs als tja, we moeten de arbeiders in de sweatshops nog betalen, want die hebben zich letterlijk de tering gewerkt en nu is hun kommetje pap op. Dus ja, geef even steun, dan kunnen we die schuld in ieder geval inlossen.

Daarom loop ik nu in mijn blote reet. Natuurlijk kan ik mijn broek ophalen, maar dan blijf ik bezig. Want de ene drogreden is nog niet de wereld in geholpen of de andere aso's staan alweer aan m'n lieve broek te sjorren. Zoals daar zijn: de andere winkelketens, de zogenaamd grote spelers die best tegen een stootje kunnen. Sterker, zij zijn er mede schuldig aan dat we maar blijven consumeren. Dat we maar troep blijven kopen die we totaal niet nodig hebben. En dat voor een zo laag mogelijke prijs. Nou ja, relatief dan hè. Ik hoef vanzelfsprekend niet weer te roepen dat die prijs voor een heel groot deel van de mensheid torenhoog is en dagelijks doden kost. Dus, Action, HEMA, Wibra en andere eikeltjes die zo lekker vrijemarktdenkend de grenzen van de maatregelen opzoeken: dikke vinger voor jullie (dan houd ik het nog netjes). Echt, daar zijn de Ruttetoespraakschreeuwers beginnelingen bij – wat ze sowieso ook zijn.

Ik wilde ook nog iets gillen over Schiphol en de gierende waanzin daarvan. Maar laat ik nu niet ineens al mijn onkruid verschieten. Dus voordat ik kou vat hijs ik toch mijn broek maar op. Voor je het weet stoort men zich aan mijn jaloersmakende boxershortbilletjes. Dat wil ik natuurlijk niet op mijn geweten hebben.

#waanvandedag

De kraai pikte in het gras en vond er een bes. Nee, een maiskorrel. Er lag verderop een half verregende en zo goed als lege zak popcorn. Een paar gebruikte zakdoekjes wapperden droevig als blad aan de laaghangende takken. De kraai vond het best, zette zijn poot op de korrel en brak het met zijn snavel in stukken. Dit smaakte nog prima. Zonde dat die tweevoeters goed voer zomaar weggooien, maar hé, hem hoorde je niet klagen.

In het westen hing een grote oranje bal halverwege tussen de hemelhoge kantoorpanden. Nog even en het zou weer donker worden. Joggers, fietsers en scooters haastten zich over de weg, de nevelige avond in. Een dode rat toegedekt door zwerfvuil. De bekende merken als sponsor van zijn eenzame begrafenis.

Het portiek ruikt naar schoonmaakmiddel. Vanmiddag werd er op alle bellen gedrukt in de nooit ijdele hoop dat er vast wel iemand thuis zou zijn. De deur moet namelijk wel open, anders geen maandelijks schoonmaakbezoek. Het wordt gewaardeerd, al houdt die waardering al binnen een paar uur geen stand meer. Er is altijd wel iemand die een pak melk laat vallen, met modderschoenen de trap op (of af) loopt, nog even snel een trekje neemt en de sigarettenpeuk in een hoek piekt.

Sleutel in het slot, de schoenenlucht in de gedeelde kaboutergang. Naar binnen. De naaimachine ratelt, de muziek staat aan. Thuis waar de thee nooit zo heet wordt gedronken als zij wordt ingeschonken.

#waanvandedag

Mooi toch hoe een land dat een verleden, heden en toekomst heeft als het gaat om water niet in staat is om lekvrij te blijven. Het is een inmiddels beproefde tactiek om zo veel en vaak mogelijk te roepen dat wat in een crisisoverleg wordt besproken beslist niet mag worden gelekt. Terwijl we allemaal weten: nog voordat Markt op de buis verschijnt als pratende sokpop weten wij allang wat er gaat gebeuren. Vooruit, een detail hier en daar. Misschien een kekke verrassing. Maar het gros is lang en breed gelekt. Bewust. Zo komt de boodschap in etappes tot het volk en voorkom je een eruptie van frustratie enerzijds en slappe berusting anderzijds. Leuk trucje.

Stiekem hoop ik op een heuse hoge hoed. Dat Markt nu na stevig overleg eindelijk het licht heeft gezien en met kleine pupillen en een vaste stem écht rigoureuze maatregelen aankondigt. Dingen waar we wél beter van worden. Letterlijk. De oorzaken van de pandemie worden nu aangepakt – wat een inzicht! Hoe mooi is dat?

Markt die met een opgeluchte bulderlach zal verkondigen dat het kapitalisme een tragische vergissing en oorzaak van alle ellende is, het (neo-)liberalisme een farce, de privatisering en marktwerking in de zorg, het onderwijs, het openbaar vervoer, de Nutsbedrijven allemaal per direct worden teruggedraaid en dat als klap op de denkbeeldige vuurpijl het OV gratis wordt. Het hele land wordt autoluw, de wegen zijn voor fietsers en voetgangers (ieder een eigen deel), auto's mogen op de snelweg maximaal 80 kilometer per uur en er komt een kilometerheffing, waarbij voor elk gereden kilometer een boom wordt geplant. En zeker niet als laatste maatregel en zoals we allemaal weten de directe aanleiding van het huidige en de hierna volgende virussen: de bio-industrie is per direct verleden tijd, de dieren worden vrijgelaten en plantaardig voedsel is de norm.

Of wat te denken van het per direct invoeren van een basisinkomen. Dus geen vage pleistertjes van miljoenen en miljarden waarbij vrolijk wordt gefraudeerd. Nee, gewoon iedereen in elk geval voldoende inkomen waarmee je een heel eind de vaste lasten kunt dekken. De meest basale behoeften zijn zekergesteld, er komt rust in de tent. Geen stress meer wat dat betreft. Dat scheelt een hoop zorgkosten, maatschappelijk werk en deurwaarders. De Belastingdienst kan gaan doen wat het moet doen en UWV-personeel kan eindelijk aan de slag in een baan met voldoening in plaats van jagen op uitkeringsgerechtigden.

Je bent ook af van het uitdelen van smakken geld aan dubieuze bedrijven die daar weer een schimmig slaatje uit slaan; tot nu is gebleken dat er stevig misbruik is en wordt gemaakt van de 'coronasteun' (raar woord: waarom zou je corona steunen?). Nogal treurig. De één z'n dood... Los daarvan moet dus elke uitgegeven euro worden gecontroleerd. Achteraf. En ook dat kost een lieve duit. Tel daar alle andere kosten bij op en streep die voor de gein weg tegen de baten van een basisinkomen. Meer waarde kun je niet creëren in een maatschappij. (Ik weiger nog te spreken van een samenleving. Er is geen samen, het is ieder voor zich in een systeem van wie dan leeft, dan zorgt.)

Dat gezegd hebbende zal Markt zich in zijn Torentje geheel conform het zelfbeschikkingsrecht gecombineerd met de oude Japanse Harakiri-traditie in het kader van boetedoening voor zijn misdadig beleid opofferen.

Nou, vooruit, laat die Japanse toestand maar zitten. Het is al erg genoeg dat ie pas zo laat tot inzicht en inkeer komt. Laten ik het milder stellen: Markt mag dan weer als Mark door het leven. Tenminste, ik reken hier nu dus wel op. Ik zou bitter teleurgesteld zijn als alles is gericht op zo doen we het en dan kunnen we na 19 januari gewoon weer lekker verder met de boel verder de vernieling in helpen. Dat zou jammer zijn. Heel jammer.

#waanvandedag

Mensen, het is maar kerst hè – gewoon een verhaaltje waaromheen een hoop heisa is bedacht. Ik herhaal: verhaaltje, bedacht. Gewoon door onszelf. Ooit gevierd omdat de donkerste tijd erop zat en langzaam maar zeker de dagen weer wat langer werden. En na een tijdje werd er ergens een denkbeeldig kind geboren en dat ineens erg belangrijk gemaakt. Na weer een poosje geduld werd die hele zwik eens lekker in de markt gezet en ontstond er een heuse hype van inhaligheid en vooral stress. Tja, je zou zou zeggen: je verzint het niet. Nou, wel dus.

Vanochtend werkte ik in de boekhandel en toen ik de winkel aan het begin van de middag verliet leek het al een behoorlijk gekkenhuis te gaan worden. En dat omdat er een lichte paniek is ontstaan nu er een extra overleg aan de gang is in het Catshuis. In Duitsland gaat de boel op slot. Om dan als grenspartner achter te blijven is eigenlijk geen optie. Dan komen de oosterburen ons land met heus vriendelijker bedoelingen opnieuw bezetten. Moet je niet willen. We zijn zelf al niet eens in staat om verstandig te handelen, dus misschien moet daar eerst eens wat mee worden gedaan.

Goed, dus met een 'dreigende' lockdown in het vooruitzicht gaan we nu alsnog als een stel malloten de winkels in. Alles voor de ultieme kerstgedachte. Vrede op aarde, maar mag ik u dan wel even op uw bek slaan of gewoon gezellig uitschelden omdat ik nu al zo lang in de rij sta en ik al mijn cadeaus, eten en versiering nog moet regelen? Fijn.

Wat maakt het uit? Waar zijn we mee bezig? En hoe kun je met droge ogen beweren dat Nederland in een intelligente lockdown zit als iedereen dagelijks bewijst oliedom te zijn (nogmaals, of je het nu eens bent met de maatregelen of niet. Ik wacht ook liever niet op een rood licht, maar ja, soms is dat gewoon wel verstandig)? Ach, ik vraag het mij gewoon af, neutraal en menslievend als ik immers ben. Ondertussen stel ik mij voor dat we aan kerstspreiding doen. Of dat die hele rare toestand gewoon wordt afgeschaft (net als Sint, Pasen, Halloween, Valentijnsdag en al die andere gekte).

Echt hoor, het kan heel erg leuk en fijn zijn om met z'n allen bij elkaar te gaan zitten. Iets lekkers maken, elkaar cadeautjes geven, lief zijn voor elkaar. Of om elkaar enge sprookjes te vertellen in een gekostumeerde setting. Zelfs een oude man met een lange en best ranzige baard en een gekrulde staf die pakjes geeft aan kinderen (vroeger noemden we dat een kinderlokker, gelukkig leven we tegenwoordig in een inclusieve maatschappij) kan best vermakelijk zijn. Maar moet het echt allemaal zo idioot worden uitgevoerd? Moeten we elkaar niet gewoon het licht in de ogen gunnen in plaats van ruziezoekend en met ellebogenwerk de schappen leeg te roven?

Wat ook nog kan, omdat we nu eenmaal echt heel goed zijn in het verzinnen, vertellen en heilig geloven in verhaaltjes, is dat je watdanook viert wanneer het je uitkomt met de mensen die je liefhebt. Ergens in mei een meidoorn met lampjes kan best leuk zijn. Maar niet verder vertellen, want dan zitten we binnenkort weer met dezelfde ellende.

#waanvandedag #lockdown #germanen #midwinter

De druppels sissen hun tanden stuk. Het is typisch zo'n zinnetje dat zomaar kan leiden tot nog meer beeldend schrijfwerk. Al vind ik het voor dit moment al mooi genoeg. Eigenlijk zou het helemaal los moeten staan. Zoals een groot schilderij in een enorme expositieruimte. Alleen dat beeld, verder niks-nada-noppes.

Ik liep door het park. De paar boodschappen combinerend met een wandeling. Bomen en vogels, een klein beetje regen en het geruis van de snelweg. De tram die door de scherpe bocht dondert. Een sirene. Dagelijkse geluiden. En steeds opnieuw probeer ik alleen de stammen en takken te zien. De bladeren die vallen, op de grond liggen – nauwelijks nog te herkennen. Overstemd door het geschater van de vogels. Die hebben het er maar druk mee. Al heb ik dan geen flauw idee waarmee. Zo'n kenner ben ik niet.

En toen kwam dat zinnetje. Ik vond het wel wat, haalde mijn telefoon tevoorschijn en zette het in mijn notities. Mijn beeldscherm nat, mijn vingers stram. Kunst is lijden, weet je. Ondertussen zie ik het voor mij gebeuren. Druppels met een grimas, bijten en sissen, kapotte tanden. Het past trouwens ook mooi bij de muziek van M.I.A. die nu uit de speakers spat. Fel, met gestrekt been, revolutionair. Ik dans wild en met schijt aan de buren de kamer door terwijl het water het kookpunt bereikt. Tijd voor thee.

#waanvandedag #MIA #city #stad #park

Net na het eten nog even een rondje gefietst. Het is een mooie, frisse avond. En zo kan de spijs mooi aan z'n vertering werken.

Opvallend druk op straat. Onrustig. En nee, niet omdat er overal mensen met zakken cadeaus rond lopen te sjouwen. Het is een opgefokte onrust. Dat wordt dus een kort rondje, want deze sfeer bevalt mij niet.

Nog geen tien meter uit de straat en ik zie een korte flits, direct daarna een keiharde knal. Oh ja, feest! Vuurwerk. Dat is hier sinds een week of wat alweer vaste prik. Zwaar en hard. Prullenbakken, kledingbakken en fietstunneltjes; je kunt ze het beste maar mijden.

Even verderop het kruispunt. Altijd druk en nu meer dan anders. Een scheldpartij tussen een voetganger, een bromfietser en een automobilist. Die laatste rijdt uiteindelijk met gierende banden weg. Rubber stinkt.

Nog een klein stukje fiets ik door. Op de hoek bij de coffeeshop staat een enorme rij. Sommige wachtenden zien de maan letterlijk door de bomen schijnen.

#waanvandedag

Het is behoorlijk grappig zoals in juni het land zowat te klein was omdat er een demonstratie op de Dam werd gehouden. Het was waanzin, ging alle perken te buiten, al die gekkies bij elkaar en waarom? Vanwege geweld, discriminatie en racisme? Hallo, dat deden we toch zo al jaren, dus waarom moest daar ineens tegen worden gedemonstreerd?

En dan nu voor de gein even over naar de actuele beelden van overvolle winkelstraten. Binnensteden gevuld met consumerende zombies. Ironisch genoeg onder het mom van Black Friday (wat gewoon een heel weekend duurt en aanstaande maandag is het Cyber Monday – nee, dat verzin ik niet). Circus Achterlijk waaide over uit het Verenigd hoopje ellendige Staten dat we allemaal blind aanbidden. Daar doen ze de ene dag een kalkoenmassaslachting zodat iedereen met krokodillentranen Thank You kan zeggen, om de dag(en) erna elkaar de hersens in te slaan omdat er door uitgebuite mensen spullen zijn gemaakt die nu nóg goedkoper over de toonbank gaan. Oh, weet je wie uiteindelijk die vette korting betaalt? Precies, dezelfde arbeiders die voor een uithongerloon het spul in elkaar hebben gezet. Kortom, het is een hilarisch jaarlijks ritueel dat met overgave wordt uitgevoerd in de naam van het Heilig Kapitalisme. Logisch dus dat we daar in het Nederige Landje graag aan mee willen doen.

Een ander beeld dat deze week indruk maakte, was dat van de varkens die uit een gekantelde vrachtwagen ineens de ruimte hadden om wat rond te lopen op hun vergroeide voeten en zelfs wat te grazen. Ogenschijnlijk onverstoorbaar. En dat in combinatie met de kinderen en volwassenen die hun ogen uitkeken. Sommige mensen aaiden de dieren. Andere mensen bleven op afstand omdat ze vooral wilden kijken naar wat ze misschien wel voor het eerst zagen. Vrije dieren, zomaar daar in hun wijk, op straat. Het zal ongetwijfeld tot een kort moment van bezinning hebben geleid, zo hier en daar. Want dit zijn dezelfde dieren die na een treurig en kort bestaan op het bord belanden. Al vrees ik dat het alleen bij dat moment van inkeer is gebleven. Dat de schouders zijn opgehaald en er is gezucht: het is nu eenmaal zo, het is hun lot, zij zijn ons voedsel. Wat dus tragisch is. Het zou niet zo hoeven zijn. Ooit is besloten dat we dieren gingen eten. Wat misschien niet zo rampzalig is. Maar wel hoe dat vervolgens uitmondde in een vernietigingsindustrie met desastreuze gevolgen voor onszelf en de hele planeet. Net zo makkelijk kan er besloten worden om daar mee te stoppen. Nu. Nope, hoe bizar ook, dat doen we niet. Dat is nog gekker dan gek. Wij, de armetierige mensheid, zijn simpelweg niet de baas over de planeet. Dat willen we wel heel graag, maar kijk hoe we met de verantwoordelijk die bij die zelf toebedeelde rol omgaan. Lekkere baas ben je dan. Ondertussen gaan we viraal. Om daar dan verbaasd over te zijn en te gillen dat alles hopelijk weer snel is zoals het was. Ik heb het al talloze keren getypt: dat is nogal dom.

Hm, nu ik de openingszin nog eens lees; misschien is het dus helemaal niet zo grappig. Wat het dan wel is? Schrijnend.

#waanvandedag #blackfriday #thanksgiving

Waar was ik gebleven? Het zijn dagen die voelen als overvol en mij tegelijk met holle ogen aanstaren. Het zal wel door de nachten komen die als gebroken spiegels op de grond liggen. Scherven brengen geluk, zo is het ook. Een onbedoeld poëtisch begin. Moet niet gekker worden.

Afgelopen zaterdag was ik bij de opening van de ultrakorte expositie van een grote selectie werk van Sylvia Hennequin (1969-2017). Het was indrukwekkend om voor het eerst zoveel van wat ze in haar veel te korte leven heeft geproduceerd in een grote ruimte bij elkaar te zien. Het verleden dat ik met haar deel werd ineens het heden. Tegelijk was het ook een kleine reünie. Allemaal mensen die ik graag zie, ondanks dat we elkaar nauwelijks nog spreken of zien. Alles bij elkaar een waardevolle en indrukwekkende middag.

Wat overigens ook geldt, maar op een heel andere manier, voor de twee schatten die ik vooraf op dezelfde dag bezocht. Op vijf hoog – als een heuse Waldorf & Statler – maken ze er even kwetsbaar als sterk het meeste van, zo samen in de poppenkast die het leven is. Dat is eveneens iets om te koesteren. En jaren nog hierna.

Maandag repeteerden we alweer voor de derde week op rij. We werken volop ideeën uit, van omlijnde nummers tot uitvoerige improvisaties en geluidsschetsen. Ons geluid wordt steeds noisier, rauwer, nog dynamischer en dat dan gelardeerd met melodieuze melancholie. We hebben plannen om met nieuwe opnames te beginnen, genoeg inspiratie voor hoe we de boel vorm willen geven en in welke hoedanigheid we het uit willen brengen. Het is 'slechts' een kwestie van uitvoeren. Het komt, net als de Sint, op een zeker moment. Heus.

Ondertussen is de strook haar op mijn rare hoofd nog iets scherper aangezet en beweeg ik mij met snel opvolgende niesdagen zo goed en zo kwaad als het gaat door het weinige daglicht. Blij als het straks weer januari is en de zon steeds weer wat langer haar licht laat schijnen over deze kant van de zwevende bol.

Tenslotte een verzoek. Teken de petitie om in (semi-)overheidsinstellingen, zoals bijvoorbeeld ziekenhuizen, een veganistische maaltijdkeuze te hebben. Bijna iedereen weet inmiddels wel dat vegan een wel heel eenvoudige en effectieve manier is om zuinig en respectvol met de planeet om te gaan en bijvoorbeeld zoiets lulligs als covid-19 te voorkomen (zet je alvast schrap voor wat er nog komen gaat). Toch is het nog steeds niet vanzelfsprekend dat plantaardig (voedsel) de norm is. Sterker: er zijn nog heel veel plekken waar je dan een beetje glazig wordt aangestaard, terwijl de wereld in brand staat. En dat is jammer. Namens mij en de andere dieren alvast grote dank voor je bewustzijn en ondertekening: laten we activisme verspreiden in plaats van virussen.

#waanvandedag