wees zo vrij wees zo vrij vertaal lawyer naar de wet van de letter
wees zo vrij wees zo vrij vertaal Germaans gedonder donnerwetter
gevangen als een advocaat van de duivel en toch onvoorspelbaar speels als een weergekeerde god die bladzijden omslaat in zijn autogedicteerd wetboek
de formule is zo simpel en vrijer nog dan vrij wet = nat = pulp
Krenten en pap, ik heb er niet veel mee, maar als je ze vindt, prima. Wees blij, be happy. Geen probleem. Ik heb alleen nooit zo goed begrepen wat er zo lekker is aan krenten in de pap. Sowieso, pap. Ik heb het fenomeen nooit intrinsiek kunnen omarmen. Vaag heb ik wel een herinnering aan een bord havermoutpap of Brinta – is dat hetzelfde eigenlijk?
Hoe dan ook, het is zo'n verdrongen verwrongen herinnering die, nu ik het heel even wat ruimte geef in dat warrige hoofdje van me, het beeld schetst van een drabbige brij waar vaak ook nog klontjes in zaten. Nou, dan zat ik tegen het behang hoor, ik gaf mijn portie dan net zo lief aan Fikkie. Niet dat we een hond hadden, ja, een zwerfhond die zich onderin een pot verstopte, maar echt een eigen hond hadden we niet.
Ik weet ook nog dat mijn moeder echt enorm haar best deed om een klontjesvrije pap te presenteren. Ze experimenteerde bijvoorbeeld met langer of korter roeren bij het opgieten van de melk, ze probeerde andere melk, een andere volgorde: eerst de vlokken havermout, daarna de melk of andersom, roeren met de klok mee of juist er tegenin, houten lepel, metalen lepel, een vork. Echt alles werd letterlijk uit de kast getrokken voor een mooie gladde pap en een tevreden kind aan tafel. Maar helaas, ik vond altijd wel iets klonterigs, of in ieder geval iets wat erop leek. Zelf luchtbelletjes werden door mij op dezelfde hoop gegooid. En zo ben ik nog steeds. Altijd wat te zeiken.
Hopsa, net thuis van een avondje Heemskerk met MANKES, u weet wel, die te gekke kunstband. Jezus, wat zijn ze goed. Echt, ik maak hier geen grapjes over.
Van Amsterdam naar Heemskerk, dat is nogal een gedoe als je geen auto hebt. Daarom zijn wij dan ook GreenWheelers, voor de optredens. Maar, deze keer konden we sinds lange tijd weer eens de Betondorpse leenauto gebruiken en dat voelde toch fijn als vanouds, die hele riedel die daarmee samenhangt. Op de fiets de papieren en sleutel halen, dan door naar de straat waar de auto woont en dan, vroem-vroem, de partner in crime en onze spullen ophalen. Op naar de gig (dat klinkt hip, vandaar).
Goed, zoals wel vaker, als je dan vlakbij de podiumbestemming bent, is er nog even leuk een omleiding. Volg Z. Nou, dat viel nog niet mee. Gelukkig waren we op tijd, dat wel. Opbouwen, spelen en weer klaar, naar huis. (Dat is de notendop, ik bespaar de details die zeer de moeite zijn, maar ik moet naar bed joh, hoogste tijd. Dus even kort, oké? Oké.) Autootje ook weer naar het baasje brengen, fietsje pakken en trappen maar, jochie.
Wat mij dan dus vooral opvalt (en dat is eigenlijk het enige wat ik had willen typen, maar zoals u ziet: mission failed – en wéér een 'tussen haakjes', zo irritant!) is het kabaal dat reigers maken, zo midden in de nacht. Man, man, man (M/V). Bizar hoor. En dat niet alleen, ik vind ze ook nog eens vet cool, zoals ze dan met hun hele fukjoe-houding kaarsrecht intimiderend op de daken en motorkappen van de geparkeerde auto's zitten en mij vooral negeren, maar stiekem toch heus wel in de smiezen hebben. Bij volle maan, ook dat nog. Nou, dan vind ik dat fietstochtje van leenautostraat naar huis toch best de moeite waard. Weet u dat ook weer.
Er zijn ook dagen met dingen die boosheid als sneeuw voor de zon doen smelten. Gelukkig maar, dan kan iedereen weer opgelucht ademhalen, want mijn aanslag op de heerlijke mensheid wordt dan toch maar weer mooi eventjes uitgesteld. Hiephoi!
Zoals vanmiddag in de bieb. Een meisje van een jaar of 12, 13, zoiets. Ze verslond zo'n beetje alle planken met jeugdboeken. Ja, nee, niet echt natuurlijk, maar met haar ogen. Ze nam er uitgebreid de tijd voor. Op zich al een hastaggenietenmomentje, maar als ik dan zie dat ze het enorm lastig vindt om de ultieme keuze te maken, dan wil ik natuurlijk die opportjoenittie niet aan mij voorbij laten gaan. Dus dan doe ik mijn boekenadvieshoofd op, kijk heel wijs en toch laagdrempelig vaderlijk en pak met een joie de vivre van heb ik jou daar een pracht van een boek uit de kast, sla het zwierig open en steek mijn aanprijsverhaaltje af. Joh, echt, ik meen het, kinderen zoals zij beginnen dan spontaan te glimmen. Want die beetje vreemde biebmeneer doet alsof ze een volwassen bezoeker is, neemt de boel serieus en nog belangrijker: een dikke boekenktip van heb ik jou daar. Namelijk, en nu komt de meesterzet van ondergetekende, nooit het boek opdringen. Nee. Not done, no go area. Alleen maar vertellen dat je het zelf hebt gelezen. Als je daarover liegt dan ben je kansloos, die gastjes prikken moeiteloos door de leugen heen. Ken je doelgroep. Volwassenen trappen overal in, maar de lezende youngsters niet, mind you. Zeg ze wat je er zo mooi, bijzonder of interessant aan vond. Kort en krachtig. Tegelijkertijd het boek laten zien, binnenkant, omslag, beetje aanwijzen terwijl je vertelt, dat soort dingen dus, en dan toeslaan: het boek weer terugzetten met de woorden: “...dus als je zo meteen niets hebt kunnen vinden en je wilt het proberen, hier staat het.” En dan even kort aankijken, vriendelijk, beetje glimlachen, maar niet te manisch, of een knikje, en dan weer door. Want er zijn meer zieltjes te winnen. Voor iedere dolende minstens één boek.
Het is eigenlijk niet te doen om niet iets te schrijven over de kerk die in de fik vloog in Parijs. En dan vooral over hoe ik mij erger aan de, in mijn ogen, overdreven reacties. Dat het zo'n enorm drama zou zijn en dat op z'n minst heel Parijs, nee Frankrijk, of nee: heel Europa en de hele verziekte wereld! brandt. Ik word er spontaan megalomanisch van.
Of hoe er ineens wat miljardairs hun groezelige blazoen op denken te poetsen door wat luttele miljoenen te stoppen in de restauratie van het symbool van onderwerping, kindermisbruik en overige weesgegroetjes. Het Beest draait zich om in zijn graf en bij Belle rinkelt het alarm in alle toonaarden. Wat een waanzin. Maar het zal vast een interessante kapitaalinvestering zijn of anders een mooie gelegenheid om wat zwartgeblakerd geld van een witkwast te voorzien.
Zou toch fijn zijn als er met dat geld en met al die zogenaamde valse emotie iets gedaan kon worden aan, ik noem maar een hemelsbrede dwarsstraat, de onmenselijke toestanden in Calais. Die dan weer een gevolg zijn van zo'n beetje alle denkbare wreedheden die wij als sneue soort onszelf en het liefst anderen aandoen.
Dus ja, ik ben weer eens pissig. En ja, ik heb weer mijn stok om mee te slaan. Maak het mij dan ook niet zo verdomd makkelijk. En nee, ik ben ook geen haar beter, want helaas is ook mij niets menselijks vreemd. Waarvan akte, want ik loop rond met mijn zure kop en het gal spuwt ongecontroleerd alle kanten op. Ook geen pretje, zeg ik u.
Echt hoor, het is gewoon een fukking oud gebouw. Een wonder dat het er na al die honderden jaren nog staat. In die tijd leverden ze nog kwaliteit. Als je tenminste het aantal doden, gewonden en de heersende slavernij even wegdenkt. Iets wat overigens met gemak in het heden wordt overtroffen door het bouwen van voetbalstadions in Qatar voor de WK 2022. Lang leve de voetbalmaffia met de codenamen UEFA en FIFA. Er lijden en sterven dagelijks talloze mensen zodat wij straks gezellig voor de buis kunnen juichen. Zak chips erbij, niks aan het handje. Lekker ballen in die woestijn, zet de airco wel even wat hoger, anders is het niet te doen voor de zandverstuivende multimiljonairs met kicksen aan.
Goed, bijna net op tijd klaar om naar Joeventoes – Ajakkes te kijken. Een stukkie ontspanning kan ik als lamgeslagen Spartaan nu wel gebruiken.
Ik moet het toch weer heel even over onze Mark hebben, de schat. Hij beroept zich op een glazen bol wanneer, na constatering van de Raad van State, gevraagd wordt hoe het kan dat de brave burgers en buitenlui nu ruim een derde van hun inkomen aan belastingen kwijt zijn. En ook echt kwijt hè, want uw en ons lieve geldje wordt voor allerlei prachtige subsidies gebruikt, zoals bijvoorbeeld een driedubbel vervuilende biomassacentrale van Nuon of allerhande andere subsidies voor de armetierige Shell- en Unilevermaffia.
Maar laat ik het niet nog ingewikkelder maken dan het blijkbaar al is, althans, volgens ons aller lichtpunt in het Torentje. Want het is allemaal best uit te leggen hoor, al die niet uitgekomen voorspellingen van het CPB, maar, en ik parafraseer hier ons immer vrolijke snoesje met zijn guitige lachebekje, dat is zulke complexe materie, het is beter om het dan maar niet uit te leggen. Nou, dan weten u en ik dat ook weer. Wij zijn een dom volk en wij moeten gewoon braaf ons bek houden, niet zeiken en al helemaal niet zelf na gaan lopen denken. Dat is nog eens NormaalpuntDoenpunt.
Van pure schrik vatte een ander torentje in Parijs vlam.
Terwijl de vrouw des huizes onze nieuwe geluidskunsten mixt en meester maakt en ik met gewenste regelmaat ook mijn oren laat spreken, heb ik oogluikende toestemming om u allen ook op deze plek van nieuws te voorzien. Niet omdat ik zoveel heb te melden, verre van, maar toch niet laten kunnen hè?
Toch was het ook weer geen hele reguliere zondag. In de ochtend mijn werk in de boekhandel, dat is nogal gewoon, maar daarna werd ik getrakteerd door dezelfde Vrouwe Mixia op een fijne lunch bij onze vaste hangplek voor dit soort geneugten: Café 1900. Zoiets went nooit, vind ik. Dat is boffen in overtroffen trappen.
Ons dagelijks brood voor de aanstaande week haalden we onder het genot van een korte buurtwandeling met her en der wat groen subtiel verfraaid met diverse bedjes van smaakvol zwerfafval. De kassamedewerkers zorgden er in de vermarkte super met lichte stress voor dat we steeds nèt niet de vierde in de rij waren, met alle gevolgen van dien aard. Na dit hemelse avontuur was het tijd om met zeldzame spoed weer naar ons uitstulpinkje te peddelen om de laatste hand te leggen aan de muzikale telg.
Ik deel u met grote blijdschap mede dat het er op dit moment alle schijn van lijkt te hebben, maar hang mij er niet aan op, dat we in de loop van de week de mobiele studio zoetjes aan op kunnen ruimen. En dan? Door naar de volgende stap: hoesontwerp en dat soort beeldigheid. Pret voor tien, lieve lezertjes. En nu gauw onder de denkbeeldige wol.
Op de bank ligt een rijke sortering engagement, zoals dat zo mooi heet. De Groene Amsterdammer, Trouw, NRC, een buurtkrant en boeken van allerlei pluimage maar toch zeker verantwoord. Op de telefoon en laptop worden websites als De Correspondent, Brainwash, Bits of Freedom en good-old Teletekst frequent gevisiteerd. Tel daar wat sociale media-feeds (SM voor intimi) bij op en u ziet: deze kleine greep uit mijn nieuwsgierig leven geeft een aardig inkijkje van de wereld waarin er nagenoeg niets te missen valt. Nog net geen fomo, maar het heeft stiekem flink wat symptomen. En eerlijk gezegd is dat inderdaad om doodmoe van te worden. Al dat nieuws wat natuurlijk helemaal geen nieuws is. Het is alleen maar een minuscule selectie van de eindeloze brij berichten die elke minuut het daglicht zien. En ook dat is slechts een topje van een of andere ijsberg. Nieuws is alleen maar een keuze die ook nog eens – in mijn geval en in wiens geval niet? – flink is gekleurd naar eer en geweten.
Geen idee waarom ik direct na het wakker worden en tot kort voor het slapen gaan al die hele informatietroep tot mij neem. Geheel vrijwillig, ook dat nog. Soms houd ik mij voor dat ik een moderne activist ben die vanuit die denkbeeldige functie op de hoogte moet zijn. Van alles en wel het liefst nu. En dan maar retweeten, herplaatsen met een scherpe opmerking erbij of wijsneuzig aan iedereen die het niet horen wil alles eens even uit gaan leggen. Want ik weet namelijk alles te duiden, met gemak. Ik pluis uit, ik zoek op, ik duik erin en grijp de waarheid, mijn waarheid, bij de kladden.
Ergo: ik ben gewoon een ordinaire digitale roeptoeter. Een beeld waar ik helemaal niet zo trots op ben. Trots is trouwens net zo goed een lege huls. Net als hoop. Maar laat ik proberen mijn vrolijke kijk op het geheel niet volledig naar den kloten ten helpen, dus waar was ik? Oh ja, roeptoeter in de woestijn van bitjes en beetjes. Tja. Zoals ik al zei, ik heb geen idee waarom. Behalve dat ik stiekem denk dat het ertoe doet. Al zou het toch fijn zijn om het met een dwangneurose minder te doen. Ik heb er al genoeg. Wat dat betreft ben ik best lekker bezig: ik twitter inmiddels met mate (voor mijn doen) en alle andere SM staat nagenoeg op nul. En ja, Teletekst blijft verdraaid handig maar voor de rest toch vooral zoveel mogelijk de kranten versnipperen en meer tijd voor een fijn boek of gewoon wat voor mij uit staren, een tekening maken, mijn gitaar mishandelen of anders, vooruit dan maar, dit hele geklier over de heg flikkeren. Gaat lekker dus, u ziet het.
Hm, zoveel tevredenheid kan natuurlijk nooit goed zijn, ik zeg het maar vast.
Ik zit soms toch echt een paar seconden te wachten voordat het woord komt waarmee ik in kan loggen. Daarna verschijnt het witte scherm met de geduldige cursor die mij uitnodigt om de eerste letter van wat verder komen gaat te typen. En dat doe ik dan braaf. Omdat ik dat nu eenmaal zelf zo doe.
Jij ligt op bed. Je leest. Je wacht tot ik klaar ben en ook naar bed kom. Ik zit op de bank en ik typ. Ik weet dat jij wacht, maar dit moet eerst. Tikkerdertik. Met de klok mee. En over ongeveer vierentwintig uur is het tijd voor het volgende bericht en is dit hier wat je nu leest, net als de krant van vandaag, verleden tijd. Oud en afgedaan.
De tragiek zit 'm misschien nog wel het meest in de punt die een einde maakt aan de zin van alles.
Oké, laat je heel langzaam wegzakken in die modderpoel. Verzetten heeft toch geen zin, dat weet je. Dus gewoon zonder tegenbeweging de boel letterlijk laten bezinken. Geen paniek, ook niet als je kopje onder gaat en geen lucht meer krijgt. Je weet dat het alleen maar inbeelding is. Je weet dat je eigenlijk hier thuis bij mij op de bank zit en naar de ladekast tegenover je kijkt. Gebiologeerd, in trance. Maar je bent hier, niet daar in die ranzige prut.
Ademen, blijf ademen. Laat het gebeuren, dan heb je dat maar alvast gehad. Zolang als nodig is kun je daar beneden blijven. Je zult uiteindelijk weer lucht krijgen, als vanzelf. Maar alles op z'n tijd.
Ja, heel goed, kom maar met die snik. Ik zie zelfs dat je ogen nat worden. We zijn er bijna, nog heel even volhouden. Mooi.
Zie je die gitaar daar? Ja? Mooi, pak 'm maar en dan, zoals we hebben besproken, zonder erover na te denken alleen maar je vingers een enkel akkoord laten vormen en spelen, rammen desnoods of heel zacht. Wat jij wilt. Blijf spelen tot het zeer doet en dan nog heel even daar doorheen. Dat kan je, dat weet je, dat is jouw veilige plek. Pijnlijk, maar fijn en veilig.
Goed zo. Klopt het dat ik zie en hoor dat jouw muziek is afgelopen? Ja? Man, man, wat een expressie, wow! Zet de gitaar maar weer terug en kom dan weer heel voorzichtig terug naar boven. Heel goed, rustig, rustig. Kom maar even bij, kalm aan. Dit is jouw moment, jouw tijd. Helemaal voor jou. Prachtig, echt heel goed.
Nou, dat viel nog best mee hè?