1.
Toen het boek Sapiens van Yuval Noah Harari nog dreigde te verdwijnen in de vergetelheid, las ik het. Niet om mezelf op de borst te kloppen trouwens, dus dat ik dan koketteer met ik las het al voordat het bekend werd – wat ik nu dus met terugwerkende kracht alsnog doe. Waar het mij om gaat, is dat ik de beeldverhaaluitgave die afgelopen jaar verscheen met veel plezier in ontvangst nam uit handen van Sinterklaas (ik weet heus wel dat jij het was, Vrouwe, tss, alsof ik nog geloof in die achterhaalde baard en zijn minions!).
Het prachtcadeau moest even geduld hebben, want genoeg leesvoer op de stapel. Inmiddels heb ik het met smaak verorberd. Het mooie van dit soort boeken is dat ze je bij elke leesbeurt onvermoeibaar nieuwe inzichten geven. Er is altijd wel iets wat ik eerder blijkbaar ook las, maar wat dan toch niet in volle glorie doordrong tot het grijze gebied.
Kortom, ik vond het al een dikke aanrader, net als het andere werk van Harari, en opnieuw zeg ik: lees het. Tot zover deze boekentip.
2.
Gisterenmiddag stonden er vier jochies bij de ingang van de supermarkt. Met van die miniblikjes sinas en chips. Het leek bijna een ritueel zoals ze hun blikjes leegdronken en gelijktijdig uit hun handen lieten kletteren om ze direct heel stoer plat te stampen. Een hand chips eroverheen als rozenblaadjes over een pas gestorvene. Ik kon het niet laten om er zomaar aan voorbij te lopen en vroeg ze streng doch rechtvaardig hun afval op te ruimen. Nog zonder een seconde bedenktijd riep er eentje dat het niet van hun was. Het is dat mijn neusmondkap mijn open mond verborg. Gelukkig was ik niet met stomheid geslagen en bracht nog altijd ferm en kloek iets uit in de trant van dat het natuurlijk belachelijk was om dat te zeggen en ze gewoon hun troep op moesten ruimen.
Op zo'n moment kan alles misgaan. Ze kunnen weigeren, mij uitlachen of op een andere manier voor paal zetten. Het is nu eenmaal een risico om mensen aan te spreken op hun gedrag. Maar zowaar, ze ruimden het op. Althans, de kans is net zo groot dat ze het ergens in de struiken hebben gegooid. Toch wens ik te geloven dat er op z'n minst eentje van de vier voortaan misschien denkt: ik ruim mijn zooi op.
3.
Om verder geen woorden vuil te maken aan het bizarre feit dat er dus bijna 2 miljoen mensen hun voorkeursstem uitbrachten op de wandelende wanstaltigheid die ons Markje is, sluit ik opnieuw af met een liedje. Begin jaren 80, ik was 11 of 12 jaar oud. Het maakte indruk en ik was op slag fan van Fun Boy Three. Een ongewone sound, donker en indringend. Natuurlijk begreep ik niet alles van de tekst, maar gevoel is sterker – dit was goed in alle opzichten. En dat bleek toen ik eenmaal de tekst wel begreep. Hoe dan ook, sinds die eerste keer dat ik het hoorde pruttelt het steevast een keer of wat per week door mijn hoofd:'The Lunatics Have Taken Over The Asylum'. Helaas nog steeds even actueel.
Hopla, weer een jaar veiliggesteld alhier. Zoals ik gisteren al schreef ben ik blij met mijn digitale echoput en daarom doet het mij deugd dat de jaarlijkse aanschaf weer is gedaan. Ja, da's gek hè, dat je blij bent dat je mag betalen. Maar je krijgt er ook wel wat voor terug. Ik kan met een gerust hart mijn gang gaan, gegevens van mij en mijn bezoekers en e-mailabonnees worden niet doorgesluisd, verkocht of anderszins misbruikt en vrijheid van (menings)uiting heeft topprioriteit. Reclamevrij, niks geen profiling of filterbubbel en onafhankelijk van welke big data-reus dan ook. Mooi spul dus, dat Write.as – tot zover deze halleluja.
Een bescheiden hoeraatje voor ons 7-jarig officieus samenwonen dan. Eind mei 2014 liet ik mij hier in de gemeente officieel registreren, maar daarvoor zaten we dus al twee maanden in dit hokkie te tokken. En over precies drie maanden zijn we 8 jaar bij elkaar. Hallo dan, wat vliegt daar voorbij?
Tussen al deze letters door gaat om de haverklap een hysterisch scooteralarm. De tweewieltiran staat al weken onder een beschermhoes en als daar maar een toefje wind tegenaan komt, dan breekt de pleuris uit. Het is ook nog een alarm dat een heel arsenaal aan hoge tonen fabriceert. En dat dan dag en nacht. Ja, er was iets met geluid hier, ik weet het.
Daarover nog meer gesproken: de vrijdagmiddag begint vroeg voor de loodgieter hiernaast. Hij vertrok zojuist met zijn dikke bus vol gereedschap en een spoor van wit gruis in de gedeelde hal en het trappenhuis.
Toen ik net de deur uitging stond onze buurvrouw aan de andere kant hoofdschuddend naar de stoffige bende te kijken. Mijn Turks komt helaas niet verder dan goedendag en de nogal belangrijke afsluiter van elke zin als god het wil. Met gebaren en stevig articuleren (ze is een beetje doof) maakten we elkaar duidelijk dat we allebei enorm lijden onder al het kabaal en de troep. Dat schept een band. Ondanks haar oude dag zal ze over een poosje wel weer zuchtend en puffend omgevouwen de vloer vegen en dweilen. Matje goedleggen met welkom in het Turks (oké, dat woordje ken ik dan ook) en weer verder met ons leven.
Om deze relatieve rust te vieren en het gejank van het scooteralarm te bezweren trakteer ik mezelf en de buurtjes op de rebelse beats van ons aller M.I.A. – yo!
Een schets.
Terwijl alles wat water- en elektriciteitsleiding is (plus wat rioleringsprut) hiernaast wordt vervangen, heb ik, nu de boodschappen binnen zijn en er straks nog een mentaalwelzijnwandelingetje gedaan gaat worden, maar wat muziek opgezet. Hard. Anders hoor je er niks van. Dus sorry buren om ons heen. Geluidsoverlast kent vele gedaanten.
De inkomstenbelasting is gedaan, de tandarts gebeld. Dochterlief wacht ondertussen in spanning op de resultaten van de voorbije toetsen.
Bouwvakkers roken, maken troep en veel stof. Hun gettoblaster stampt in het holle appartement hardcore house met veel te veel treble. Schelle shit. Ik probeer niet in huilen uit te barsten. De veel te korte nachten sinds mensenheugenis hakken er steeds een beetje meer in.
Loop ik hier een potje te klagen? Welnee. Het is gewoon zoals het is. Je kunt op je kop gaan staan (ik niet, want dat leidt geheid tot nog meer gedoe – mijn wonderlijke motoriek is wereldberoemd) maar veel doe je er niet aan. Daarom is deze digitale plek zo fijn. Hier kan ik zuchten en steunen, ontluchten en kanaliseren. Hoe kortstondig de verlichtende werking ook, het is beter dan niets.
Ik mis de optredens. Dat is pas energie kwijtraken. Nee, niet kwijt. Ik weet precies waar het is. Daar, in die ruimte en doe er maar mee wat je wilt. Mijn ontlading breekt harten, muren en licht. Mijn duistere tong, mijn brullende ogen. Ha, nu wordt het nog zowat poëtisch ook. Wat ik maar bedoel te zeggen is dat het zonder voorbehoud moet zijn. Razen en tieren, bij de keel grijpen, tenenkrommend, ongemakkelijk en alleen dan en precies daar. Zoals voor nu van toepassing in het nummer 'Hangman' (Cradle FC) here is my darkness, my beautiful friend.
Dead Can Dance doet in ieder geval ook wat het nu voor mij moet doen: helpen om alles wat dood en koud voelt nieuw leven in te blazen. Ik zal dansen, verdomme. Desnoods op de maan, gedragen door de zee.
Meer dan terecht dat er vandaag een formatiepauzedag is, want zo kan er alle aandacht en ruimte worden gegeven aan mijn moeder die haar zesenzeventigste geboortedag formeert. Dat heeft ze toch maar mooi voor elkaar.
Omdat bellen op dit momenteel geen optie is vanwege de herrie die door het pand giert, heb ik alvast een berichtje vooruit gestuurd om haar straks in real life toe te zingen, waarbij vanzelfsprekend de verlengde maatregelen worden gerespecteerd.
Daarna doe ik Rotterdam aan om dochterlief voor te bereiden op haar laatste toetsweekdag. En dan maar duimen voor goede resultaten om de focus volledig op het examen te leggen (ja, leg daar maar neer). Dat had ik mij dik zestien jaar geleden niet of nauwelijks voor kunnen stellen, bedenk ik mij nu. Zoals het aloude cliché luidt, vliegt de door ons sapiens bedachte tijd. Misschien kunnen we met onze verbeeldingskracht daar eens wat aan doen. De boel stilzetten of vertragen bijvoorbeeld. Verhalenverzinners als we zijn; alles is mogelijk.
Maar goed, hoe je het ook zonnewendt of kringkeert, vandaag vieren we een bescheiden feest. Tik 'm aan en jaren nog hierna, moedertje.
Niet voor het eerst en ook vast niet voor het laatst zitten we hier weer in een enorme herrie. De buren naast ons zijn een week of drie geleden vertrokken. Nu wordt hun huis aan gort gemept en weer opnieuw opgebouwd. En opnieuw zonder aankondiging van onze verhuurder. Voor de zoveelste keer gebeld en voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal: ja, ik kan u heel slecht verstaan (ik bel om mijn punt te maken expres terwijl hier het lawaai ook maar enige conversatie onmogelijk maakt; een kwartje dat aan de andere kant van de lijn (bewust?) niet wil vallen) nee, sorry, ik kan het niet veranderen voor u, maar dien een klacht in via het klachtenformulier op de website. Lang leve de afwimpelreflex.
Dus opnieuw een klacht ingediend. Kijk, dat het moet gebeuren zal allemaal wel. Maar kondig het aan. Dan zijn we enigszins voorbereid op de zoveelste kabaalhel.
En echt hoor, de hele dag met oordoppen in is geen feest. Alleen de jeuk al na verloop van tijd.
Vanmiddag vluchten we het huis uit. De Vrouwe is al vertrokken, de bofkont. Ik volg zo. En dan samen een noodzakelijke reis met de trein. Alles beter dan dit.
Ter vermaak dan het liedje dat we ooit schreven naar aanleiding van onze vertrokken buurtjes. Het helpt om frustratie om te zetten in kunst.
Misschien dat ik mij op een dag in de nabije toekomst aan een boom vastbind. En dan maar duimen dat het helpt.
Ik las opnieuw over de dreigende verbreding van de A27 en hoeveel bos ervoor moet worden gekapt in Amelisweerd. Treurniswekkend. Die snelweg is nu al tien banen breed en dat moet volgens de predikers van eeuwige groei naar veertien. Die zullen uiteindelijk ook gewoon weer vol staan met ronkende files, wees gerust. Want zoals keer op keer wordt bewezen trekt meer asfalt meer verkeer – en dus stilstand – aan.
Eerder deze week las ik over de zoektocht naar eeuwenoude eikenbomen zodat de torenspits van de Notre-Dame in volle glorie kan worden hersteld. Het moet namelijk precies zo worden als het was. Het gaat dan over minimaal 600 bomen die zullen worden gekapt. En ja, er wordt ook wat opnieuw geplant, maar echt joh, dat is niets anders dan een pleister op een grote open wond.
Behalve deze oude en waardevolle bomen zou er ook speciaal steen nodig zijn. Het oorspronkelijk gesteente is gemiddeld ruim 40 miljoen jaar oud. Als het niet anders kan, dan wordt er opnieuw naar gegraven. Beeld je heel even de gevolgen daarvan in.
Ik vind het alles bij elkaar een sterk staaltje godsdienstwaanzin met een dikke toef conservatisme. En dan druk ik mij, geheel in stijl, heel behoudend uit.
Verder las ik mij vandaag nog wat verder in over de verkiezingsuitslag en hoe het allemaal zo gekomen is. Om dan uiteindelijk de conclusie te trekken dat de boel erger is geworden, vind ik, en het einde hiervan niet in zicht is. Een vijfde van de kiezers stemde uiterst rechts. Niet eerder was dit het geval in Nederland.
Dan is er gelukkig nog de roes van het eind van deze middag. Met vriendin en kunstendeler S gaan we fijn wat thee drinken en praten over een nieuwe horizon.
Oh romantiek, gedenk te sterven en leef. Voor je het weet word je gekapt.
Ik moet haast maken als ik nog iets wil plaatsen in dit digitale oord. Het is lang geleden dat ik in de trein met mijn schoothondje zat. Dus dan moet er behalve gewerkt, ook worden getypt in deze echoput. Laat maar vallen dan, hopsa.
De vrijdag straalt voorbij. De drukte voelt als pre-corona, maar ook weer niet echt. Schijn bedriegt per definitie. Het eerste deel vanuit Rotterdam tot Gouda Goverwelle is druk, daarna loopt het ding enigszins leeg om zich vanaf Breukelen weer te vullen. Met de Amsterdamse stations als klap op de non-anderhalvemetervuurpijl. Mooi woord ook. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou opschrijven. Net als pre-corona. Niet dat het een woord is dat nog heel vreemd aandoet, maar ik probeer zulke clichés toch liever te mijden. Als was het de pest. Die nog veel erger is dan deze wanorde.
Vandaag sloeg de klok Engels. Ja, voor die kleine in Rotterdam dan. Middenin de laatste toetsweek. Dan trek ik nog maar een extra baantje Amsterdam-Rotterdam. Alles voor de hopelijk goede afronding van de reguliere lessen en vooral het examen dat over een goede zes weken begint. En dan weer door naar wat er komen gaat. Ze houdt het voorlopig nog even spannend.
Rechts een kanaal. Links huizen achter geluidsspatschermen met zicht op de tigbaanssnelweg. Op de monitor voor mij deelt het mee dat we met 140 kilometer door deze best lelijke omgeving razen. Je kan het maar gehad hebben.
Inmiddels is de bocht gemaakt en valt de zon – nee, niet letterlijk – precies over mijn laptopscherm. Niet te doen. Een goed moment om dit geborrel te laten voor wat het is. Bij Abcoude ga ik toch de tunnel in. Waarvan akte.
Ik kan natuurlijk van alles vinden van het volk dat zich hier ophoudt, maar eerlijk is eerlijk: ik kan met onverholen trots zeggen dat het de Proeve van Onbekwaamheid met daverend succes heeft afgelegd.
Zoals verwacht dobberen we zelfingenomen verder, niks aan het handje. De status quo in optima forma.
Enige pluspunt is dat de partij die naar mijn idee het meest moedige plan heeft er een zetel bij lijkt te hebben gekregen en dat de in mijn ogen altijd scherpe mevrouw Simons zich ook een zetel mag toe-eigenen. Verder is er weinig om blij van te worden. Want ja, je kunt zeggen dat D66 ook best een paar redelijke ideeën heeft, progressief zelfs, maar hoe ga je die uitvoeren in dezelfde coalitie vol conservatisme. Leuk hoor, die strategische stemmers die van de linkerflank kwamen of vier jaar geleden toch spijt kregen van hun stemloosheid, maar je schiet er geen reet mee op. Daarbij is het op z'n minst eng om te zien dat de überbraller zomaar vier keer zo groot lijkt te worden.
Alles bij elkaar opnieuw het bewijs dat schreeuwers de aandacht krijgen, maar de zwijgende en blijkbaar dik tevreden meerderheid bepaalt. Bezie hier de massamens, de volgevreten consument, de vleesetende plant die zich gewillig definitief in slaap heeft laten sussen met de VS als Grote Zaligmaker en als bewijs van bestaan een lui straaltje kwijl in de mondhoek.
Maar hé, gelukkig is er nog mijn eigen kleine wereld waarin ik vrij kan denken en mijn kunsten kan vertonen. Niet voor niets is sapiens van de zes bekende menssoorten de enige die wist te overleven omdat het in staat is tot verhalen verzinnen. Fictie als overlevingsmechanisme. Van niets iets maken. Knap hoor. Al tikt dat direct die broze grens aan: van iets weer helemaal niets maken.
Kijk, daar ga ik alweer, enorm meta doen; stop. Kom op jongen, eigen fantasie eerst.
Onze stem zijn we hier nog niet kwijt. Al zou ik mij schor willen schreeuwen om toch vooral te kiezen voor progressief en activistisch. Radicale moed, compromisloze omslag en dergelijke termen. Omdat de urgentie alleen maar groter is geworden.
Het huis staat dik in de fik, zoals iemand uit Zweden al zei. Dan moet je in actie komen en niet denken dat we dan ergens anders gewoon een nieuw huis kunnen bouwen.
Na het blussen (dit klinkt alsof ik er nog vertrouwen in heb, oh my...) is het van groot belang om te kijken hoe de brand is ontstaan en zo te voorkomen dat het nog een keer kan gebeuren. Al zou ik liever zien – en dat kan ook best – dat het tegelijk gebeurt: blussen en onderzoeken. In de smeulende hoop as ligt misschien dan nog een gezonde, leefbare en vriendelijke toekomst voor de generaties na ons. Het gaat om de lange termijn; kortzichtigheid is alvast een deel van het probleem.
Ik heb in de afgelopen periode van een groot aantal partijen de standpunten doorgenomen. Ook van een stuk of wat die mijn stem nooit zullen krijgen. Toch is het goed om af en toe het andere spectrum te bezoeken. Tot nu toe overigens altijd om de bevestiging te krijgen: dit is mijn kopje thee niet. Dank u.
Wat ik verwacht is dat Markje met zijn guitige koppie zijn vierde kabinet zal mogen vormen (2 van de voorgaande 3 gingen kopje onder, zijn partij levert zetels in, maar hé, hij blijft een optimist hè) en zal dat waarschijnlijk doen met de twee centrumpartijen die het ook prima vinden om wat rechtsgedraaide yoghurt bij de wijn te doen: CDA en D66. Dat wordt lachen en veel van hetzelfde. Tik daarbij Hoekstra aan die ongetwijfeld de rechterflank – just in case – met ziel en zaligheid zal bewaken. Om een (eventuele) meerderheid te krijgen is de kans groot dat opnieuw CU aanschuift. Met andere woorden: de hele riedel gewoon nog een keer.
Als dit gebeurt, dan is het ook voor de oppositie een herkansing, maar dan met wat nieuwe smaken. Met een beetje mazzel weten ze deze keer wel een luis in de pels te zijn in plaats van wat gereutel zonder tanden.
Al met al is het typisch Nederlands. Eindeloze nietszeggendheid, marginaal en o zo trots op het kaalgeslagen kikkerland omwille van nog meer export, kapotgefokt vlees, geel uitgeslagen kunstmestlandschap, asfalt, industrie en vliegverkeer. Gooi daar nog wat megalomane belastingvoordeeltjes bij en het ontduikingsparadijs leeft nog kort en leeggeroofd gelukkig. Ziende blind, zielloos, ziek en voor dood achtergelaten. En maar lachen.
Het grote wachten is nu op mijn lieve schat. Zodra zij thuis is van haar nobele arbeid gaan we naar het stemlokaal. Stemvork mee en prikken maar. Kijken of de rapen gaar zijn.
Ik woonde een periode aan de Arrheniusweg in Rotterdam. Geinig toch als je bedenkt dat al in 1896 door de Zweedse wetenschapper Arrhenius werd gewaarschuwd voor de opwarming van de planeet.
Inmiddels zijn een poosje verder en lijkt het kwartje te zijn gevallen. Ietwat aan de late kant, vind ik. Ik geloof niet meer in het tegengaan van de verdere opwarming. Noem het een natte vinger in de lucht, maar toch. Als ik lees en hoor wat er allemaal aan de gang is, dan is de boel allang onomkeerbaar. Wat nog wel kan is schade beperken. Maar ook dat vraagt flink wat omschakeling en anders denken. Wederom wint hier mijn wantrouwen jegens het tweevoetertje en zijn algehele eigenwijsheid.
Ik werd door vriendin K uitgenodigd om vanmiddag naar een klimaatmars (nou ja, mars, het is vooral stilstand wat dan weer treffend is voor de toestand van de hele bliksemse bende) te gaan. Er zijn er een aantal door het hele land. Wij zouden dan logischerwijs voor de Amsterdamse actie kiezen. Ik had helaas al andere dringende plannen, dus we hebben min of meer afgesproken dat we naar een volgende demonstratie gaan. Van de vele onzekerheden in dit bestaan is er in elk geval de zekerheid van een volgende klimaatmars. Hopelijk kunnen we dan wel de pas erin zetten. Beweging is de oorsprong van alle verandering.
Dan vraag je je natuurlijk af waarom ik dan naar zoiets toe zou gaan als het toch allemaal geen zin heeft. Tja, ik zie mezelf als een lid van het orkest van de Titanic, vermoed ik. Ik zal blijven tetteren tot het niet meer gaat.
Over muziek gesproken. Ik ben weer stapje verder in het opneemproces. Dat is fijn. Ik verwacht in de loop van de week aan het eindmixen te slaan. Slaan moet je dan niet letterlijk nemen. Dan wordt het allemaal nog pijnlijker.
Even kijken, had ik mijn tweede beker venkelthee al gehad? Nee, niet. Nou, dan ga ik dat even regelen en laat ik mijn somber oeverloos gemompel voor wat het nu is.