ego echo

kunst

Stiekem begon de dag met een grimas. Ik las dat Zuckerberg en Trump een goed gesprek hadden gehad. Ik vermoed dus dat ze allebei vanuit de verte een duimpje opstaken naar elkaar en heel misschien een hartje maakten met hun handen. Al betwijfel ik dat laatste. Je hebt er namelijk een bepaalde sociale motoriek voor nodig die zij mij lijken te ontberen.

Duimpjes dus. Vind ik leuk. Nou, gisteren in Arnhem had ik het toch minder leuk. We gingen kunst kijken in De Kerk, een tijdelijk onderkomen van Museum Arnhem – toch één van onze favoriete musea. Desalniettemin een mooie, imposante omgeving voor kunst, zo'n oude kerk, ontdaan van allerlei religieuze opsmuk. Hoewel deze kerk altijd vrij sober geweest schijnt te zijn, zo bleek dan weer uit het onderhoudende nagesprek met de dame die iedereen zo vriendelijk ontving.

Hoe dan ook, kort en goed, ik wilde het liefst in huilen uitbarsten toen we zo ongeveer halverwege de kunstwerken waren. Niet omdat het allemaal zo tranend mooi was. Het was vooral fukking confronterend en indringend. Een expositie (Stormy Weather) die je niet onberoerd laat. Een keiharde aanrader en als je nog niet zover bent: een oogopener en wees bereid op een schok. Want ja, het klimaat. En dan vooral de gevolgen van de uitbuiting van dier, mens en leefomgeving waar u en ik elke minuut ons deel aan leveren. Niet om een schuldgevoel aan te schrijven hoor, maar het is gewoon zo – face it. Omdat wij het hier relatief goed hebben, gaat alles, alles wat leeft, ergens anders volledig naar de knoppen. Zelfmoord, maffia, consumentisme, leefomgeving, criminaliteit, kapitalisme, armoede, honger, globalisme. De gevolgen en oorzaken in willekeurige volgorde. Om te janken. En wees gerust, ook hier blijven wij niet buiten schot. Iets met terugslag en boomerang-effect.

Nu had ik al geen motivatie nodig en principes zijn als het ware mijn tweede naam, maar toch: volgende week vrijdag loop ik met nog iets meer overtuiging mee tijdens de klimaatstaking in Den Haag. En ondanks mijn mensen- en massahaat hoop ik toch op een slordige 17 miljoen aanwezigen aldaar. Er staat namelijk nogal wat op het spel. Een spel waarvan alleen wij zelf de regels kunnen en moeten veranderen. Onmiddellijk.

#waanvandedag #klimaat #staking #trump #zuckerberg #stormyweather #kunst #museum #arnhem

In ons huis passen geen huisdieren. Toch staan er hier recht tegenover mij in de kast al drie. Ze leven niet, leefden nooit. Maar brengen wel een beetje levendigheid in ons huis. Niet dat wij hier een als doods stelletje maar wat rondhangen, no worries. Het gaat er met grote regelmaat stevig aan toe. Ook dat is liefde.

De dieren in dit huis laten ons lekker onze gang gaan. Wij zijn hun levende huisdieren. Zij hebben ons nodig om gezien te worden, dus het levert ze wat op. Schildpadden, katers, een egel, kraanvogels, uilen, vlinders en vissen. Ja, ik denk, ik noem er maar een paar, dan heb je tenminste een idee.

Ze komen uit alle windstreken. Beeldjes, knuffels, meubelversieringen en vooral kaarten. Na bijna ieder museumbezoek kopen we als aandenken een paar ansichtkaarten. Kunstkaarten. Of een poster als we echt een gekke bui hebben. En verdomd als het niet waar is, vaak staan er dieren op. We worden nu eenmaal blij van onze mede-aardbewoners. Of we raken volledig in paniek van ze, dat kan ook. Soms willen de spinnen, muizen, fruitvliegjes en zilvervisjes ook wat levenslustige aandacht. Feitelijk zijn zij ook huisdieren. Opdat wij niet vergeten.

Het is eigenlijk maar goed dat we klein behuisd zijn. Dan houd je tenminste aandacht voor je omgeving. Je gelooft het niet, maar de egel, de kat en de schildpad hier tegenover mij op de plank in de kast knikken instemmend. Mooi toch. Oké, dan ga ik nu even een verdwaalde wesp de uitgang wijzen.

#proza #waanvandedag #kunst #huisdieren

Ook leuk: een workshop. Etsen. Bij kunstenaar Kees. In een atelier zoals een atelier moet zijn. Een stokoude veenboerderij, een bende hier, een rommel daar. En ikweetniethoeveel spinnen en muggen. Buiten. Gelukkig wel zeg. Hoewel, binnen zat ook genoeg potentieel in hoeken en gaten, maar buiten hingen die gasten lekker te bungelen aan hun draadjes. En maar muggen vangen. Volgevreten tevredenheid, ik zeg je.

De zon ging onder en de lucht kleurde pastel. De bomen staken zwart af, het riet daarachter contrasteerde zo nodig nog meer. Dat was al een ets op zich. Dat beeld moet ik dan ooit maar eens een volgende keer in een zinken plaatje zien te krassen. Want op het moment dat de vleermuizen ons om de oren vlogen en we niets begrepen van zoveel rust net buiten de stad – die dreigend lag te grommen en te brommen in de verte – lagen onze etsen in een bad met chemicaliën hun ding te doen.

Het is een proces met tig stappen die je ook nog eens eindeloos kunt afwisselen. Je kunt het allemaal netjes volgens de regels doen, maar alles helemaal anders en volop experimenteren is ook goed. Kees is chill en laat je lekker klooien. En tussen alle stappen in tijd zat om te ouwehoeren. Over muziek, kunst, exposeren, optredens, zelfstandig en onafhankelijk willen zijn inclusief al het gedoe, de stress, het geregel, de vloek en de zegen.

Etsen. Zinken plaat, hoeken en randen vijlen, was erop, tekening krassen, een bad, schoonmaken, verf erop, er weer afslaan, schoonmaken, laten drogen, papier nat maken, papier droog maken, ets erop leggen, doek erover, persen. En dan maar afwachten of de afdruk je blij maakt. Nou, dat deed het. (Weer een reden om nu eindelijk eens mijn beeldend werk online te gooien.)

Het was leuk, gezellig, leerzaam. Ik zal vast nog wel een (paar) keer meegaan met mijn Fraulein. Al moet ik er eerlijkheidshalve ook bij zeggen dat ik liever kort en hevig werk. Explosief, zo je wilt – een uitbarsting van energie zo direct mogelijk op papier of wat dan ook. Dat, die directheid, mis ik wel een beetje bij het etsen. Toch, het is interessant om eens anders bezig te zijn. En Kees dus. Leuke vent. Daarom joh, voor herhaling vatbaar.

#waanvandedag #kunst #etsen #beeld

Nou, dat wordt spierpijn morgen. En overmorgen. Als je op de leeftijd bent dat je lijfje na jaren van arbeidsintensief en mentaal rekbaar uitwonen de nodige haperingen heeft en je dan doodleuk en gezellig een dag lang gaat lopen sjouwen en slepen, sleuren en pleuren, ja, dan vraag je om stramme dagen. Eigen bult, dikke schuld.

Maar, lieve lezers, zonder verder te klagen en zeuren: het is voor een goed doel. We zijn begonnen met de opname van een nieuwe videoclip. Het kost als kunstige doe-het-zelvers wat voorbereiding, planning en gedoe, maar dan kun je uiteindelijk echt aan de slag.

Op moment van schrijven zit vrouwlief de beelden alvast op waarde te schatten en de schat doet dat met een dikke glimlach. Nou, dan weet je dat het dik in orde is. Ik moet toegeven, het was ook een prima en productief dagje en het resultaat is oprecht veelbelovend. Komende week gaan we verder; mijn zielige lichaampje heeft het ergste vandaag te verduren gehad, dus ik kijk er met frisse zin naar uit. Hiephoi en in de gloria!

#muziek #video #mankes #kunst #diy

Ja joh, waarom ook niet. Sinds vandaag een videokanaal: ego echo tv, hoppekee. Je moet toch wat met je leven. Als u zich afvraagt waarom ik in vredesnaam met mijn kop uw beeldscherm moet vullen, dan bent u niet de enige. Toch, in uw geval is er een keuze. Er zit een knop op die TV. Daarom. Toch hoop ik dat u kijkt. Gewoon omdat ik behalve dit geschrijf het gevoel heb dat ik meer kwijt wil. Het nadeel van schrijven is context. Je moet soms zoveel erbij en omheen zetten, dat ik me soms verlies in die letterlijke omstandigheden. Dan gaat juist dat aan de haal met een eventuele boodschap.

Tegelijk: ook op mijn kanaaltje heb ik geen idee. Niet vooraf tenminste. En achteraf is het altijd makkelijk lullen. Net als bij een expositie met een glaasje van het een of ander in je hand. Een beetje brallen over de mogelijke betekenis van een schilderij of beeld. Wat de kunstenaar hiermee bedoelt, welke aanklacht tegen welk conformisme nu weer is bedacht. Dat soort gekoeterwaal. Nou, geloof mij, de meesten doen ook maar gewoon wat in ze opkomt. Het idee wordt vanzelf gesmeed, tijdens of achteraf. Zo gaat dat.

Mijn tv-platform zie ik eveneens als kunstwerk. Bewegend, beeldend werk. Ik wil zien in hoeverre ik echt alles zeg of wanneer ik stiekem toch censureer. Wat is echt en wat niet. Wat is oprecht, wat is ongemakkelijk, wat is onthouding en wat is aangemeten prut. Dus tijdens het praten met mijn lieve vrouw des huizes (de zalvende stem buiten beeld) zal ik ook benoemen wat er allemaal gebeurt. Intern dus. Als ware het therapie. Gezellig in sessie met moi.

Dat klinkt allemaal extreem suf en vaag. En dat is het ook. Er komt van alles voorbij in deze eerste aflevering. Natuurlijk onvermijdelijk die grote, domme overzeese tuinkabouter met het oranje gezicht en zijn gele haartjes. Of zelfs Volkert. Maar ook dingen als begrip voor drijfveren. Politiek, maatschappij, therapie, activisme... het zit er allemaal in. Van hot naar her en weer terug. Of juist niet. En dat allemaal zonder mooie filters, knipjes hier en edits daar. Alles puur en direct. Live, maar dan integraal. Onbewerkt, onbespoten, rauw. Het is zoals het is. Ja, best wel naakt dus.

Fk... Waarom? WHY?? Hell... waar ben ik aan begonnen?

Nou, ga er maar voor zitten, episode 1 van ego echo tv: https://vimeo.com/egoecho

#video #tv #televisie #egoechotv #kanaal #dailymotion #kunst #platform