Vandaag redde ik een spin, nee, spinnetje, niet overdrijven. Ongeveer een centimeter inclusief poten. Pootjes. Het stelde niks voor, al schreeuw ik normaal inwendig gierend in paniek om hulp als ik een Andrew Lloyd Webber zie; een mens kan zichzelf zomaar ineens opnieuw uitvinden. Het kan ook de shock geweest zijn die een acute ontspanningswaas over mij liet neerdalen, je weet het niet.

Ik had nog nooit zo'n spinnebeestje gezien, ik bedoel, niet zo'n type, zeg maar. Ragfijn en bijna elegant. Toen ik 'm op een stuk papier – een opengescheurde envelop waarin de eerste Zweedse tolrekening à 0,84 cent van het tripje van een week of twee terug had gezeten – wilde laten lopen om 'm dan naar buiten te brengen, toen viel het mij op dat het diertje een wonderlijke manier van voortbewegen had. Alsof ie zweefde over de vloer. Zijdelings. Beetje maf. Daardoor ging dat hele nobele idee van hop op de envelop en naar buiten nogal moeizaam. Steeds als ik met dat papieren vlot in de buurt kwam, woooeeeei! En maar zweven en zwieren en zwaaien. Tot ie moe werd. Tenminste, ik denk dat het vermoeidheid was. Kan ook gewoon dat er een bepaalde limiet zit op het aantal zweefminuten per keer of per dag zelfs, weet ik veel. Ik ben nogal slecht ingevoerd rondom deze thematiek.

Dus nou, toen dacht het achtpotige wonder der natuur dat het dan maar moest, die toer op dat stukkie papier. Ik blij, want dat geklooi met een opengeratste envelop zo laag bij de grond is killing, echt hoor. Spinnetje erop en hup het balkon op. Tja, toen wilde ie er dus niet meer af en heb ik met enige dwang, tikkend met de stevige dubbelgevouwen hoek van de gehavende envelop tegen de balustrade, de zwaartekracht haar werk laten doen. Ik hoop maar dat een vrije val van een meter of flink wat voor zo'n speldenkop met sprieten een beetje te overleven is. Zal vast wel.

Met een tevreden zucht weer naar binnen en dik content met mezelf over deze toch best goede daad. Hoewel het dan toch na een minuutje zelfingenomenheid een beetje gaat knagen dat ik van de week in onze oefenruimte zeer uitgebreid heb gestofzuigd. Ik heb daarbij met mijn volle verstand hier en daar wat familieleden van deze kleine rakker naar het eeuwige wereldwijde web gestuurd. Ik ben een ordinaire bruut. Dat wordt weer niet slapen vannacht.

#waanvandedag #spin #dierenvriend

Soms kom je iemand tegen, je trekt een aantal weken met elkaar op, de klik is er, ondanks dat je min of meer gedwongen wordt om elkaar te leren kennen. Na die korte en intensieve periode gaan de jaren voorbij en heb je af en toe nog contact met elkaar. In dit geval spraken we elkaar zelfs nog een keer in live Nijmegen. Bijpraten, koffie. Daarna hebben we elkaar niet meer gezien. Geen probleem, dat is gewoon hoe het is en hoe het gaat. We weten ons in goed gezelschap, zelfs op afstand.

Nu en dan is er even een kort teken van leven. We volgen elkaar op Wordpress en Twitter. Dan zie je een enkele keer iets voorbij komen van elkaar. Tot vandaag aan toe. Logisch, want ieder jaar rond deze tijd van het jaar is er altijd wel iets aan de hand met de voetbalclubs die wij supporten. Onze favorieten strijden nog al eens tegen degradatie of om promotie. Dan sturen we elkaar even een hart onder de riem.

Vanavond staan onze teams tegenover elkaar voor de eerste van twee wedstrijden in de finale om eventuele promotie (Sparta, mijn club) en dreigende degradatie (zijn club: De Graafschap). Ik moet je eerlijk zeggen dat ik natuurlijk heel graag zie dat Sparta na een jaar afwezigheid weer mee gaat doen op het hoogste niveau. En vooral dat ze daar dan weer echt een rol van betekenis gaan spelen. Net als vroeger. Maar ik gun het hem juist net zo dat zijn Superboeren zich handhaven. Echt hoor, soms is vriendschap een duivels dilemma. Daarom, hup onze clubs. Gelukkig is het maar voetbal en zullen we even goede en wonderlijke vrienden blijven.

#waanvandedag #voetbal #spagra

Een beter moment om af te treden kun je niet kiezen: May zegt in mei vaarwel en treedt af in de opvolgende maand. Het is pure poëzie, maar dan hele slechte.

Een ander poëtisch drama is de filevorming op de Mount Everest. Alsof je bij De Efteling op je beurt staat te wachten tot je met een bakkie jezelf misselijk mag draaien. Voordeel van deze wachtrij is dat je al ziek bent voordat je bovenop de top staat. Mijn diepste wens is dat het hoogtepunt van de attractie een vrije val blijkt te zijn.

Over file gesproken: aanstaande dinsdag wordt het interessant op de weg wanneer het OV plat ligt. Dan wordt het aansluiten in de rij der volkeren om van negen tot vijf gezellig kantoortje te spelen met draaiende motor. De waanzin van een economie die ten koste van alles heilig is verklaard. Ik hoop van harte dat het asfalt zal smelten en een sinkhole de boel in één keer opslokt met daarna een vet geoliede boer. De aarde zal beven als nooit tevoren. Nogal Wiebes.

En de Sint zal komend jaar zo goed als zeker bij wijze van ludieke intocht in een zwarte auto en heel hard PIET! schreeuwend op een denkbeeldige menigte inrijden en zijn paardje van de Naald in Apeldoorn plukken. Met gierende banden in één of andere hoek. Koekkoek!

#waanvandedag

Ik las ergens vorige week dat er moet worden gekort op cultuur om de jeugdzorg te kunnen betalen. Terwijl juist culturele instellingen zoals bibliotheken en buurthuizen een maatschappij verrijken, dus waarom daar geld weghalen? Er is namelijk, las ik ook, een miljardenoverschot (niet bij mij, trouwens, heel gek en best jammer) maar dat wordt daar niet voor gebruikt. Waarom niet? Het ene potje mag blijkbaar geen ander potje worden en al helemaal niet mengen. Het is net de echte de wereld.

En hoe kan het dat het bedrijf met de Grote Schelp miljarden ontduikt? Gewoon allemaal hartstikke legaal, zeggen ze. Nou, legaal als in mazen van de wet, mind you. Ofwel: omdat het kan en er altijd witte boordjes zijn die daar enorm opgewonden van raken. Het past in de hele zieke riedel van rijk moet rijker, arm nog armer. Uitknijpen, tot het bittere einde. Je moet tenslotte wel naar beneden kunnen trappen, anders is er geen ruk aan.

Ondertussen zakt Groningen als een pudding in elkaar, stijgt het water en vliegen er elke minuut vliegtuigen vol blije zombies over het hoofd van de uitgewoonde man die met zijn kapotte knietjes op zijn fietsje tegen de wind in trapt. Op weg naar zijn lieve (ja, echt!) collega's om ze een paar uurtjes in de bieb te helpen. Eerlijk werk. Groen zelfs. Een onderzoek van De Correspondent bevestigt namelijk dat een boek lenen de meest duurzame manier van lezen is. Mooi toch? Daarom. Zorg voor de jeugd, houd de buurthuizen open en laat ze boeken lezen. Wie weet heb je dan over een poosje nog kans op een paar leuke revolutionaire jaren. Als tegengif voor de hel die na morgen zomaar kan losbarsten: een gekozen rechts tot uiterst rechts Europa.

#waanvandedag

view

May the Void be with you

Eigenlijk is die hele aardbol gewoon een rampzalige boot, overvol met mensen op de vlucht. We deinen door een zee van sterren, soms woest, soms kalm. Maar altijd in beweging. Nooit hetzelfde, helemaal niets, ooit. Dat lijkt maar zo, dat het allemaal hetzelfde is. Er zijn zelfs mensen op deze boot die wel vinden dat alles zou moeten blijven zoals het is. Maar wat dan, welk moment kies je? Zonder al die voorgaande momenten, toevalligheden, waren bijvoorbeeld die druistige jaren 50 of hippe Sixties er nooit geweest.

Alles is chaos, alles is puur toeval. Neem dat ene punt in de tijd en ruimte waarop we vermoeden dat het allemaal begon. Laat de boel nog een keer, honderd keer, tien miljoen keer of nog vaker Big Bangen en je krijgt evenzoveel verschillende uitkomsten.

Misschien dat Zuckerberg en consorten daarom niets willen weten van een chronologische tijdlijn en alleen het Heilige Algoritme bepaalt wat je te zien krijgt? Wel zo makkelijk. Zo hoeven we stiekempjes aan steeds minder zelf te kiezen, te beslissen, na te denken. Elke keuze wordt al lichtjaren voor jou gemaakt, dus slaap maar lekker verder. Mark aan het roer en de Zeven Geitjes blaten maar wat met de winderigheid van het volk mee. Auto: No Me.

De koers wordt als vanzelf uitgestippeld. Meevaren of eruit springen. De leegte in. Zweven, verdwijnen, vergeten. Er is niets sociaal aan de media. Han Solo wist dat allang. Kappen met seizen. De dag is gebroken door de val van de nacht. Morgen sterft de zon.

#waanvandedag

Nou, nou, de kladderigheid zit er nog een beetje in, hoor. Je weet wel, dus dat je elke dag een bakkie leesvoer voorgeschoteld krijgt van uwer typmajoor alhier. Wees gerust, dat zal vast weer vorm krijgen op den duur. Het zijn nu eenmaal van die dagen die proppievol zitten met allerhande bezigheden zowel binnens- als buitenshuis. En dan schieten mijn gebedjes er een beetje bij in. Niet dat ik daar nonchalant onder blijf, oh nee! Het vreet aan me. Wreed zelfs. Daarom, ik lijd er zelf het meeste onder, vandaar dat ik dit berichtje ook aan mezelf richt. Met scherp. En dan schieten. Opdat ik een geruststellende tik der mallemolen krijg, zo'n klopje op het ritme van het schouderblad. Hart en gedoogpolitiekloos.

Tja, dat krijg ik ervan. En u. Van die zinsnedige spelingen van het lot dat mijn geesteskind met het tikkende badwater weggooit. Ik zal u meer van deze ellende besparen en zet er voor nu een punt achter. Ja, nee, dat kan dus niet. Als ik die specifieke punt wil zetten, dan kan het woordje achter daar niet meer achteraan, snapt u mijn dubio? Fijn. Ik begrijp mezelf soms namelijk niet. Meestal zelfs.

Oké, genoeg gelul. Op naar de beslommeringen. Zodra dat achter de rug is, zal ik u weer met dagelijkse dwang mijn noestigheden toedienen.

#waanvandedag #proza

Een dag of wat. Daar eindigt het vorige praatje mee. Nou, we zijn een weekje verder. Wat ook nog steeds in dagen te tellen is, dus vooruit maar.

Inmiddels thuis na heel veel moois in Groningen en Duitsland. Het was een goede tour, met als afsluiter twee staande ovaties in Den Andel. Je koopt er geen brood voor en de huur wordt er al helemaal niet van betaald, maar het is toch een rijk gevoel.

Het zou leuk zijn als ik dan daarna niet direct weer volledig in zou storten. De drukte van de stad, de realiteit en waanzin van alles, kortom: al mijn ergernissen verschijnen als zon voor de sneeuw. Inclusief bijbehorende koortslip, hiephoera, ik ben melaats! Want ja, deze boy heeft wel iets ingeboet aan weerstand tijdens de afgelopen vijftien dagen en dan poppen de blaasjes naar hartenlust. Knorrig, chagrijnig en als een hoop oud vuil onderuit gezakt op de bank en dan maar typen. Dat u een beetje een beeld heeft en in de wanhoop dat het helpt.

Ik doe echt mijn uiterste best om al het moois te blijven zien, onthouden en herbeleven. Ook het weerzien met dochterlief eergisteren is meer dan fijn, na meer dan twee weken. En toch is er die dreun, de landing. Weg cocon, weg bubbel, weg autosnelweg. Oké, dat laatste vind ik niet erg en het maakt mijn hartje blij weer een tijd verlost te zijn van het asfalt. De autosnelweg, mijn gottie. Hoe breder de wegen hoe langer de file. Dat is de ervaring tenminste. Welkom thuis met een gebarsten voordeurruit bij de gemeenschappelijke ingang, een gesloopte plantenbak in de hal en een fokking 'er is hoop, jezus leeft!'-poster op de deur van de buren. Staat toch leuk tegenover onze 'capitalism=crisis'-kaart op onze deur.

Focus jongen, focus. Vanaf morgen weer een lang weekend met de muziek op pad. Zie je, er zijn genoeg blijheidspunten te verdienen. Nu nog even een spaarkaart scoren.

#waanvandedag #muziek

Yo, tijd voor nog maar eens wat gepraat over het weer. Ja, echt. Tot vanmiddag reden we met grote regelmaat door de sneeuwbuien, hagel en regen. Tot we ineens het licht zagen. Dat was even geleden. De zon. Mooie wolkjes erbij. Fijn hoor. De temperatuur zagen we van -2 naar +8 oplopen. Oké, ik overdrijf. Niet binnen een dag, maar binnen twee dagen.

Erg schokkend is het allemaal niet hè, dit gekeuvel? Nou, ik zeg je, als je erbij was geweest tijdens onze rit vanuit Noorwegen naar Zweden, dan had je wel anders gepiept. Fukindehemel, echt, het was een schitterende tocht. Letterlijk ook, door alle sneeuw. Het was soms met de oogjes knijpen, zo fel. Maar ook omdat het gewoon zo mooi was allemaal. Houd het dan maar eens droog. Dus ook hier raak ik voorlopig niet over uitgepraat, sorry lieverds.

We hadden mazzel dat de weg goed begaanbaar was; op sommige plekken was het enigszins tricky, maar nooit echt. Inmiddels wist ik dankzij Jens Ove, onze vriend en toeverlaat, wel dat we op zomerbanden reden (net als de inNoorlingen sinds 1 mei), maar met een meer dan goed profiel. Dat was een prettige gedachte.

Over prettig denken gesproken: de drie optredens zaterdag en zondag. Meer dan fijn om aan terug te denken. Wil je daar meer over lezen en zien, check dan even keihard de gelukzaligheid op het feestende boek.

Na een rit van een kleine zes uur was het goed overnachten in het Zweedse Los, precies in het midden van het land. Vandaag reden we door naar Skallerud, opnieuw zo'n zes uur, ook in Zweden, naar de plek waar we bijna twee jaar terug ook een overnachting hadden en waar we per se naar terug wilden. Een prachtplek. Stil, groen, een meer met aan de rand op een heuvel een kleine houten kerk met oude begraafplaats: ja, de romanticus in mij barst uit z'n voegen. En dat allemaal op amper honderd meter hiervandaan. Oh, en een kamer met een balkonterras, joh, ik word gek.

Omdat we nogal hongerig keken, bood de gastheer ons aan hier mee te eten en daarna kregen we koffie en thee. Vervolgens een spelletje met nog meer thee en nu met fris gedouchte koppies chillonnn op de kamer. Het ontbijt morgen belooft ook weer een hoop lekkers. Overdag kunnen we rustig aan doen richting de haven van Gotenburg. De ritten van ongeveer zes uur tijdens deze twee weken hebben we nu echt gehad.

Morgenavond om deze tijd zitten we op de boot. Tenminste, als we onderweg niet worden aangevallen door een lynx, adder, ringslang of vos. Of een eland die spontaan gebruik maakt van het recht van overpad. Al met al handig om even rekening te houden met die speelse rakkertjes. Overigens hadden we gisteren zomaar een beer kunnen zien. Leuk hoor, maar ik sla net zo lief over. Des te leuker waren de kraanvogels, reeën, fazanten, roofvogels en zelfs twee lynxen die we veilig vanuit ons blikken gevaar, bergje op-bergje af, spotten.

Nou, tot zover weer deze aflevering van Natuur terwijl u Slaapt. Ik meld mij waarschijnlijk pas weer over een dag of wat.

#muziek #waanvandedag

Voor hen die vielen. Zo zou ik kunnen beginnen. Maar dat is wel heel flauw als ik je verklap dat ik het over die vermaledijde sneeuwvlokken heb. Ze dwarrelen niet, ze vallen. Natte sneeuw. En veel. Ik raak er niet over uitgepraat, zo blijkt. Het is dan ook een fascinerend schouwspel. Het dal potdicht van de hangende bui, terwijl het over een half uur of minder zomaar ineens heel anders kan zijn. Bergen en dalen, meer dynamiek heb je niet nodig.

En dat past dan weer mooi bij onze muziek. Zowel het weer als de dynamiek van de omgeving. Overigens horen we sinds afgelopen maandag na afloop van een optreden elke keer dat de muziek doet denken aan Sami-muziek. Meer dan interessant, zo'n opmerking, zeker wanneer je luistertips krijgt, dat opzoekt en beluistert. Het is ronduit prachtige, melancholieke en inspirerende muziek. En inderdaad, er zijn bepaalde elementen die wij zeker ook gebruiken. Onbewust. Tot nu dan. Van die dingen die je meeneemt in de reistas.

Vanavond spelen we, nadat we twee minuten stil zijn geweest, in de voormalige brandweerkazerne van de wijk Ila in Trondheim. Althans, ik vermoed dat dit het verhaal is. Ik heb het nog niet opgezocht. Soms moet je dat niet willen, dan is je eigen interpretatie al leuk genoeg. De sneeuwbuien zullen in de loop van de dag afnemen, volgens de plaatselijke weergoeroe. Een prima vooruitzicht; achteruit kijken heeft sowieso weinig zin en is nog best gevaarlijk ook.

#waanvandedag #muziek

Dat het de derde van mei is en je het rolgordijn om half zeven 's ochtends omhoog doet. Een heel klein reepje, want vrouwlief ligt nog met haar brakke hoofdje te knijpen tegen het ochtendfenomeen an sich, dus omzichtigheid is troef. 'Het wordt een interessant tochtje', zei ik. Het waren mijn eerste woorden, dus mijn stem had het nog niet helemaal in de gaten. Toch was het goed verstaanbaar. 'Wat? Ligt er sneeuw?' Ik knikte met een middenstand op glim en lach.

Ja. Er lag sneeuw. Ongeveer vijf tot zeven centimeter. Alles wit. Prachtig, zo in de bergen vlakbij Trondheim. En een heel klein beetje onhandig ook. Met ons geleende autootje waarvan ik geen idee heb hoe dat zit met winterbanden. Dat soort dingen. En hoe gingen we hier weg komen. Het huis ligt hoog, smalle bergweg, nogal steil ook. Dus ja, ondanks dat ik een hekel heb aan het woord in een dergelijke context, zo lekker modieus, maar toch past uitdaging hier wel.

We moesten iets voor negen uur in Stjordal zijn. Een plaats hier een klein uurtje rijden vandaan. Een kort radio-optreden met interview. Leuk en handig om de resterende optredens hier in de omgeving te promoten. De hoofdwegen zouden vast goed begaanbaar zijn, geen zorgen. Maar dat stukkie hier naar beneden hè?

Nou, het is allemaal heel erg meegevallen. Misschien had ik op iets meer spektakel gehoopt en viel het nu zelfs een beetje tegen. Toch, je hoort mij niet klagen. De uitzichten onderweg waren mooi, het verkeer rustig, en de radiosessie ging fijn. Straks mogen we dezelfde rit nog een keer maken, dan spelen we in een knus kunstcafé in hetzelfde dorp. Het had geen zin om daar rond te blijven hangen, er is niet zo veel te doen daar en hier genoeg. Was draaien, voertje erin, hangen op de bank en stiekem nog een oogje en snaveltje toe. Op naar vanavond. Er is nog wat meer sneeuw voorspeld. Dat ik dat ooit op 3 mei zou schrijven.

#muziek #waanvandedag