Af en toe maak ik een avondwandeling. Dat klinkt romantisch en ook alsof het echt een enorme kilometervreter is, maar dat valt allemaal reuze mee. Gelukkig maar, het moet niet te gezellig worden.
Om te voorkomen dat ik zo tegen de schemering de overtreffendetrap-gekkies die rond die tijd zich het park toe-eigenen, loop ik 's avonds een bescheiden 'rondje Amsterdamsebrug'. Totdat ik gisterenavond in een bui van overmoedigheid die mij doorgaans volledig vreemd is, besloot om dan ook maar gelijk de Schellingwouderbrug erbij te pakken. Klinkt ook lekker vitaal, toch, erbij pakken? Nou ja, en omdat ik blijkbaar volslagen ontoerekeningsvatbaar bleek, tikte ik daarna zowat Durgerdam erbij aan. En dan zo, via de andere kant van al die bruggen weer terug naar huis. Alles bij elkaar een dikke anderhalf uur in de knokige beentjes.
Vet bonuspunt was dat ik onderweg bijna niet meer hoefde te niezen. In plaats daarvan heb ik mij zowat een verrekjenekje lopen kijken naar de prachtige lucht en de schitterende zonsondergang (helaas geen Neowise gezien). Dat moest ook wel, want laten we elkaar geen frietje noemen: als ik recht voor mij uit, langs mij heen en op de weg kijkt, dan schieten de tranen spontaan door mijn trommelvliezen.
Ten eerste: mensen. Heel veel mensen. Ten tweede: overal een pestbende aan zwerfafval. Wat trouwens best een wonderlijke aanduiding is, zwerfafval. Alsof wij er verder niks mee te maken hebben. 'Nee, dat zijn blikjes en plastic en hele tasjes vol uit het autoraam geflikkerde McDonald's-shit. Dat zwerft hier dan, zomaar. Ja, enorm veel overlast, maar niemand die dit probleem aanpakt hè? Nee, zwervers zijn het. Uitschot. Laat maar liggen en probeer het niet te zien. Precies, nooit oogcontact maken, want dan willen ze iets van van je.'
Daarom was ik zo blij met de lucht, de zon en de toch behoorlijk dystopische aanblik van een stad die waar je ook kijkt wordt bezet door hijskranen. Dat heeft op zich wel iets interessants hoor. Totdat ik het dan benauwd krijg als ik besef dat die kranen er zijn om nog meer te bouwen. Nog meer huizen. Nog meer mensen. Nog meer afval. Nog meer... ofwel: stik voorzichtig.
#waanvandedag #100DaysToOffload #stad #wandelen #neowise
Er zijn dagen die er uitspringen als het gaat om geklooi. Zoals vandaag: niesdag. Dit hoopje ellende, dit zwetende, benauwde, snotterige, miezerige mannetje komt zakdoekjes tekort en roept ondertussen de hellehonden aan. Niet dat het helpt.
Hoewel, er zijn op deze dag ook heuglijke feiten te vieren. Ik kreeg net het bericht dat mijn IJburgse lieverd een mooie voldoende heeft voor haar scriptie en dus is die klus netjes afgerond. Ze kan na de zomervakantie beginnen aan haar nieuwe onderwijsbaan als bevoegd eerstegraads docent. Tik 'm aan!
Nog een hoogtepunt op deze verder bloedirritante dag: na twee weken reizen zijn mijn SWANS mondkapjes en t-shirt zojuist afgeleverd. Eindelijk kan ik met de welgemeende boodschap you fucking people make me sick of gewoon een stel grote, witte tanden leuk op een gerecycled stuk zachte stof met comfortabele oorhengsels geprint zorgeloos het OV in.
Ik verzin deze genialiteit (helaas) zelf niet hè. Dat laat ik met een gerust hart over aan de weledele heer M. Gira, het brein achter de fenomenale band der zwanen.
Ik kan nu bijna niet wachten tot de regels zelfs nog iets worden aangescherpt en we net als in België ook in winkels onze schijnveilige gezichtsbescherming mogen dragen.
Even terzijde, maar sommige mensen zeggen dat bij mij het glas altijd half leeg is. En dat klopt ook. Sterker, er is geeneens een glas. Dat wordt namelijk herhaaldelijk van twee hoog stukgesmeten op de zoveelste idioot die pal onder het balkon rookt/lachgast/scooter en-of auto minuten en minuten lang stationair laat draaien.
Nou, verder nog iets opbeurends te melden voordat de volgende niesbui zich aandient? Even denken... Nope.
#waanvandedag #100DaysToOffload #swans #scriptie #aerosolen
Dus ik denk: gelijk groots aanpakken die handel, gelijk een hele pallet van die dingen, huppekee. Wat kan mij tenslotte gebeuren? Daarom. Snelle levering en gratis bij bestellingen boven de 500 euro. Meepakken, zeg ik.
Ik heb ze nu door het hele huis op de meest cruciale plekken neergelegd en zelfs wat extra her en der verspreid: op tafel, op de vensterbank, op het keukenblad. Ja, en ook voor als ik naar buiten ga en in de trein ben ik voorbereid. In mijn jaszak, onder mijn kraag, broekzakken. Geen halve maatregelen.
En toch, misschien doe ik iets niet goed. Wat ik mij trouwens nauwelijks voor kan stellen, maar hé, ik ben ook maar een eenvoudige jongen, dus vooruit. Want, weet je, ondanks al die gele rubberen dingetjes overal helpt het allemaal geen ene malle moer. Overal nog steeds net zoveel lawaai als voorheen. Gek toch? Hier kijk zelf dan, op de doosjes staat het er toch echt: herriestoppers.
#waanvandedag #100DaysToOffload #shop
Het valt niet mee om de Nederlandse taal als tweede taal eigen te maken. Ja, misschien als je hier voor je zesde gaat wonen (met dank aan de betrouwbare informatie van de geliefde die hier de baas is), maar elke leeftijd daarna maakt het allemaal nog moeilijker.
Er zijn zoveel vanzelfsprekendheden in de taal waar ik, voordat ik ooit als vrijwilliger gezellig een potje rond een tafel met anderstaligen ging zitten bomen, nooit bij stil heb gestaan. Vooruit, uit mijn docententijd op een vmbo nam ik wel mee dat de lidwoorden behoorlijk hels zijn; blijkbaar kun je voorzetsels in de duivelswoning met alle gemak ook een koude dag laten bezorgen (geheel gratis bij afname van tien voorzetten!).
Zo bedacht ik mij gisteren op de fiets weer een fijne instinker. Ik heb een beetje door de stad sjezend verder toch niets om handen, behalve dan de chaos die we verkeer noemen in de onvoorspelbare gaten houden. Kwestie van overleven en dat kunstje beheers ik tot nu toe vrij redelijk.
De ingeving kwam doordat ik een garagebedrijf passeerde. Ineens dacht ik aan mijn puberende tijd als leerling-automonteur (voor de mij-kenners onder ons is het geen verrassing: dat werd geen succes). Het woord uitbalanceren verscheen voor mijn geestelijke gezondheidsoog. Want dat is zo'n dingetje wat ze doen in een garage: het uitbalanceren van wielen. Hartstikke leuk.
Nog leuker wanneer ik dan ineens volledig besef (kun je iets deels beseffen?) dat dit zo'n woord from hell moet zijn als je Nederlands leert.
Dit gaat namelijk een hoop vraagtekens opleveren hoor:
UITbalanceren. Wat betekent dat je iets IN balans brengt. Maar UIT balans zijn is iets vervelends, iets negatiefs. Toch, om IN balans te zijn, moet je iets UITbalanceren. Leg dat maar eens uit.
Om de gekte compleet te maken, is het altijd aan te bevelen er een onnavolgbaar slechte woordgrap inclusief lidwoordconfusie bovenop te gooien:
een uitbal lanceren. Nou, dan zijn de flauwe rapen gaar! Leuk hoor, scoren over de verwarring van anderen. En de les is voorbij voor je het weet. Dikke bonus.
#waanvandedag #NT2 #lidwoorden #voorzetsels #confusie #hell #taal #100DaysToOffload
Mijn oor sprong in de mondjesmaat
biet biet biet!
mij een biet!
riepen zij in korenschoven
Het gaf geen pas geen bank die open was
maalde er niet om de mallemolen oliedom
aangelopen wangen rood en schraal
op hoge bomen vang je wind en anders wel een volle zaal
Eekhoorns spatten uit hun dromen
takken tikken tijdloos ongewassen ramen in
fraudelente corpulente schadeloze boten stomen
klaar en over paden lanen lommerrijke tegenzin
#gedicht
In afwachting van iets wat je niet eens tussen de buien door kunt noemen, bedacht ik mij dat ik misschien hier van enig nut zou kunnen zijn. Al zal het niet meevallen. Mijn zijnsstaat is er eentje van ontbinding, maar dan zonder de troep die dat geeft. Het tegenovergestelde is zelfs waar, want hoe druileriger ik mij voel, hoe meer ik mijn gedesillusioneerde controle wens uit te oefenen over mijn habitat. Alles aan kant, alles op z'n plek, alles vertrouwd en voorspelbaar. Buitenshuis is het allemaal al grillig genoeg.
Grillig, echt waar joh? Ja, oké, er is die wanstaltige grijze miezersmurrie. Tot een dag of twee terug was de lucht een groot kunstwerk. Wilde wolkenpartijen, razende wind, dan weer een bui, dan weer een fikse straal zon. Dat heb ik toch liever dan dit eindeloos lijkende gezever.
Over gezever gesproken: moet je net dit stukje hebben. Gezeur over het weer en het gemoed. Ik heb u gewaarschuwd, het zou niet meevallen. Of zoals mijn opa zei: het valt wel, maar niet mee. Wat dan weer een mooie vorm van onsterfelijkheid is. Dus toch een meevaller.
Nou, deze dag dondert vanzelf verder. Ik ga zo maar eens een poging tot supermarktlevensmoeheid doen. Karretje pakken, blik op oneindig en doen waar ik goed in ben: alles en iedereen vervloeken.
#waanvandedag #100DaysToOffload
Volgend jaar om deze tijd hangt er hopelijk ergens in Rotterdam een vlagachtige te wapperen met daarbij een half vergane schooltas. Ofwel, de bijna 16-jarige heeft dit schooljaar heel mooi afgerond en is nu in de overgang naar het examenjaar. Jawel, zo kun je de periode tussen de ene klas en de andere best noemen.
Nu hopelijk nog goed nieuws uit IJburg en iedereen is studietechnisch helemaal blij.
Verder is het nu niet het moment om al teveel los te gaan hier. Dat leidt tot een eindeloze rij gefrustreerde letters achter elkaar. Neem zoiets als 'herstel'. Wat een onzin. Herstel gebeurt alleen wanneer het kwartje eindelijk valt en er een einde komt aan groei, omdat het nu wel eens genoeg is. Bijvoorbeeld.
Maar ja, kwartjes zijn er niet meer, dus dat wordt weinig vallen. Kans verkeken.
Mocht je toch behoefte hebben aan wijze en tevens stekelige woorden, dan raad ik je van harte de column van Ewald Engelen aan.
Goed, ik miezer nog even verder.
#waanvandedag #degroene #ewaldengelen #studie #school
Soms zou ik een fruitvlieg op een bananenschil willen zijn. Gezellig iedereen irriteren en er zelf geen last van hebben. Hoewel, zeker weten doe ik dat niet. Misschien is een fruitvlieg een hoogbewust wezen dat allang in de gaten heeft dat er meer is dan een klimaatverandering met onvermijdelijke gevolgen. Ik noem maar wat. En dat betekent dan weer dat ik helemaal geen fruitvlieg wil zijn, ook niet op een overheerlijke bananenschil. Alsnog teveel kopzorgen.
Wat ik mij laatst bijna hardop – en lusteloos door de supermarkt sloffend – afvroeg: hoe zit dat eigenlijk met het paardenmiddel. Wanneer is er ooit iemand geweest die dacht dat het middenstuk van een paard het, ondanks het nogal rucksichtloze karakter van dit gegeven, ultieme medicijn zou zijn. Terwijl paarden over het algemeen worden gezien als edel dier. (Waarom zij wel en de andere dieren niet, is mij overigens een raadsel. Net zoals de mens blijkbaar in een verheven categorie zit. Maar oké, dat terzijde.)
Er is blijkbaar een tijd geweest dat het paard van toen de fruitvlieg van nu is. Zoiets. Want fruitvliegen zijn behalve irritant óók heel nuttig. Er wordt flink wat mee getest in laboratoria. Je mag als mens gewoon alle mede-dieren martelen omdat we stiekem allemaal godsgestoord zijn, dus vooruit dan maar. Zo zal er destijds ook flink in paarden zijn gehakt en gezaagd om te ontdekken dat wanneer je het allemaal echt niet meer weet, je altijd nog iets met hun middel kan doen. Nou, en laat ik het nu echt allemaal even niet meer weten. Of beter gezegd: ik weet niks, wist niks en zal nooit weten. Ergo, een gekmakende onnozelheid is alles wat ik weet.
Om toch een beetje constructief te eindigen, deel ik met liefde een artikel van De Correspondent. Over hoe het 'oude normaal' precies is waar we niet naar terug moeten willen. En dat in heldere taal, sterk onderbouwd en nog veel belangrijker: volledig naar mijn hart en onderbuik. Leestijd ongeveer 15 minuten. Doe er je wijsheid mee. Graag gedaan.
Dan fantaseer ik ondertussen nog even door over hoe varkens mensen met miljoenen tegelijk slachten, hoe fruitvliegen allerlei tests op mensen uitvoeren en hoe bomen mensen omzagen.
#waanvandedag #jelmermommers #decorrespondent #fruitvlieg #paardenmiddel #100DaysToOffload
Rakelings over de huizen vliegt het tuig. De laaghangende wolk plakt aan de vleugel, rekt mee en laat dan toch maar los zoals een wat op een wond.
De benauwde buis zit vol eenzaamheid, doodsangstige vijanden van de zwaartekracht, gekapt en gefilterd. Maar niemand geeft het toe.
Sommige bruiloften duren drie dagen. Dagen vol transcendente muziek, dans en zang. De boze geesten worden bezworen, duivels maagdelijk uitgedreven. Kleurrijke bloemen gewikkeld in plastic tasjes en aluminiumfolie sterven langzaam en ongezien. De dood moet je vieren met eeuwige trouw.
Een paar honderd meter verder klonk middenin de nacht een knal. Een explosie. De kraak die plofte, de buit was een lege kluis. Een scooter brak zijn val op een boot en de boot maakte water, zonk.
Duizenden kilometers van hier, laten het luttele lichtjaren zijn, implodeert een ster. Rode reus, witte dwerg, zwart gat. Ontsnappen is een utopie.
#proza
Streel mijn dode gezicht
warm van de laatste adem warm van jouw hand
zacht als het leven
dat zich met een zuchtend afscheid ontvouwde
De wind die langs mijn lichaam zoekt naar
waar zij rustig liggen kan
de boom die wortelt in mijn hart
haar bladeren regenen op het gras
Streel mijn wang
kus mijn levenloze lippen
zeg nog één keer dat jij van mij houdt
ik zal breken en vergaan maar nooit vergeten
#gedicht