Een halve niesdag vandaag. Dan ga je dus van pure ellende maar muggenziften. Ofwel muggen zeven. Maar ja, als er lucky us geen muggen zijn, dan maar andere onzinnige dingen zien die mij tomeloos kunnen fascineren. Wat je dan weer niet moet verwarren met fascisme. Daar hebben we weer andere gekkies voor.

Er moet namelijk ooit een dikke brainstormsessie zijn geweest in een schraal kantoor op elf hoog, ergens in een stad waar je nog niet dood gevonden kan worden. Simpel, omdat je er al hersendood voor moet zijn om er te komen. Waarom dan juist daar brainstormen, zeg je? Ja, weet ik veel, precies daarom, denk ik. Het stormt er zo hard dat de grijze brij je uit en om de oren vliegt. Ik dwaal af.

Dus. Zo'n tl-verlichte ruimte met koffiekannen, plastic bekertjes, ranzige koekjes, kruimels en kringen op tafel. Zwetende, panikerende witteboordgestoorden die nu eindelijk eens met een genialiteit moeten komen, anders flikkert de hoogste gek (die van de zeventiende die de hele dag op z'n reet zit en eigenlijk alleen opstaat om je een grote bek te geven) ze hoogstpersoonlijk uit het raam. Er staat dus wat op het spel.

Dan ineens roept er iemand met half overslaande stem: ultra! En verdomd, het duurt een paar keiharde seconden, maar dan dringt het louterende besef door tot het overspannen gezelschap: Godverdomme, we hebben 'm! (Nee, niet Saddam, die hadden we al, wel op blijven letten!)

Zo spookt deze hele fictieve geschiedenis steeds weer door mijn hoofd wanneer ik Ultra Normaal Maandverband in het schap zie liggen. Want nee, het is niet gewoon normaal willoos maandverband, wat moet je daar mee? Een beetje slapjes rondlopen met in je onderbroek ordinair maandverband? Ben je gek ofzo? Nee gast, het is fokking ULTRA normaal maandverband!

#waanvandedag

Vandaag leende het gerommel in en rond het huis ook de nodige memoires op. Zo klikte ik tussen al het gefrutsel door wat repetities en bootlegopnamen van Cradle FC aan. Dan wordt tijdreizen ineens een makkie. Deze keer van begin 2005 tot en met 2011 en daar dan zo lekker willekeurig doorheen. Wat ik hoorde was soms hemeltergend en soms geniaal. Zo bescheiden durf ik wel te zijn.

Ik ben de laatste tijd sowieso bezig met het beluisteren van oud materiaal en en passant speel ik dan in een nostalgische bui een nummer of twee. Gewoon hier thuis, solo. Heel anders dan de kollereherrie die we als band maakten natuurlijk, maar het gevoel telt.

Wat herrie betreft hebben we ooit in Engeland indruk gemaakt bij platenbaas Geoff van het Probe Plus label. Een paar jaar na ons optreden zat ik met jd meatyard, waar ik drumde, in de studio. Hij was er ook bij, zoals hij altijd bij alle opnames was van de bands die hij onder zijn label uitbracht. Hoe het zo kwam weet ik niet meer, maar ineens viel het kwartje bij hem en zei hij op de hem zo typerende manier (nadoen is nauwelijks mogelijk) – “oh, you are from that fucking loud band!” Ik kon niet anders dan instemmen en vriendelijk lachen. Later begreep ik dat het als compliment was bedoeld.

Nou ja, een anekdote van niks, maar ik beleef er goede herinneringen aan. Net zoals aan het wonderlijke duo Sonnenberg, ook uit Liverpool en ook van hetzelfde label. Daarom viel mij het bericht zwaar dat Saul, de onnavolgbare tablaspeler van het duo, en vooral een ongelooflijk lief, vriendelijk, zachtaardig en verlegen mens, een paar dagen terug is overleden. Ook aan hem bewaar ik hele mooie herinneringen waardoor ik hem niet zal vergeten.

Daarom sloot ik mijn luisterdag af met een nummer van Sonnenberg: Into the Light.

#waanvandedag #muziek

Ja, dank je wel Sjors Vrolijk voor jouw wervelende bijdrage. Dan gaan wij nu – ja het kan nog net – over naar onze correspondent Niele Koprol die ons nog even snel meeneemt door de belangrijkste headlines van deze dag. Kom er maar in Niele!

Joeeee, dank je Feith! Het was weer een gekke dag op de redactie en zoals je weet is het altijd lastig kiezen, maar dit vonden wij vandaag unaniem de meest belangrijke nieuwsfeiten, hoewel we natuurlijk altijd gelijk de aanbeveling doen om de nodige fact-checks in acht te nemen. Of negen, wat je wilt. Goed, daar gaan we:

• YouTube verwijdert kanaal van zapper en complexiteitsdenker Korte Achternaam;
• Toch fors meer nieuwe bandanabesmettingen: 9283, 589 meer dan gisteren (er wordt een tsunami aan wegwerphoofdbedekking verwacht!);
• Koning die in home video een rokje aantrekt 'nooit eerder vertoond';
• Nederlander hakt opnieuw Twitteraccount van president Trompet in stukken;
• Leger verplaatst extreem kleine voertuigen van Nederlandse fietspaden naar ergens anders;
• Begin november 7 langzaamaansteegjes, militairen helpen bij snelle afbraak;
• Ohbaarmaar en Trompet slaan met champagneflessen op elkaar;
• Overheerlijk huisgemaakt doelpunt doet Ajax' ovenwanten tekort tegen Leverplas (0-1)

Nou, nog precies binnen de tijd, Feith! Weer snel terug naar jou, dan kunnen we nog voor de bui binnen zijn!

#waanvandedag #nieuws #facts #check #news #headlines

Nu het werk in de bieb een beetje anders wordt gepland dan normaal, is mijn dagritme als vanzelf ook anders (joh?). Daarom zit ik nu haast smekend de regenwolken te verzoeken heel even ergens anders hun buien te botvieren, dan kan ik zo de dagelijkse ronde door de supermarkt maken. Ik heb besloten dat dit bijna hemels genot gecombineerd wordt met een rondje door het park. Zo net na de regen loop ik daar graag. Waarschijnlijk is het dan rustig (hoewel) en komen de vogels ook weer uit hun schuilplaatsen. De bomen druppelen na, plassen moeten worden ontweken met alle sociaal onhandige capriolen van dien – probeer al slalommend maar afstand te houden van tegenliggers en meelopers.

Ik moet eerlijk toegeven dat mijn extreem commerciële handelsgeest de grijze, druilerige dagen toejuicht. Het is duidelijk te merken dat de gedichtkaarten (met beeld van TUHBA) dan beter verkopen. Maar hé, die netto 10 cent per kaart die eraan wordt verdiend kom ik ook wel weer te boven als de zon zich weer laat zien. Wat nu zowaar gebeurt, al is het met grote twijfel.

Twijfel, ook zoiets. De twijfelachtigheid van een koningspaar dat nu in een video excuses aanbiedt. Wederom, het is heus te waarderen dat ze het doen, maar je zou toch mogen verwachten dat mensen in die rol bezinnen eer ze beginnen. Het geeft alleen maar aan dat er een dikke, vette kloof zit tussen het gepeupel en het royale leven. Gepeupel. Dan is de stap naar popi-pope klein. Gezellig handen schudden en geen mondneuskap op. Tel je zegeningen en doe er maar een gratis aerosooltje bij. Goed bezig. Het is welbeschouwd niet heel gek dat er zoveel onrust is wanneer bepalende personen zelf schijt hebben aan alles en iedereen.

Nou, zoals gezegd, een rondje door het park en dan terug met wat boodschappen. Even een frisse loopneus halen.

#waanvandedag #pope #royalty #100DaysToOffload #zon #kaart

Dan lees ik dit Milieuorganisaties vrezen toename 'zwerfkapjes' (NOS.nl) en dan denk ik: domme kop. Op deze manier wordt het hele zwerfkapjesprobleem weggezet als probleem voor klimaatgekkies; de mensen, zoals ik, die zich druk maken om de vuilnisbak waarin we leven. Volgens mij mis je dan de doelgroep je zou moeten adresseren. En dat is een beetje dom.

Precies de mensen die geen reet geven om waar ze hun teringzooi neergooien, dat zijn de mensen die dit probleem veroorzaken. Maar door zo'n kop voelen zij zich niet aangesproken. Niet hun probleem, maar dat van de klimaatdrammers. Een betere kop zou dan naar mijn idee zijn: Achterlijke idioten die hun puinzooi op straat flikkeren krijgen als beloning alleen nog plasticsoep op een bedje van zongedroogde tweedehands mondkapjes te vreten. Maar ja, dat zullen wel teveel woorden zijn voor een pakkende kop. Sowieso moet je er geen woorden meer aan vuil maken, de wereld is al smerig genoeg. Dus daarom: stok- en zweepslagen, schoktherapie en eventueel een langzame doodstraf. Hoewel, dat laatste is natuurlijk overdreven – tergend traag uitsterven is door dit gedrag al een garantie, tenslotte.

Ja joh, ik maak me er maar weer druk om. Zo las ik op een onderzoekswebsite dat de mens met z'n oeverloze geconsumeer (en dus afval) ervoor zal zorgen dat uiteindelijk 74% van al het land in vlammen op zal gaan. Dat is op zich best een knappe prestatie, zeg zelf. Blakerend van trots groeten zij u die sterven gaan. Oh, maar wacht, het tij kan nog worden gekeerd hoor, heus! Nope. Gaat niet gebeuren. Too little, too late. Dikke doei.

Het goede nieuws dan. De nacht verliep sinds lang weer eens zonder paniek. Gewoon fijn een uurtje of drie knorren, wakker worden en dan in de spiraal van waanbeelden, slapen, waken, halfslaap, dromen tot de ochtend haar geluiden brengt. Om dan nog heel even weg te zakken, wakker te schrikken en te beseffen dat opstaan nog steeds een optie is.

Inmiddels is het tijd mijn mondneuskap op te zetten en mij te begeven richting boodschappenland en onderweg net te doen of ik het allemaal niet zie.

#waanvandedag #virus #nos #scientias #100DaysToOffload #human #capiche #kappies

De blauwbloedige uitkeringstrekkers dachten een code geel wel oranje te kunnen maken. Helaas, volgende keer beter. Flikker een paar borden op de grond, neem er een ouzootje bij en dans als een malle de sirtaki. Maar dan gewoon in het huisje in het bos. Kan ook best gezellig zijn hoor.

Kijk, dat onze royale familie flink inboet aan intellect door al die inteelt is geen verrassing. Dan is het gewoon heel ingewikkeld helder na te denken over voorbeeldfunctie en verbindingswaarde. Net als het geen nieuws is dat de premiejagende Mark gewoon op een herfstzondag zijn zaadloze sorry nog maar eens uit de kast trekt. Waarom ook niet. Het bekt zo lekker. Kom maar door hoor, we krijgen er geen genoeg van.

Ondertussen is voor Jan Lul een privévliegtuig heen en weer gevlogen. Het mag wat kosten allemaal, dat weten we. We betalen er allemaal schaterlachend aan mee. Zowel met munt als met ademnood.

Het is een druppel in een lauw glas water waar een gemiddelde storm niet eens de moeite neemt zich druk te maken. En toch, ik heb mij al zo vaak afgevraagd waarom 7 miljard mensen niet in opstand komen. Hoe kan het dat een handjevol gekken de boel om zeep helpt en dat het wordt toegestaan.

Maar hé, de zon schijnt, buiten is het lekker fris, blad valt knisperend op de grond en de lucht is blauw. Er vliegt hier elke ochtend een koolmeesje voor het raam langs, gaat dan op de rand van ons balkon zitten en fluit. Kijkt naar binnen, ziet wat beweging, wacht nog heel even af en kiest dan voor een onnavolgbare tocht naar de dakrand hier tegenover. Om daarna de hele riedel nog eens te herhalen. In zulke eenvoud zit alle waarde. De hele zooi gaat toch met een rotvaart naar de hel, dus laat ik hier dan maar mijn plezier uit halen.

Of nou, misschien wil ik alleen nog even kwijt dat wat mij betreft al die treurniswekkende kerkgangers direct om mogen vallen in hun groep van minstens 200 gelijkgestemden. Vrij naar Koot en Bie: dat zij zeven maal zeventig maal door een brandend braambos mogen kruipen. En nog veel erger joh. God zal minzaam knikkebollen en inzien dat het goed is. Die hele schepping is een grote vergissing. Weg ermee.

Ah, kijk, daar is het koolmeesje weer.

#waanvandedag #oranje #code #inferno #dubio #god #premier #100DaysToOffload

Ik krijg het zowat m'n vingers niet uit, maar oké, het is heus goed van Markje R. om fouten toe te geven. Heel knap zelfs. Want het zal pijn doen. Hoewel. Doet gewenning nog pijn? Los van dat fouten toegeven een nobele daad is, ben ik een beetje moe van nu alweer tien jaar fout op fout toegeven. Erger nog, het is een potje consequentieloos sorry zeggen. Op een gegeven moment mis ik de overtuiging en oprechtheid. En daad bij het woord, dat vooral. Het foutenkabinet kan doorgaan tot sint-juttemis (Rutte mis?) – de grootste regeringsbendepartij wordt ongetwijfeld stevig in het zadel gehouden na 17 maart 2021 en zo draait de kermis haar rondjes tot de boel duizelingwekkend onhoudbaar is (geworden). Suikerspin in de gloria.

Gelukkig is niet alleen ons aller Mark een wandelend foutenfestival. Ik kan er zelf ook wat van. Met enige regelmaat zelfs. Typefoutjes, en soms zelfs een ernstige dt-fout. Dat gebeurt soms gewoon in het heetst van het getikkerdetik. Ja, erg hè? Maar, eerlijk is eerlijk, ik zeg sorry en blijf vervolgens ook gewoon doodleuk doorgaan hoor. Mij maken ze niet gek. Misschien ook omdat ik weet dat er slechts een bescheiden percentage van de almaar groeiende wereldbevolking iets merkt van mijn misstappen op het toetsenbord (note to self: überhaupt niet meer op het toetsenbord gaan staan). Over het algemeen merk ik uiteindelijk de flaters wel op, maar dan zijn de lieve e-maillezers al voorzien van een ongecorrigeerde versie. Dat ik dan later de schoonheidsellende hier ter plekke nog fatsoeneer, dat maken zij vermoedelijk niet mee. Het is niet anders. Ik zal ermee moeten leven. En zeg zelf, het leven als vice-premier in dit Mea Culpa-land is prima vol te houden. En verdraaid handig, zo kan ik meneertje Rutte op een afstand van anderhalve meter en gemondneuskapt er verbaal fantastisch flink van langs geven. Vindt ie nog leuk ook. Tenminste, hij lacht er altijd heel hard om. De schat.

#waanvandedag #error #culprit #politiek #virus #meaculpa #100DaysToOffload

De mooiste plekken zijn de door de mens verlaten plekken. Gebieden die zijn aangetast door vervuiling of een kernramp bijvoorbeeld. Of verlaten dorpen, huizen, straten. Of zelfs hele steden. Want wat er daarna gebeurt, daarvan word ik tragisch blij. De mens vertrekt en de rust keert weer. Planten en bloemen gaan weer groeien, bomen krijgen blad, vogels beginnen te fluiten, wild laat zich zien, insecten zoemen, er wordt gewroet en bestoven. De boel komt weer tot leven waar het leven onmogelijk zou zijn. Ja, voor de armzalige tweevoeter die de boel heeft versjteerd en dan ergens anders precies hetzelfde uitvreet. Om dan met dezelfde verbazing vast te stellen dat ook daar het leven uiteindelijk niet mogelijk is. Betere voorbeelden van onze overbodigheid zijn er niet. Misschien verkloten we de boel keer op keer wel om die reden: we doen er niet toe. Dat is natuurlijk ook best sneu en nauwelijks te verkroppen. Dus dan ga je je ook zo gedragen.

Hier vlakbij, naast het verzorgingshuis waar ongeveer twintig sloop- en renovatieprojecten tegelijk aan de gang zijn inclusief alle gekmakende gevolgen, zijn een tijdje terug bomen gekapt. Het waren prachtige, oude bomen. Maar de zaag ging erin. Plaats maken voor, ja, wat eigenlijk? Of misschien omdat ze ziek zouden zijn. Dat gebeurt ook vaak. Ik vraag mij dan af waarom niemand zich afvraagt waarom die bomen ziek zijn en hoe ze misschien beter kunnen worden. Bomen zijn veel belangrijker dan mensen. Toch hakken we zieke mensen niet zomaar om. Oké, we stoppen ze wel het liefst weg om dan op de zorg die ze zo hard nodig hebben ook stevig te bezuinigen, zodat er uiteindelijk alleen nog verdorde mensen overblijven achter glas, in een bed. Tot ze sterven. “Ze waren te ziek”, zeggen we dan, “dus misschien is het maar beter zo, toch?”. Dezelfde drogreden om bomen te kappen.

Die gekapte bomen, daar blijft boven de grond altijd wat van staan. Een stuk stam. Dat doet altijd pijn om te zien, het went nooit. Het is een aandenken aan de brute, botte bijl. Maar dan gebeurt er altijd weer dat wat ik opvat als een hele dikke middelvinger van takken, bladeren, vogels en insecten naar hun oerdomme collegadier. Uit en rond zo'n stam ontstaat weer heel veel moois. Zoals op al die andere verlaten plekken krioelt het er in korte tijd weer van de meest onverschrokken die-hards. Al die plekken zeggen steeds opnieuw 'fuck you, mens!' Ik geniet daar enorm van.

Net zoals ik spontaan in huilen uit kan barsten wanneer ik 's avonds uitgeknepen door een overprikkelende rit tussen steden thuiskom en een egel van de deur bij de bergingen naar het hek tussen de huizen zie hobbelen. Doodgemoedereerd op weg naar de binnentuin. Het interesseert 'm helemaal niks, het deert 'm niet. Hij is hier en blijft hier. Stad, stoep of beton, hem maken ze niet gek; op een dag zijn die achterlijke tweevoeters weg. Het is een kwestie van veel geduld, maar dan heb je ook wat. Rust.

#waanvandedag #abandoned #stad #human #mens #egelantier #nature #100DaysToOffload

Daar zit ik dan, half aangekleed. Een vrije dag vandaag, dus het mag. En ik heb al de nodige thuisklusjes gedaan. Met dank aan mijn dwangneuroses, dat ook. De boodschappen liggen nog in de winkel, dus die ga ik zo maar eens verzamelen en naar de thuishaven slepen. Maar eerst moest er worden geschreven. En ja, dat had best kunnen wachten, als je het van een afstandje bekijkt. Al is het moeilijk afstand te nemen van de mentale maalstroom die hier uiteindelijk uitmondt. Waarvan akte.

In mijn hoofd zat al vroeg vandaag het nummer Showroom Dummies van Kraftwerk. Fijne plaat hoor. En dat kwam dan weer omdat ik las over de 14 miljoen ton microplastics die op de oceaanbodem is te vinden – en het eind is niet in zicht. Opbeurende toestand. Als je bedenkt dat inmiddels is bewezen dat het brein en gedrag van vissen niet bepaald gunstig wordt beïnvloed door het plastic dat zij binnenkrijgen en dat ook hun tweevoetige collega de nodige plasticsoep intern verzamelt, dan is de link naar de rebellerende etalagepoppen van onze Duitse muziekkunstenaars snel gelegd. Uiteindelijk worden we allemaal geplastificeerde poppetjes. Die wetenschap schreeuwt om rebellie.

Vervolgens leek het een goed plan mij onvermijdelijk mee te laten zuigen door het eindeloze aanbod op YouTube. Van schitterend, tragisch en nog niet eerder ontdekt oud werk van New Order tot een rant naar mijn hart van George Carlin, en van een live versie van klassieker Der Mussolini (DAF) tot nog maar een gedeelde visie op de nietsigheid van de mens door Ricky Gervais. Om dan uiteindelijk zelf de gitaar te pakken en twee eigen varianten van New Order-songs te brullen. En dan moest de middag nog beginnen.

Inmiddels ben ik weer wat gekalmeerd. Dat is wat typen ook kan doen. Al is het tijdelijk, het is beter dan helemaal niet meer bedaren. Hoogste tijd voor deze showroom dummy om de mensjes op straat te verblijden met mijn flikker allemaal een eind op-kop.

#waanvandedag #neworder #kraftwerk #music #daf #dummies #gervais #carlin #misantroop #100DaysToOffload

Op de stoep lopen twee kinderen. Ongeveer vier of vijf jaar oud. Iets verderop loopt een man, waarschijnlijk de vader. Er is iets belangrijks te zien op zijn telefoon, dat moet haast wel. Eén van de twee kinderen loopt wat sneller nu, richting zijn vader. Het andere kind dwaalt een beetje af naar een jonge boom. Naast de boom staat een open blikje zwerfbier. Het kind pakt het op, rammelt er een beetje mee, er spat wat bier uit. Het kind likt langs de rand van het blikje, proeft en neemt een slok.

#waanvandedag #straat #100DaysToOffload #amsterdam