Het is allemaal leuk hoor, dat werken als uitzendeling. Ik vermaak mij prima in de bieb met de boeken en bezoekers die boeken zoeken. Of gewoon willen weten hoe ze iets moeten printen binnen een onnavolgbaar systeem van keuzeschermen en loginprotocollen en vergeet vooral niet uit te loggen! Mensen die inmiddels geheel in lijn met de maatregelen toch geen plek kunnen vinden om te studeren of werken: 'ah, u heeft wel gereserveerd maar geen plek, dan gaat er waarschijnlijk iets mis beneden, moment, ik vraag het even na'. Of gewoon een beetje in hun eigen wereld wat voor zich uit willen staren met een krant (helaas, uw tijd is om).

Het nadeel van werk is dat het mijn dagritme totaal overhoop gooit. Oké, strikt genomen maakt het ene ritme plaats voor het andere. Het is net muziek. Toch, ik zou ook zoveel andere dingen kunnen doen. Waar ik vervolgens ook niet aan toekom, zo is het ook. Een eindeloze wirwar van spiralen, precies zoals het leven is. Tot je ergens op een punt komt waar het in deze vorm ophoudt. De cellen vervliegen, gaan op in een andere toestand. Op zich fascinerend genoeg om hele dagen over te mijmeren. Ik zou wat dat betreft ook prima in een bibliotheek op de zesde etage starend over de stad en het water de tijd door kunnen komen. Wolken die komen en gaan, de zon die irritant in mijn ogen priemt. Vogels die met moeite tegen de wind in vliegen of ineens een zwieper maken – windvlagen zie je niet aankomen, dus dan maar anticiperen op het onzichtbare. De herfst nat en koud, guur en oogverblindend waar de straten heel even de zon zien.

En ik denk ook aan de eindeloze brij aan beelden, updates en andere onzin die wij allemaal tot ons krijgen. Met dank aan een zielzuigend algoritme. Al die uren verdoofd voor het scherm. Opgroeiende kinderen die eigenlijk niet meer weten wat echt is en wat nep. Het is al bijna niet te doen wanneer je je volledig bewust bent van algoritmes, fake news, marketingtrucs en andere stierenpoep.

Herfst, herfst, wat heb je te koop? Voor niets gaat zon niet meer op.

#waanvandedag #herfst #oba #werk #100DaysToOffload #algoritme #fakenews #fall

Als je het nog niet hebt gezien: op het fatalistische boek dat veel mensen ook kennen als feestboek of gewoon Zuckerbergs Bijbelgordeldiertje, hebben we een paar foto's van afgelopen zondag gedeeld. Waarom daar dan in hemeltjesnaam? Nou ja, omdat ze daar ook werden geplaatst door de organisatie. Dus dan doen we niet lullig en houden we de boel zonder gezichtsbedrog binnenshuis. Gaat dat zien!

Had ik zelf trouwens ook wel gewild vandaag, gewoon binnen blijven. Maar nee, de boodschappen dachten daar anders over en sleurden mij achter mijn schermpje vandaan, waar ik tegen beter hopen in de buienmelder maar bleef verversen. Het zag er toch echt steeds uit als een droge periode achter de helse buien die de droogte uiteindelijk opeisten. Helaas voor deze tata, na uren gluren moest het gebeuren. Op de fiets en er doorheen, ouwe. Wat ik nu wel zeker weet is dat mijn regenjas niet meer waterdicht is. Het zij zo. De boel hangt nu wat aan het wasrekje in de keuken te bungelen in afwachting van betere tijden. Met een beetje mazzel heb ik vanavond weer droge schoenen en jas wanneer ik mij, als de berichten mij nu niet weer in de maling nemen, regenvrij door de straten mag bewegen op weg naar een glas thee en een goed gesprek.

De dag miezerde zo een beetje winderig voort met voor mijn doen veel telefoonverkeer. Daarom tril ik nu nog een beetje na. U weet, bellen is geen hobby van mij. Al ligt het er natuurlijk ook een beetje aan met wie, vooruit.

Ik bespaar mijn lieve, trouwe lezers vandaag verder mijn voorspelbare retoriek. Precies, ik ben soms best een aimabel mens. Binnenkort zal ik vast wel weer in blinde woede en frustratie achter de typemachine kruipen, maar voor nu wens ik eenieder een vrolijk – en bij voorkeur diervrij – avondmaal. Toedels.

#waanvandedag #regen #mabel #100DaysToOffload #smalltalk #mankes

Het was al met al een goede publiciteitsstunt. Ik vermoed zelfs dat het voorwenden van een ziekte – en aansluitend een glorieuze wederopstanding – een nieuwe tactiek is in een politiek campagne. Of het moet dat sympathieke kereltje uit Nazareth zijn geweest, maar die deed het met veel meer drama en dat was geen politieke stunt, voor zover ik kan nagaan. Ik betwijfel dan ook of er binnenkort een boek verschijnt met daarin het Woord van Donald en dat dat dan een handleiding wordt voor streng Trumpiaanse geloofsgemeenschappen die massaal drie keer per dag gaan zingen in de volle lengte van de maat. Om teleurstelling bij het uitblijven van een boek te verzachten: lees Donald Duck. Ofwel, de eend is geland op z'n witte broednest.

Nu ben ik niet de enige die denkt dat Trumpje de boel in de maling neemt en slim gebruik maakt van een virus om zijn tomeloze weerbaarheid, extreme kracht en meest fantastische gezondheid (ooit!) te bewijzen. Bij wijze van boetedoening voor mijn niet bijster originele insteek zal ik hem vandaag nog een bosje verwelkte narcissen sturen. Met de groeten van de zichzelf en omgeving bevuilende Poetin.

In dat land spoelen allemaal dode zeedieren aan. Het is allemaal weer overduidelijk hoe dat komt, maar natuurlijk wordt alles geheel volgens verwachting ontkend. Hierbij ontken ik het bestaan van alles. Doet mij denken aan de titel van een van mijn drie schriften vol gedichten en anderszins: de waarheid is een leugen. Ach, ik was amper tiener en wist wel/niet beter.

En dan ook nog een bezinningsdag vandaag. Speciaal voor het virus en alle dieren die er last van hebben gehad. Of erger. Prima. Stilstaan kan heel heilzaam zijn. Toch schuurt het ook. Echte bezinning wens ik dan ook de beleidsbepalers toe. Zonder totale omwenteling kunnen we ons blijven bezinnen tot we een ons wegen. Sterkte.

Om toch weer met een blijde boodschap te besluiten, wil ik kwijt dat we afgelopen zondag twee mooie sets hebben gespeeld in Utrecht. Ondanks alle maatregelen was het heel fijn om voor een intiem gezelschap onze mini-voorstelling te spelen. Sfeervol licht, prima geluid en een betrokken organisatie. Hopelijk binnenkort, wanneer en waar dan ook, meer van dit. Hoezee.

#waanvandedag #politiek #propaganda #fake #news #100DaysToOffload #duck #mankes #decoder

Soms zou het fijn zijn om gewoon wat te drijven in een zee van wolken. Net zolang tot zinken hetzelfde is als zweven door de ruimte. Tijdloos, zonder grenzen. Ja, oké, wel oppassen voor het ruimteschroot en ander voorbij razend gesteente.

Ik las dat er nu een enzym is gevonden waarmee plastic sneller afbreekt. Dat het dan in dagen in plaats van honderden jaren is afgebroken. Maar ja, afbreken betekent dan toch nog steeds dat het ergens blijft. Volgens mij kan dat nooit goed zijn. Sowieso draagt het allemaal niet bij aan de urgentie dat het minder moet. Met zulke, misschien best goede uitvindingen, blijft het dweilen met de kraan open. Het dweilt moeilijk zonder water overigens.

Dat is het volgende agendapunt. Water. Inmiddels is het zelfs naar de beurs gegaan. Dat kan alleen maar betekenen dat er een stel uitgekookte sjeeskevermensen heel veel gaan verdienen aan een product dat steeds schaarser wordt. Geen leven zonder water. Dus wat moet je dan straks met al je geld, zogenaamd slim verdiend over de miljarden lijken van anderen. Precies, stik er maar in.

En is het wel slim om jongeren nu aan te wijzen als schuldigen van de huidige covid-periode? Ja, het zijn allemaal snotneuzen, maar dan nog zou het volgens mij een beter idee zijn om niet te gaan veroordelen. Beter zou het zijn om ze mee te krijgen in de noodzaak om (hun) gedrag te veranderen. En dan heb ik het niet alleen over de schijnveiligheidsmaatregelen, maar natuurlijk vooral over het grotere geheel. Ik geef ze trouwens geen ongelijk, althans, niet helemaal. Nu opgroeien betekent niets minder dan continu in dikke neonletters NO FUTURE om je heen zien. Al is die oerkreet van alle tijden, zo is het ook. En het feit dat het van alle tijden is, is al tragisch genoeg. De boodschap dringt al decennia niet door. Het gevolg is dat iedereen, precies zoals onze collega-apen, zo snel en zo hoog mogelijk in een boom klimt. En dan maar denken dat je daar goed zit. Susgedrag. Het is hooguit uitstel van executie.

Heb ik nog iets opbeurends te melden? Nah, waarom zou ik. De lucht is dikgrijs net als mijn gemoed, maar dan een tikkie duisterder. Toch zie ik stiekem wel uit naar morgen. Eindelijk weer een optreden, ondanks alle rarigheid. Noem het vluchtgedrag, escapisme. Beter dat dan een fles, pillen of een poedertje. Snuiven, slikken, stikken. En er was licht. Nee, dan heb ik het liever donker.

#waanvandedag #world #news #100DaysToOffload #nieuws #headliner #mankes #muziek #ilfu

'Oh my god, they killed Kenny!' Voor wie hier niet direct een beeld bij heeft, Kenny is een karakter uit South Park. Een animatieserie met een aangename cult-status. Omdat ik enorm servicegericht ben, hier, voor het gemak even wat Kenny-duiding van Wikipedia geplukt: Kenny is eenvoudig te herkennen. Hij draagt bijna altijd een oranje parka die het grootste deel van zijn gezicht bedekt. Doordat deze parka ook over zijn mond hangt, is Kenny lastig te verstaan, hoewel zijn vrienden hem wel altijd goed schijnen te verstaan. Kenny is vooral bekend als het personage dat in veel afleveringen een pijnlijke dood sterft. In de eerste vijf seizoenen ging hij bijna iedere aflevering dood.

Kenny dus. En dat komt dan weer omdat ik al fietsend door de straten van de steeds meer onleefbaar wordende stad mezelf een t-shirt wenste met de opdruk: we are Kenny. Simpel, niemand is nog lekker te verstaan met al die gekapte monden en neuzen en we moorden we onszelf geheel bij bewustzijn volledig uit. Al zal er altijd nog iemand zijn die dan bovenstaande legendarische kreet kan slaken. Dat is een geruststellende gedachte. Goed, dan schuiven we dit gelijk even door naar het loket cynische humor.

Hoewel. Ik loop al een poosje rond met het idee om dergelijke t-shirts te ontwerpen. Kreten als #sterf, fuck off and die, we are the virus. (Ik twijfel nog of elke kreet vooraf wordt gegaan door een hashtag.) Dat soort dingen. Maar ja, er wordt al genoeg klimaatontwrichtende onzin geproduceerd, dus ik laat het voorlopig maar bij een sinister plan en gooi hier ondertussen mijn frustratie te grabbel. Ook leuk, een frustatiegrabbelton. Lekker grabbelen in een ton vol uitgestorven diersoorten of gesmolten gletsjerijs.

Vooruit, op naar de Betekeniseconomie. Een lectoraat dat wordt aangeboden aan studenten aan de Hogeschool Rotterdam. Rijkelijk (te) laat, dat ook. Maar vooruit, dan gaat het Titanic-orkest in ieder geval toch maar weer mooi spelend ten onder. Met speciaal voor Kenny allemaal in een oranje parka gestoken.

#waanvandedag #betekeniseconomie #eco #kenny #southpark #100DaysToOffload

Het is weer zo'n dag dat ik al twee keer iets heb getypt en het beide keren ook weer weg heb gehaald. Het staat mij allemaal niet aan en ik loop piepend en krakend vast in vale redeneringen. Er eisen allerlei kronkels aandacht die ze niet verdienen en ik ben ook nog eens een heel slechte multitasker. Dat wordt dus niks vandaag.

Mijn hersenpan lijkt een beetje op een wasmachine die aan het centrifugeren is. En laat dat nou precies zijn wat er op dit moment ook echt aan de gang is. Even geduld, ja... Hoor, daar is de tik van de machine om te laten weten dat ie klaar is en het deurtje open kan zonder een waterval te veroorzaken. Tijd om de handdoeken op te gaan hangen. Misschien pak ik een paar extra knijpers en hang ik mezelf ernaast. Gewoon gezellig maar een beetje bungelen tussen de klamme lappen. Misschien wordt het dan weer eens wat met dat husselbrein hier.

Voor nu genoeg geleuter en vermoeienis van medelezers. Ik groet u in de wetenschap dat de zon het grijze pak fel op doet lichten en er hier en daar een overdadig overtrekkende miezerbui het gemoed zal tergen. Ook dat nog. Wegwezen nu.

#waanvandedag #miezer #multitask #brain #100DaysToOffload

Tja, wat moet je met die slappe hap. Typisch angstbeleid. Als de dood dat het volk niet meer vrolijk wordt van de VVD en aanverwante onzaligen en er straks een afrekening volgt in maart. Dus dan maar een berg halfbakken regeltjes met honderdduizend vage uitzonderingen. Meest idiote van het stel vind ik nog steeds de bijeenkomsten vanuit geloof of religie. Alsof er niet al genoeg waanbeelden over de planeet zweven met alle deliria als schrikbarend gevolg.

Het is ook tenenkrommend en zorgwekkend dat een virus wordt aangeduid als onzichtbare vijand. En dat we er echt heel hard tegen vechten en dat ook echt heel erg goed doen (Mark spreekt in zijn vrije tijd graag zalen vol peuters toe), echt heel knap, maar ome Mark kan echt even niet anders dan net doen alsof we dat virus niet zelf hebben veroorzaakt. Het virus is boe! Het virus maakt ons mooie leventje zuur, bah! Stout virus! Weg ermee! We moeten vechten! (Gek, ik moet ook ineens aan Freek Vonk denken.) Mark R. te 's-G speelt met verve de vermoorde onschuld met zijn opgestroopte mouwtjes en oeps, weer een volgeplaste luier. Een pratende lul met vingers. Ja Mark, ik heb het weer over jou. En ook over je handpopje Meneer de Jonge met z'n guitige schoentjes en dito haartjes. Hippe dodo die denkt dat zijn god het wel regelt. Wat een dom gelul allemaal.

Oh, en laten we ondertussen alsjeblieft hopen dat de sectoren die van geen enkel nut zijn, behalve dan hersenloos (leed)vermaak, niet massaal omvallen. Wat een onmogelijk gehuil is dat toch weer. Er lijkt nauwelijks nog iemand in staat te zijn om buiten z'n eigen tere hokje te denken. Gast, als je clubje overeind blijft en de bezoekers of zogenaamde supporters massaal omvallen, dan heb je uiteindelijk ook niks meer om centjes aan te verdienen. Soms is het buigen of barsten. Wie je ooit wijs heeft gemaakt dat dingen gewoon zo horen en altijd alles blijft zoals het is, die mag je met terugwerkende kracht in een diepe put gooien. Maar ja, vooruitdenken hè, verbanden leggen, dat was nooit het sterkste punt der pruillippenden in deze neo-liberale hel.

Wat dan wel? Simpel houden. Duidelijke en strakke maatregelen. Niks mits of maar. Slikken of stikken. Op de blaren zitten. We zijn allemaal direct of indirect schuldig. Behalve de miljarden uitgebuitte mensen die elke dag ploeteren voor ons luxe leventje en als eerste de klos zijn van versnelde klimaatverandering ergo: virus. Het is context, dummy.

Even inzoomen: vanaf nu alles in het teken van sectoren die er wel toe doen. We weten allemaal welke dat zijn. Werk ondertussen als een gek aan een totale omslag in het economisch denken en handel daar dan ook gelijk naar. Ruim alle bullshit-banen op, voer een basisinkomen in, scheld schulden kwijt, voer stevige belastingen in op vermogen, niet meer en meer windmolens en zonneparken of kernenergie om aan onze ingebeelde behoeften te voldoen, nee het moet juist allemaal heel veel minder. Weg met de rampzalige bio-industrie. En alles wat wel echt nodig is eerlijk verdelen. Makkie.

Laten we anders even aan Geertje vragen of hij Minder-Minder wil roepen, kan hij heel goed. Het kan en moet echt allemaal minder. Het is maar een bescheiden greep uit hoe het per direct anders moet als we nog een paar generaties een leefbare planeet willen bieden. Dat geldt voor al het leven, knoop dat in je rare oren.

Dit is binnen amper tien maanden de uitgelezen (minstens tweede) kans om alsnog te laten zien dat je stiekem wel in staat bent om vooruit te denken, Markje. Dat je heus best om volgende generaties denkt en geen egoïstische zakkenvuller bent. Dat je ineens wel daadkracht en moed hebt. Steek je nek uit en neem het risico dat je kop er met een (ver)schoon(d) geweten af gaat. Beter dat dan met een dikke spaarrekening eenzaam wachtend op het doek dat hoe dan ook valt. Kom op kerel, je kan het.

Ik zet alvast mijn eigen liedje op (soms moet je jezelf kietelen) met daarin de zalige frase slowly we go under. Want zo is het ook. Hoop doet kleven. Getsie.

#waanvandedag #virus #politiek #code #sixth #cradle #cfc

Dat een doorgaans stel idioten dat zich supporter noemt nu dan ineens overladen wordt met complimenten omdat ze zich stil hebben gehouden. Ofwel, de nono's in de stadions doen gewoon wat is afgesproken en oh jeetje heremeteetje wat zijn ze toch een stel kanjers! Nee, echt hoor, een heel dik vet compliment omdat je met je enige half afgestorven hersencel in staat bent geweest je kwijlende gedroeftoeter voor je te houden. Knapperds zijn het.

Verder ben ik helemaal geen oude zeikerd en de vrolijkheid zelve. Ik heb het al zo vaak gezegd dat ik moe word van mijn eigen gezeur. Net zo vaak heb ik mij voorgenomen om hier alleen nog dichterlijke vrijheden doordrenkt met prozaïsche vergezichten te planten. In de overtuiging dat de planeet er dan beter van wordt. Of ik. Of een combinatie van beiden. Zeg zelf, wat is het verschil tussen deze psychopaat of het lieve bolletje vol water, land en overig leven dat haar rondjes draait voor zolang het duurt.

Misschien doe ik opnieuw een poging tegen beter weten in. Ik zit heus vol goede moed (echt joh?) en fantastische ideeën. Genoeg om een digitale file me te veroorzaken en meer dan dat. Toch is het ook die wetenschap die mij direct de moed weer ontneemt. Ik zal nooit van mijn lang zal ik leven toekomen aan het uitvoeren van al die wilde en minder wilde plannen. Dat vreet ook wel eens aan me. Heus. Maar ja, dat maakt het tegelijk zo waardevol hè? Dus alles wat er dan wel van komt, dat is dan toch maar mooi wel een karrenspoor van levensbewijs.

Wat het ook wordt, nog meer getier en geraas of uitsluitend verhevenheid – waarschijnlijk gewoon een fusie van beiden en alles daartussenin en buitenom – voor nu is de dag weer mooi geweest. Op naar maandag. Opnieuw een stevige middag bieb in het vooruitzicht voorafgegaan door een ochtend administratie en overig gereutel. Ook niet erg.

#waanvandedag #stadion #supporter #schrijven #writing #100DaysToOffload #library

Gisteren. Op de fiets terug naar huis van weer een middag fijn opruimen in de bieb. Er fietst iemand voor me, ik schat eind twintig. Maar ik ben slecht in het schatten van leeftijden, dus als het samenraapsel cellen elf was of misschien toch negenendertig – het had zomaar gekund. Gedrag is van alle leeftijden, dat in ieder geval.

Goed, het fietst voor mij en besluit dat het mondkapje toch wel hinderlijk is, zo op de fiets. Niet meer dan logisch dat de toevallige fusie van ei en zaad het ding van de domme kop rukt en gewoon op straat flikkert. Gewoon, bij alle andere zooi. Ligt daar prima. Vroeg of laat eten we het tenslotte zelf op.

Waren we maar kakkerlakken, dan zou het mij verder aan m'n reet roesten. We zouden zelfs een nucleaire fittie overleven. Maar we zijn geen kakkerlakken of een andere soort die niet klein te krijgen is. We zijn een uiterst kwetsbare soort in een precaire situatie die maar niet door lijkt te dringen in de door marktwerking en overige achterlijkheden murw gebeukte hersentjes. Maar zelfs dan zou ik zo'n hoopje ellende liefdevol van het fietsje sleuren en met de snotneus in een hoop zwerfafvalsmurrie duwen. Misschien ga ik daar nog eens patent op aanvragen. Een fietsrukker. Hoewel, dan denkt deze onverlaat dat het de inspiratiebron was. Dus nee. Laat maar.

Los van alles irriteert het mij nog steeds en alweer mateloos dat het blijft gaan over het aanpakken van een virus. De korte termijn. Terwijl, nou ja, ik zing het liedje nog maar eens: het virus is een gevolg van ons eigen gedrag, in een veel groter geheel. Het staat niet op zich. Hierna staat de volgende gewoon alweer te wachten.

Weet je, sommige mensen kunnen dit soort dingen zoveel beter en zelfs positiever uitleggen. Daarom fluister ik alvast dikke doei en geef ik nu heel graag het woord aan Esther Ouwehand en haar tekstschrijvers:

“[...]De crisis van dit moment is een keerpunt, maar is zeker geen aanleiding om terug te keren naar business as usual. Toch lijkt het regeringsbeleid vooral gericht op symptoombestrijding en het steunen van fossiele bedrijven als Schiphol en KLM. Hoewel cultuur en natuur veel meer werkgelegenheid bieden en bijdragen aan het welzijn van mensen, is het beleid vrijwel geheel gericht op zo snel mogelijk weer terug naar economische groei. Dat is niet de oplossing, maar juist het probleem! De enige economie die houdbaar is in de toekomst, is een economie die blijft binnen de draagkracht van de aarde.

Doordat die draagkracht vergaand wordt overschreden hebben we wereldwijd te maken met diverse crises: een sociale rechtvaardigheidscrisis, een klimaatcrisis, biodiversiteitscrisis en nu ook een gezondheidscrisis. Premier Rutte noemt de coronacrisis de ‘grootste crisis sinds WOII’. Eerder sprak hij over de stikstofcrisis als ‘de grootste crisis uit zijn carrière’.

Beide crises hebben alles te maken met de manier waarop de mens met de natuur en met de dieren omgaat. Dat geeft alle reden om onze relatie tot dieren serieus te herzien, met name die in de bio-industrie waar dieren onnatuurlijk dicht op elkaar leven.

De dreiging van een pandemie door dierziektes (niet alleen Covid-19, maar ook andere infectieziekten zoals vogelgriep en varkensgriep) wordt nog steeds onvoldoende serieus genomen. Van alle recente infectieziekten die mensen bedreigen is maar liefst 75 procent van dieren op mensen overgesprongen. Dat maakt de manier waarop we dieren uitbuiten een direct gevaar voor de volksgezondheid en daarnaast een gevaar voor de economie en de ecologie.[...]” bron: https://mailing.partijvoordedieren.nl/

#waanvandedag #pvdd #politiek #virus #human #behaviour #100DaysToOffload

Het is volledig te begrijpen dat, wanneer je zelf geen of heel weinig last hebt van een verwaarloosbaar virus, je gewoon wilt kunnen leven. Gewoon als in hoe het altijd was. Dan wil je je niet aanpassen. Tel daar mijn eigen gezonde scepsis bij op ten aanzien van alle maatregelen en je hebt er een redelijk verwarde, doch vriendelijke vriend op discutabele leeftijd bij.

En toch, misschien is een sociaal experiment te overwegen. Want gewoon leven zoals het altijd was en vooral lang leve de lol en schijt aan alles en iedereen ik flikker mijn afval naar agentjes, scheld ze uit, val ze aan en dikke vinger naar alle zorgmedewerkers is op dit moment en in deze context heel eventjes niet aan de orde. Voor niemand. Hoe krom het ook lijkt (en misschien ook is, nogmaals: scepsis ook hier). Dat neemt niet weg dat je dan maar lekker doet wat je niet laten kan. Of erger.

Daarom zeg ik: laat die hele doelgroep fijn naar alle parken, stranden en clubhuizen gaan. Laat ze in hun studentenhuizen stevige feesten geven. Doe er gelijk wat traumatiserende levensbeschadigende ontgroeningen bij. En als ze dan op die openbare plekken of in die overdekte broedplaatsen zijn, gooi er dan in moordend tempo een flinke muur omheen. Graaf om de muur een diepe slotgracht, water en piranha's erin. Sluit ze op, laat ze elkaar besmetten, ziek worden, sterven desnoods. En er dan met z'n allen omheen staan en afval naar ze gooien. Uitschelden. Dikke vingers in de lucht.

Zoals ik al zei. Ik heb alle begrip.

#waanvandedag #scepsis #virus #muur #doelgroep #100DaysToOffload #social #experiment