Hoeveel afwisseling kan een mens aan? Geen idee. Maar veel. Dat wel. De ochtend begon met het heilzame monotone gebulder en geloei van zo'n kraanwagen met een bak. Iets verderop in de straat worden de kozijnen eruit gesloopt en vervangen. Tenminste, dat laatste lijkt mij een redelijk logisch vervolg. Het gesjees van die dieselmotor op wielen duurde een paar uurtjes. Morgen zal de ellende wel worden hervat.

Het was net relatief stil in onze stadse doodlopende straatbende toen er blijkbaar weer een zoveelste noodgeval was in de zorginstelling aan de andere kant van de straat. Twee ambulances, een politieauto en een brandweerwagen jankten gezellig door de straten.

Wij hadden inmiddels ons ontbijt op en waren klaar voor onze tweede filmdag. Die klus zouden we namelijk hier thuis kunnen klaren. De boel een beetje verschuiven en ons riante eenkamerwoninkje werd zomaar ineens een filmstudio. Dankzij de spoedcursus Creatief met Eyeliner van de deerne alhier stonden we even later voor de camera alsof het maar de normaalste zaak van de wereld is.

Ondertussen kwamen de glazenwassers nog even de raampjes zemen, belden ze bij de verkeerde aan (bij ons) met de mededeling om het raam dicht te doen, weten de buurkindertjes aan de overkant nog steeds niet hoe de intercom werkt, behalve dat ze donders goed weten dat je een rukirritante feedback krijgt als je de hoorn net voor de speaker houdt en ondertussen maar door dat ding heen krijsen. De hele straat geniet mee. Uit pure frustratie ben ik op het balkon gaan staan en deed mijn impressie van een uit de kluiten gewassen haan na. Dat hielp. Even.

Na onze filmsessie hebben we de dag in stijl afgesloten door op onze fietsjes te stappen en koers te zetten naar de hel der hellen: IKEA. Waarom ook niet? Het is een half uurtje trappen, maar dan kan de pret niet meer worden gedrukt. Eerst moed ingedronken met een brak kopje gratis koffie en een bescheiden puntje taart om de dappere strijders wat aan te sterken van de vermoeiende tocht. Daarna ons zo min mogelijk laten afleiden door al het consumerende geneuzel en de marketingverantwoorde uitstallingen. We hadden een lijstje en daar hielden we ons aan. Dat is knap, zeg nou zelf?

Volledig overprikkeld, maar toch min of meer voldaan ploften we, weer thuis, op de bank. Thee en droge crackers. Verwennen is voor watjes.

#IKEA #geluidsoverlast #waanvandedag #video #muziek

Op het plein waar de schouwburg staat, in de stad waar ik dik veertig jaar woonde, liep een duif. De duif had een witte kraag. Een witte kraag van plastic. De plastic deksel van een wegwerpkoffiebeker van fucking Starbucks.

De duif liep over het plein op zoek naar eten. Er lag genoeg, dus van echt zoeken was geen sprake. Maar probeer als duif met een plastic kraag maar eens bij het eten te komen. Alsof er een dienblad van welk zelfbedieningsrestaurant dan ook om je eigen nek zit en je zonder armen en handen je eten van de grond moet zien te pikken. Lukt je niet. Dan ga je dood. Langzaam en pijnlijk.

#waanvandedag #duif #plastic #zwerfvuil #mensdom

Wij, van Stichting Brand, hebben inmiddels verscheidene klachten ontvangen over vermeende overlast in en rondom diverse postcode- dan wel landgebieden.

Wij ervaren deze klachten als onjuist en bestrijden hierbij te vuur en te paard en benadrukken voor de volledigheid met klem in dubbele ontkenning dat wij niets, maar dan ook niets met enige vorm van brandstichting te maken hebben.

Wij hopen vurig u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd en aldus verblijven wij met waterige oogjes,

Met gedoofde groet,

Hildebrand Vlam

Vonk en Regen juridisch adviseurs alsmede belangenbehartigers namens en inzake blabla en hopsasa geregistreerd onder KvK-nummer zero-tolerance waarvan akte Stichting Brand

#brief #brandstichting #proza #waanvandedag

Mooi toch hoe mijn kapper zo haar vaste klanten zelfs van ver buiten de Amsterdamse stad haalt? Je verwacht het niet, maar als immigrant uit Rotterdam doet het mij goed dat ook het dochterkindje zo haar tegendraadse keuzes durft te maken en dus uit Rotjeknor komt voor een “niet te veel eraf en een klein beetje in laagjes, kan dat?”. Natuurlijk kan dat. Wisten we al uit ervaring, maar een keertje checken on the double kan geen kwaad, zeg nou zelf.

En zo kwam het dus dat ik gisteren in plaats van solo uit Roffa ineens met haar samen naar het Mokkumse terugreisde. De afspraak was namelijk al vroeg en ook die mentale tik kon de puber in kwestie niet weerhouden van een knipperderknip en de hele vakantie weer hip-beurt. Dan is die hele Spartaanse opvoeding toch nog ergens goed voor geweest.

Aldus zaten we vanochtend met kleine oogjes bij mijn lieve kapper Houda. De dame op leeftijd die naast mijn dochter zat, dutte af en toe in – tot snurkens toe. Blijkbaar doorstond zij op die manier de nodige kopzorgen. Ik geef het je ook te doen om de hele Google Maps van planeet Peroxide in satellietweergave op haar oude hoofd met verve te doorstaan. Via de spiegel keken mijn dochter, Houda en ik elkaar om de beurt even glimlachend aan toen het snurkvolume nog een treetje omhoog ging. Ze schrok er uiteindelijk zelf van op. Ze wenste ons opmerkelijk monter gapend een fijne dag toen we tevreden weer naar huis gingen.

Thuis lummelden we nog wat na. We aten fruit en brood en vertrokken ruim op tijd richting Oostpoort voor de hoognodige winkelprikkels die je van een 15-jarige kunt verwachten. Na een koffiepauze was onze laatste gezamenlijke stop station Muiderpoort. Met de trein weer terug naar Rotterdam. Dat doet ze al jaren op verzoek (en ik de goden verzoekend) alleen, waardoor ik een kleine tien minuten later mezelf door de supermarkt jeremieerde, in het algemeen de mensheid vervloekend en Donald T. te VS in het bijzonder. De lul met vingers die weer eens in het nieuws was met zijn achterlijke kop en door het zaaien van haat en verdeeldheid allesbehalve de States aan het Uniten is. Met alle aardse gevolgen van dien. Idioot.

Ach, ik bespaar u verder een zoveelste tirade. Zoals u weet, is mijn staat van zijn doorgaans allesbehalve verrassend te noemen.

#waanvandedag #kind #dochter #kapper #knippen

Kijk, dat is dus het rare ding met gedachten. Het zijn er zoveel, probeer er dan maar eens eentje te pakken te krijgen waarop je even kan herkauwen. Vaak genoeg lukt dat wel, al kan ik mij ook verwonderen over waarom nou juist net die ene gedachte eruit springt en niet die talloze andere waar ik ook heus wel mee aan de haal had kunnen gaan. Het is, net als het hele bestaan van alles en alles en alles (en nog wat), puur toeval.

Heel soms stel ik mij voor dat mijn brein een stervende ster is; tenslotte is geen enkele grootheidswaan mij vreemd. Mijn grijze massa als een zwart gat dat alles naar zich toe zuigt en opslokt. Net zolang tot de boel implodeert. Dat klinkt een beetje gruwelijk en dat is het misschien ook, maar joh, ik vermoed donkerbruinig dat ik daar niet heel veel van meekrijg, dus da's een meevallertje.

Toch vraag ik mij dan ook af dat wanneer iets, wat dan ook, implodeert, waar het dan terecht komt. Zoals met een zwart gat. Waarin verdwijnt een zwart gat? Verdwijnt het überhaupt of keert het als het ware zichzelf binnenstebuiten en begint dat hele geslurp en geveelvraat weer opnieuw? Is alles dan toch gewoon een cyclus dat aan de ene kant zo voorspelbaar is als de rekening van de psychiater die iedere maand op de mat ploft en aan de andere kant zo toevallig is als toeval maar kan zijn?

Nou ja, dit soort dingen dus. Van die vragen waar ik dan op een dinsdagnamiddag mijn uitstelgedrag van het huishoudelijk geneuzel mee beloon. Tijdelijk, want ik zal eraan moeten geloven. Toeval of niet, de cyclus van afwassen, stofzuigen en de was maar weer eens afhalen. De boodschappen zijn al in huis en het betaalde werk is vanochtend al gedaan. Op naar het volgende rondje om de as weemoedig dobberend in de chaos van wat wij leven noemen.

#waanvandedag #singulariteit #zwartgat #chaos

Het blijft toch lachen met de mensjes. Zwitserse wetenschappers stuurden na een pittige studie het bericht de wereld in dat het een goed idee is om een biljoen bomen te planten. Het is de kern van een nieuwsbericht van een dag of wat terug. Ik was met stomheid geslagen en nu blijft dit strakke plan maar door mijn hoofd spoken. Bomen planten. Dat bedenk je toch niet? Dus wij met ons gezonde verstand met z'n allen héhohého de bossen met voetbalvelden tegelijk kappen. En wat blijkt? Je moet juist bomen planten! Ja, da's lekker dan. Hebben we zowat de hele planeet waarop we te gast zijn leuk en ook heel effectief groenzinnig ontmanteld met als bonus een lekker temperatuurtje en op z'n tijd een megagolfslagbad, levende barbecues en ander volksvermaak, kunnen we weer helemaal opnieuw beginnen met die bomen. Wat heb je nou helemaal aan die dingen? Ze zijn alleen maar goed voor eikenprocessierupsen en ander nutteloos gekriebel. Pfff....

Ik denk eerlijk gezegd dat het een hoax is. Gewoon om ons allemaal gek te maken terwijl we juist zo goed bezig zijn. Vooruitgang anno nu was nog nooit zo mooi. To name but a few perks: nooit meer file (want altijd file is geen file maar een staat van zijn), altijd een handig rookgordijn dus nooit meer gedoe met zelf lamellen of gordijnen ophangen, gratis mondkapjes (daar hebben we