Wanneer boeren protesteren, noem je dat dan oprispingen?

En als de Volksrepubliek China haar 70ste verjaardag viert met het opper-feestvarken aan het roer van een schip vol Alibaba's, dan kun je de bloedige protesten in Hong Kong toch moeilijk feestgedruis noemen?

Ach, en de vossen waren terug om vervolgens weer van de radar te verdwijnen. Deels dan. En waarschijnlijk omdat er op ze is gejaagd. Oh, bezie de dappere mens en zijn angstige dollartekens-kogels.

Ondertussen blijkt er nog amper een idee te zitten achter hoe dat nu toch moet met de stikstofaanpak. Knap hoor van de nono's in Den Haag. Gewoon geen beleid bedenken terwijl je dit al zo lang aan ziet komen. Bang om nu eindelijk eens knopen door te hakken, lef te tonen en rigoureuze maatregelen te nemen, want oh-oh, straks wordt iedereen boos! Nee, eerst nog even gezellig de koppen bij elkaar, borreltje doen, plofkipje erbij en smullen, nee: stik maar.

Gelukkig rijdt er weer iets over een rails naar Hoek van Holland. Met z'n allen gezellig pierewaaien en maar hopen dat je een zwerm onderzeeërs treft van Hollandsche makelij. Of nog beter, een verdwaalde dikke vette kernkop van Kim die met een olijk ranzige snuit de Trumpet aan den mond zet en eensgezind het sp®ookje van vrede op Aarde uitblaast.

Zo, dan hebben we dat tenminste maar gehad.

#koppensnellen #waanvandedag #nieuws

Gisterenochtend had ik met iemand een interessant gesprek over identiteit. En wat dat dan is. Kun je natuurlijk een enorme boom over opzetten met eindeloze takken en dan nog reik je niet tot voorbij de verlossende wolken. De stam zal onder het gewicht van de immense takkenbos breken. Tragisch hoor.

Het ging met name over wat je voelt bij je land of bevolkingsgroep. Zij komt uit Syrië en is Koerd. Maar ja, de Koerden hebben geen erkend land. Wat op zich vrij idioot is, zeker als je, zoals ik, het hele idee van grenzen belachelijk vindt. Wat is een land meer dan de plek waar je woont, waar je je veilig en op je gemak voelt. Noem het thuis. Het maakt niet uit waar dat is. Op de wereld is genoeg plek, dus kies maar een plaatsje uit in de zon. Of regen. En als die plek om wat voor reden dan ook niet meer bewoonbaar is, dan kies je een andere plek. Voel je vrij, de wereld is van iedereen, dus wel eerlijk delen.

Zijsprong: waarom mag een rariteit als Elon Musk wel zo vrij zijn om leuk een beetje commercieel naar Mars te reizen zodat we daar straks met ons mensdom de boel kunnen verstieren, maar als iemand z'n huis wordt gebombardeerd of een gezin stelselmatig wordt gemarteld, verkracht of anderszins het leven onmogelijk gemaakt, of dat iemand denkt dat ie op een andere plek op de planeet gewoon een wat beter leven zou kunnen hebben, waarom mag die zich dan niet vrij bewegen? Dan ben je ineens illegaal. Wat een onzin. Niemand is illegaal. We zijn allemaal, echt iedereen, in pure willekeur op deze planeet geflikkerd omdat ouders en voorouders, daar weer voorouders van en zo verder, ooit besloten om te paren met elkaar. (En dan is dat nog een simpele versie.) Het is een kwestie van relatieve mazzel dat je in het arrogante Westen wordt gelanceerd of pure pech dat je op een kale, droge vlakte je eerste huilbui produceert – waarschijnlijk je eerste paniekaanval, maar dat terzijde. Niets meer en niets minder.

Nou, hele omweg weer. En dat alleen maar omdat ik tijdens dat gesprek opnieuw tot de ontdekking kwam dat ik mij in ieder geval geen Nederlander voel. Ik weet oprecht niet wat dat zou moeten zijn, een Nederlander. Behalve iets met taal en cultuur. Maar ik vermoed dat ik mij overal de taal en cultuur eigen zou maken. Het zijn slecht verzinsels, opstapelingen van handelingen en rituelen waar dan een bepaald gevoel bij zou moeten zitten en iets definieert. Maar ik voel dat niet. Hoe kan ik iets voelen bij een land dat voor de helft bestaat uit door mensen opgespoten zand, een gebied dat wordt afgebakend door dijken, rechte lijnen van kavels en kanalen? Nederland is grotendeels nep, plastic. Welk gevoel past daarbij, behalve leegte?

Ik ben een dier. Een mens om iets specifieker te zijn. En ik probeer het leven zo goed en zo kwaad als het gaat te leven. In een destructief systeem waar ik mij kapot aan erger, omgeven door andere mensen waar ik mij heel vaak ook aan stoor. Ik vind mensen in het algemeen heel erg dom (behalve de mensen die ik lief vind). Ik vind mezelf ook niet per se slim. Ik overleef. Ik stel de dood uit, een andere vorm van bestaan. Meer niet. Net als iedereen. En ik probeer in deze extreem tijdelijke toestand van wat we bewustzijn noemen zo goed mogelijk te leven. Misschien is dat wel identiteit. Of een aspect daarvan. Zie je, oneindig veel mogelijkheden. Een bos vol.

#identiteit #id #boom #bos #mens #leven #waanvandedag

Je moet er toch mee oppassen, steeds van die berichten over alles wat mij stoort. Daarom heb ik NS een plezier gedaan en daar maar weer eens een vragenvuurtje opgepookt. Ook leuk. Ik wacht in spanning af.

Over de trein gesproken: vandaag zat ik dan eindelijk eens in zo'n nieuwe Sprinter. Ik had ze al vaak gezien, maar ze reden nog niet op de trajecten die ik meestal bereis. Nou, tot vandaag dus. Mijn hartje klopte spontaan wat sneller, ik voelde een tinteling in mijn buikje en een minuscuul moment dacht ik zelfs lichte onrust te bemerken in de erogene zone. Al bleek dat later gewoon een gevalletje spontane incontinentie. Ach, kleinigheidje.

Ik kan je met overtuiging zeggen dat het allesbehalve een feest was in dat nieuwe ding. De verlichting kil en koud, het interieur oogt als Action-plastic en ik verlangde ineens enorm naar Prins Claus en zijn strofobie. Helemaal geen pluspunten? Jawel. Een beetje. De geautomatiseerde deurfluit is van een aanvaardbaar volume en het treindiertje zoeft nagenoeg geruisloos over de rails. Toch, ik geef het als geheel een mager zesje. Alleen al omdat ik mij als treinreiziger een beetje in de mailing genomen voel, want eigenlijk is het geen trein meer; het is een veredelde metro. En ik heb een onwijze teringhekel aan metro's. Ja, ze zijn heel handig en snel. Maar zo deprimerend als de neten.

Wat dan wel weer zo is: ik was als een kind zo blij toen ik op de terugweg in een oude, gammele, naar rottend afval riekende en met de dood tussen de kiezen stinkende Sprinter van het eerste uur zat. Zo leer je die ouwe zooi toch weer waarderen. Je zou bijna denken dat ze het erom doen bij ons aller NS.

#trein #metro #ov #waanvandedag

De talloze videobeelden en foto's van kilometers lange rijen mensen, jong, oud, rijk, arm, links, rechts of politiek neutraal – ze maakten mij blij. Over de hele wereld kwamen mensen bij elkaar, verzamelden zich in steden en liepen een protestmars. Met de boodschap dat het tijd is voor verandering. Grote en onvermijdelijke verandering. Omdat het menselijk aandeel in een steeds heviger veranderend klimaat niet te ontkennen valt. En omdat het tijd is te erkennen dat wij er hier in het westen nog het minst last van hebben. Dat onze levensstijl as we speak catastrofale gevolgen heeft voor de mensen die onze kleding, koffie, rijst, fruit, mobiele telefoons en weet ik wat welke met plastic verrijkte rommel je in een gemiddelde winkel ziet liggen, tegen hongerlonen verbouwen en produceren.

Ach, voor ik weer een tirade begin: ik werd dus blij van die wereldwijde protesten. En dat allemaal omdat er iemand in Zweden ergens vorig jaar aandacht wist te trekken met haar schoolstaking. Zij is en was overigens niet de enige. Er zijn veel meer kinderen die sinds eind jaren 70 dergelijke acties hebben gehouden. Zij kregen geen of heel weinig aandacht. Terwijl ook toen al bekend was – en ruim daarvoor al – dat de industrie, de heilig verklaarde economische groei ten koste van letterlijk alles en het kapitalisme in het algemeen een werkelijk verwoestende uitwerking zouden hebben.

Kijk, het klimaat verandert altijd, hoe dan ook. Dat staat buiten kijf. Maar dat de mens in al haar wijze onnozelheid een gevaarlijk aandeel heeft in de recente verandering, dat is ook duidelijk. Dat kwartje lijkt eindelijk te vallen. Helaas nog niet zodanig dat er ook echt rigoureuze maatregelen zijn genomen. We hebben nu eenmaal een schijterige regering en dito wereldleiders. En ons volkje is in het algemeen enorm angstig en conservatief. Als stilstaand water. En dat gaat rotten. Het vreet hersentjes weg. Dat blijkt wel uit de ongelooflijk domme reacties op de toespraken die de 16-jarige uit Zweden houdt. Mensen die in leeftijd volwassen zijn vinden het heel cool en stoer om een iemand af te zeiken. Lekker makkelijk ook via (a)sociale media op de persoon spelen. Dat het een irritant kind is, dat ze d'r muil moet houden en dat haar jas niet milieuvriendelijk is. Bedenk maar wat achterlijks en het staat er.

De enige verklaring die ik daarvoor kan vinden is dus angst. De angst voor het water dat komt bijvoorbeeld. Wil je niet aan denken. Dus dan maar afleiding zoeken en iemand als Greta bashen. Want zij maakt volwassen mensen boos. Ze spoort aan tot nadenken en vooral handelen – ze leest de les. Tja, dan moet zo'n kind natuurlijk bloeden. Logisch.

#klimaat #protest #greta #jeugd #bashen #politiek #waanvandedag

Het regende, het goot, het miezerde. Plassen, bladeren, wind – het fietspad bezaaid met takjes en takken, zwerfvuil en haastige mensen. Een warboel. Je zou het herfst kunnen noemen.

Op de altijd loeidrukke kruising van de Molukkenstraat en Insulindeweg lag een oude man. Van zijn scootmobiel gevallen, misschien onwel geworden of vastgelopen met de wielen tussen de tramrails. Een bleek gezicht, mager, diepe ogen, verward. Nat en koud.

Heel even stond de wereld daar stil. De bussen, trams, auto's, fietsers, scooters, voetgangers. Alles stopte. Heel even kwam daar alles samen op dat ene punt in de tijd, zo leek het. Er waren helpende handen die de man ondersteunden en op een kussen (waar kwam dat vandaan?) hadden gelegd, handen die telefoons pakten en hulpdiensten belden. Handen die stoptekens maakten, handen die de nieuwsgierige blikken wegwuifden.

Er kwam een ambulance aan. Ons verkeerslicht ging op groen. We kwamen weer in beweging en reden stil naar huis. Toen we onze fietsen in de berging zetten keken we naar elkaar en zeiden dat we allebei ontroerd waren door wat daar allemaal gebeurde.

Je zou het hoop kunnen noemen, maar hoop is gewoon een leeg woord. Het heeft geen betekenis, geen ziel. Hoop doet niet leven. Het leven is simpelweg te kwetsbaar voor hoop.

#samenleven #mens #hulp #ongeluk #waanvandedag

Het nieuwe boek van Rutger Bregman De meeste mensen deugen ga ik nog lezen, hoewel ik er ook tegenaan hik. Niet omdat het een dikke pil is; dat is puur voor de vorm en voor de statuslezers (heb ik mij laten vertellen). Het lettertype is ongewoon groot, de bladspiegel zeer ruim en er zitten flink wat illustraties en foto's in. Met andere woorden, net als zijn andere werk zal ook dit weer lezen als een speer. Het is de titel die mij dwarszit. En dat zal ook precies de bedoeling zijn, dus eigenlijk best slim van deze wijsneus. Want ook dat is het. Ik mag hem derhalve.

Ik lees elke dag een paar keer de nieuwsberichten (hoewel, wat is nieuws, behalve een willekeurige selectie?) en ik moet dat eigenlijk niet doen. Het maakt mij alleen maar bozer. En het geeft mij steeds weer dezelfde stok om mee te slaan: mensen, u en ik, zijn de meest domme schepsels ooit, ze verneuken de hele boel en denderen recht op hun eigen vernietiging af. Dat laatste stemt mij dan weer tevreden, dat betekent dat Darwin ergens toch een punt had: tenslotte is zelfvernietiging ook een vorm van aanpassen.

En toch, ik kan het niet uitstaan. Zoveel idioterie. Als de meeste mensen deugen, hoe kan het dan dat ze, in de luchtbel die wij democratie noemen, de meest achterlijke leiders kiezen? Hoe kan het dan dat ze tranen met tuiten huilen bij het zien van een zeehondje dat wordt doodgeknuppeld en ondertussen doodleuk een hotdog, varkenslapje of rundertartaartje vreten? Ooit wel eens de bio-industrie van dichtbij gezien? Hoe kan het dat we willens en wetens over snelwegen willen scheuren, in vliegtuigen stappen voor een decadente flutvakantie, met schijtbrommertjes rondkarren en dan gaan pruillippen als stikstof, luchtvervuiling, longkanker ter sprake komt? Dat we oogjes toeknijpen omwille van de voetbalmaffia, drugsmaffia, autocrossmaffia, bedrijvenmaffia, kerkmaffia en weet ik welke maffia nog meer (onze eigen regering bijvoorbeeld), maar het niet verkroppen dat er mensen die gevlucht zijn uit de meest onvoorstelbare oorlogsgebieden aankloppen op zoek naar veiligheid? Ja, weer die riedel, ik weet het. Jammer dan. Ik kan wel door blijven gaan. Het is maar een greep uit de waanzin van alledag.

Ik weet dat er inderdaad heel veel mensen zijn die goede dingen doen. Misschien zelfs wel een meerderheid. Het kan zelfs zo zijn dat Bregman inderdaad gelijk heeft. Het kan. Ik moet zoals gezegd het boek nog lezen, dus ik zou zomaar mijn mening bij kunnen stellen. Graag zelfs. Toch: als die meerderheid bestaat, waarom komt die dan niet massaal in opstand? Waarom zwijgt de meerderheid? Wie zwijgt stemt toe. En dat deugt voor geen meter.

#bregman #waanvandedag #deugen #mensheid #activisme

Gewoon even los van alles hoor, maar wat zijn de meeste politici toch ongelooflijk dom. En dat al die hersenlozen dan veelal ook nog samenklonteren in dezelfde partij. Je verwacht het niet, hè?

Ach ja, de mensjes en hun verzonnen speeltjes. Ik blijf mij erover verbazen en boos maken. Niet heel handig, want het is een gebed zonder eind. Daarom doe ik op dit moment ook een uiterste poging om mezelf en u niet verder mentaal uit te wonen door opnieuw een tirade te beginnen. Maar, fukkeduk, dat valt nog helemaal niet mee, ik zeg je.

Iets anders dan. Tragiek bijvoorbeeld (hoewel dat net zo goed geldt voor al het bovenstaande). Een meisje van 13 dat tot drie keer toe vergeefs een poging waagt om 113 te bellen. Net als ik denken de meeste mensen dat je dan dus gewoon net als 112 alleen die drie cijfers hoeft te touchscreenen – of indrukken, mag gelukkig ook nog steeds. Maar nee. 113 is een 0900-nummer. Dus dan wordt het 0900-0113. Dat is nogal cru als je in psychische nood verkeert. Meestal denk je dan niet erg logisch na. 'Oh kut, ik wil dood, maar wacht eens, ik bel 113. Hoewel, nee, daar was iets mee, hm, pomtipom... Oh ja!' We zullen het nooit zeker weten, maar er was een kans geweest dat dit meisje, en ongetwijfeld velen met haar, nog had geleefd als 113 ook gewoon echt 113 zou zijn. Tja, dan is die vicieuze cirkel toch weer rond, want er moeten blijkbaar eerst Kamervragen worden gesteld aan een – mag ik even chargeren? dank u! – niet toerekeningsvatbare minister om hier verandering in aan te brengen. Terwijl elk weldenkend mens, de paar die er heus wel zijn, niet zou hebben gewacht tot er vele kalveren waren verdronken in die ellendig diepe put. De put dempen met dood vee. Klinkt als een neo-liberale oplossing:'Lekker efficient, lullo! En we gaan weer door met het gevecht tegen de klimaatrakkers en hun stikstoffobie. Hup kerel, wijntje achterover, smeertoastje erin en recht zo die gaat, hahaha!'

Of het treurige verhaal van de jongen (15) die vorige week ook een einde maakte aan zijn leven. Zijn familie had geen uitvaartverzekering en er werd via een goede vriend een inzamelactie gehouden. Dat was mooi, in no-time was er voldoende geld bij elkaar. Totdat een volslagen idioot er doodleuk mee vandoor ging. Iets met de één z'n dood – geloof je toch niet, hoe ziek ben je dan? Een tweede inzameling bracht in ieder geval opnieuw voldoende geld op voor een passend afscheid. Schrale troost, dat ook.

Politiek en zelfmoord. En dan moet volgens Schopenhauer het ergste nog komen. Ik kijk er enorm naar uit.

#politiek #suicide #113 #waanvandedag

Het was er na gedane arbeid wel het weer voor, een wandeling. Nou, dat klinkt als stevige schoenen aan, proviand mee, paden op en lanen in, maar zo gek zijn we ook weer niet. Mijn tere lijfje kan niet meer dan 5-6 kilometer aan, want anders gooit het piepen en kraken de boel in de war. Moet je niet hebben.

Prima ommetje. Wandeldebabbel over het leven en alle andere dingen die voorbijgaan en ondertussen de Amsterdamse brug deels over, via de trap naar beneden de Diemerzeedijk richting IJburg af, Nesciobrug aan de ene kant via de trap op en, je gelooft het niet, aan de andere kant er ook via de trap weer af, en zo via de Westelijke Merwedekanaaldijk (wist dus niet dat het daar zo werd genoemd, terwijl het toch minstens twee keer per week onderdeel is van mijn luchtfietserij) langs het zwembad en schuin een ministukkie door het Flevopark (poeplucht!) weer terug naar huis. Een kleine 6 kilometer in een kalmaaneenbeetje goed anderhalf uur. En ja, de laatste paar honderd meter had een rollator best handig geweest. Gelukkig was vrouwlief zo aardig om mij te dragen. U weet wel, zoals een jong aapje bij z'n volwassen soortgenoot lekker meedeint.

Eenmaal thuis een beker heet water in den bakkes, zondagmiddagdouche en zo straks dan maar eens een voertje erin gooien. De avond belooft misschien nog een film of anderszins schermgevoeligs. Of wellicht wel helemaal niet en zijn we vanavond hartstikke creatief met weet-ik-veel-wat. Kan zomaar hoor. Hoe dan ook, de zon maakte het allemaal mee vandaag, de bofkont.

#waanvandedag #zondag #wandelen #babbelen

Stiekem begon de dag met een grimas. Ik las dat Zuckerberg en Trump een goed gesprek hadden gehad. Ik vermoed dus dat ze allebei vanuit de verte een duimpje opstaken naar elkaar en heel misschien een hartje maakten met hun handen. Al betwijfel ik dat laatste. Je hebt er namelijk een bepaalde sociale motoriek voor nodig die zij mij lijken te ontberen.

Duimpjes dus. Vind ik leuk. Nou, gisteren in Arnhem had ik het toch minder leuk. We gingen kunst kijken in De Kerk, een tijdelijk onderkomen van Museum Arnhem – toch één van onze favoriete musea. Desalniettemin een mooie, imposante omgeving voor kunst, zo'n oude kerk, ontdaan van allerlei religieuze opsmuk. Hoewel deze kerk altijd vrij sober geweest schijnt te zijn, zo bleek dan weer uit het onderhoudende nagesprek met de dame die iedereen zo vriendelijk ontving.

Hoe dan ook, kort en goed, ik wilde het liefst in huilen uitbarsten toen we zo ongeveer halverwege de kunstwerken waren. Niet omdat het allemaal zo tranend mooi was. Het was vooral fukking confronterend en indringend. Een expositie (Stormy Weather) die je niet onberoerd laat. Een keiharde aanrader en als je nog niet zover bent: een oogopener en wees bereid op een schok. Want ja, het klimaat. En dan vooral de gevolgen van de uitbuiting van dier, mens en leefomgeving waar u en ik elke minuut ons deel aan leveren. Niet om een schuldgevoel aan te schrijven hoor, maar het is gewoon zo – face it. Omdat wij het hier relatief goed hebben, gaat alles, alles wat leeft, ergens anders volledig naar de knoppen. Zelfmoord, maffia, consumentisme, leefomgeving, criminaliteit, kapitalisme, armoede, honger, globalisme. De gevolgen en oorzaken in willekeurige volgorde. Om te janken. En wees gerust, ook hier blijven wij niet buiten schot. Iets met terugslag en boomerang-effect.

Nu had ik al geen motivatie nodig en principes zijn als het ware mijn tweede naam, maar toch: volgende week vrijdag loop ik met nog iets meer overtuiging mee tijdens de klimaatstaking in Den Haag. En ondanks mijn mensen- en massahaat hoop ik toch op een slordige 17 miljoen aanwezigen aldaar. Er staat namelijk nogal wat op het spel. Een spel waarvan alleen wij zelf de regels kunnen en moeten veranderen. Onmiddellijk.

#waanvandedag #klimaat #staking #trump #zuckerberg #stormyweather #kunst #museum #arnhem

U moet begrijpen dat het niet altijd heel feestelijk is te leven met een hersenloos deel in mijn hoofd. Het deel dat aan de lopende band flauwe opmerkingen maakt over de meest uiteenlopende dingen. Het deel ook dat continue verbanden legt – zoals nu, excuseert u mij – zonder ook maar enige BHV-kennis te hebben.

Zo las ik dat ons aller hel der hellen Facebook en Instagram nu foto's gaat filteren die (al te extreme) afvalmethoden, afvalproducten en andere marketinggeile dunne shit willen aanprijzen. Er wordt zijdelings heel schattig gesproken over influencers die deze troep met hun neptronies een duimpje of hartje geven. Alleen al het woord influencer is ziekmakend: een onschuldige term voor mensen die zelf geen ziel hebben en zich rijk promoten over de tere rug van de kneedbare hersentjes van onze oogappeltjes. Dealers zijn het. En u, ik, het gepeupel en gedreutel, wij zijn de hongerige junks op zoek naar voedsel dat ons doet vermageren. In zekere zin is het waar, want ons hersenvolume zal zeker niet toenemen naarmate we meer verzanden in de anti sociale media-drift.

Nou, hoe dan ook, het eerste wat mijn oeverloos grappig bedoelende breintje mij visualiseerde bij de woorden afvalmethoden en afvalproducten? Containers, prullenbakken en dergelijke wegwerpmaatschappij. En oké, in deze context van dagelijkse marketingpijn vond ik dat best een beetje grappig. Waarvoor, opnieuw, mijn oprechte excuses.

#waanvandedag #facebook #instagram #marketing #influencer