De zondagen kunnen bijna alle kanten op, al ligt wel vast dat de dag altijd wordt afgetrapt met twee uurtjes werken in de boekhandel. Daarna ligt er een middag en avond vol keuzemogelijkheden. Dat klinkt enorm wow maar valt heus reuze mee. Negen van de tien keer wordt het een riedel boodschappen doen, huishouden, wat schrijven en een enkele keer een illegale stream om de verrichtingen van mijn favoriete club te volgen. Dat komt omdat partner in crime zelf vaak 's middags werkt. En om haar tijdens de vrije dagen niet met mijn zogenaamde vrienden Stofzuiger, Stofdoek en Plumeau te vermoeien, doe ik dat soort verplichte kost het liefst als zij er niet is. Sowieso beter voor iedereen, want voor mij is het pure bodemloze put-therapie. Gezellig een beetje mijn dwangmatigheden botvieren. Prachtig hoor.

Er zijn regels en uitzonderingen die deze regels bevestigen. Zoals vandaag. Vrouw vrij als een vogelbekdiertje en zo zaten we rond half twee in de trein naar Alkmaar. Een bezoek aan het stedelijk museum aldaar. We zijn min of meer fan van Toorop en ze hadden er wat werk van Jan, Charley en Eddy (zoon van) aan de muren gehangen. Eerlijk is eerlijk: het viel een beetje tegen. Niet dat je gaat voor het ene spektakelstuk na het andere, want dat is vanuit euforisch verantwoord perspectief ook geen doen. Er hing ook best wat mooi spul bij. Maar we hebben het mooier gezien, ook van dit trio. Zo verwend zijn we dan ook weer. Oh, en we werden zelfs nog even vriendelijk doch dringend verzocht niet op twee centimeter afstand met onze priemende vingertjes elkaar dingen op een schilderij te wijzen. Toch een hoogtepunt in ons vijfde of zesde jaar museumkaarthouderschap. De conclusie tijdens ons afsluitende en redelijk afmattende rondje door een pittoresk inwisselbare en toch ook stad die net zo goed Gouda, Gorinchem, Zutphen of Zwolle had kunnen zijn was dan ook dat we vooral warm worden en blijven van Jan Toorop. Nou, dan weet u dat ook weer.

Om u toch nog een beetje van wat triestigheid te voorzien: steeds als ik met de trein verder dan Amsterdam CS ga en dan richting Castricum en Alkmaar, word ik overvallen door een ongekende treurnis. Want dat is Noord-Holland toch vooral. Treurig. Het ziet er niet uit. Weiland, eeuwig rokende schoorstenen van nog triestere industriezooi, bij elkaar geharkte Vinex-wijken nog ziellozer dan ze normaal al zijn en dat gelardeerd met een – vooruit – lieflijke dorpskern hier en daar. Het zou ook mooi van lelijkheid kunnen zijn, maar nee, dat is het niet. Ondanks de imposante wolkenpartijen; ze deden hun best, maar wisten zelf ook donders goed: het is droefheid troef. Creatieve leegheid, een chronisch landschapsarchitecten-block. Niks, nada, noppes. Noord-Holland dus. U zij geprezen, maar ik rust liever elders in vrede.

#museum #toorop #waanvandedag #noordholland #landschap

Ik mis de man. De man die wandelde op de dijk. Zijn gestalte als een scheve potloodstreep die de onvermoeibaar voortjagende wolken en het water verbond met de smalle weg die wij deelden met andere fietsers, voetgangers en vuil verkeer.

Ik mis de man. De kwetsbare magere man met zijn grijze baard en snor, zijn dunne ouderdomshaar en zijn windjack. Zijn trainingsbroek, zijn sneakers. Ik mis zijn typische asymmetrische loop, zijn schouder en arm naar binnen gedraaid, zijn hoofd schuin en altijd met dezelfde grimas. Zijn ene been onwillig voor het andere

Ik zag hem iedere zaterdag. Ik ging de ene kant op, hij de andere. En elke keer weer hoopte ik dat ik hem volgende week dan weer zou zien. En steeds weer was ik bang dat het nu weleens de laatste keer zou kunnen zijn. Met dat tere, verweerde lichaam, zijn dorre hoofd met felblauwe ogen. De wind zou vat op hem kunnen krijgen en hij zou zomaar weg kunnen waaien.

Ik zag de man week in week uit en ik weet niet eens of hij mij zag, maar ik mis hem nu al weken.

#waanvandedag #fiets #lopen #mens #ouderdom #proza

Spelen. Niets is mooier dan dat. Vrij spel, improvisatie, actie-reactie, bewegen. Over welke kunstvorm je het ook hebt, spelen is het ultieme doel. En dan heb ik het niet over maar wat aanklooien. Hoewel ook dat erg leuk kan zijn. Maar spelen, dat is een ongrijpbaar iets. Dan kom je los van alles.

En niet alleen in den edelen kunsten werkt dat zo. Net zo goed in het gewone, het alledaagse. Het volgen van een blad van een boom, hoe het door de lucht draait en waait, dan weer omhoog en dan toch weer naar beneden, en dat je probeert mee te bewegen, onder het blad door duikt en moet lachen, half struikelt en daar dan weer een vloeiende beweging van probeert te maken. Tot het blad onvermijdelijk op de grond valt en daar nog even door rolt en zich bij de andere gevallenen voegt. In dat hele moment zit ook spel. Je bent dan heel even vrij van de dag die dendert, het verkeer dat raast en de mensen om je heen die als schermzombies hun bestaan ontkennen. Spel is leven. Misschien wel de zin ervan. Wie weet.

Over spelen en het vergeten van alles om je heen gesproken. Als kind had ik de mazzel dat er voor ons huis een enorm braakliggend terrein lag. Uiteindelijk werd het bebouwd; het waren de jaren 80 waarin overal nieuwe woonwijken verrezen. Maar dat stuk grond met begroeiing nog hoger dan een 6-, 7- of 8-jarige waarin je prachtig kon verdwalen in je zelfgemaakte doolhof. Een terrein dat langzaam steeds weer veranderde, met bergen zand, stenen, heipalen, funderingen van huizen in aanbouw en huizen zonder bewoners. Je kon er spelen en de tijd vergeten tot je scheel zag. Wat mij overigens ook een keer echt gebeurde. Scheel keek ik en dubbel zag ik. En er was bloed, ook dat. In die tijd viel ik dan niet direct flauw. Ik was, een beetje zoals een herfstblad, van zo'n berg zand gerold en met mijn kop boven op een vers geheide paal geklapt. Het was het derde gat dat ik in mijn kinderjaren in mijn hoofd viel. Tevens ook het laatste. Ik weet nog dat ik thuis, net voordat we de schrik aan mijn moeder lieten zien, mezelf in de spiegel zag. Een witte smoel met een bebloed voorhoofd. Gek genoeg huilde ik niet. Dat deed ik namelijk alleen als er niets aan de hand was. Zal ook wel een spelvorm zijn geweest, kan zomaar.

#waanvandedag #spel #homoludens #kind #herfst

Joh, die dagen hè? Ik zie ze vliegen zo snel. Ze vullen zich met dingetjes en dangetjes, veel treinverkeer en als gevolg daarvan gelukkig ook veel tijd om te lezen. En zo kom ik voor de derde – en ik denk ook wel de laatste – keer terug op het boek van Rutger Bregman De meeste mensen deugen. Ik zeg je: dikke aanrader. Letterlijk dik, dat ook, maar laat dat je niet weerhouden. Het leest als een tierelier, geeft je soms duizelingwekkende stof tot nadenken, is pijnlijk leerzaam en is vooral heel duidelijk en helder. Goed werk. En wat mij betreft ook nog eens fijn om veel bevestiging te lezen. Altijd prettig.

Nu een tijdelijke leegte, want dat gebied tussen boeken in is altijd weer wonderlijk en vol verwachting. Welk boek is nu aan de beurt? Geen idee. Dat komt meestal als vanzelf. Net voor het slapen gaan heb ik in ieder geval de prachtig vormgegeven Noorse mythen. Te groot en te zwaar voor in mijn onderwegtas, maar prima voor een half uurtje op schoot, op bed. Ik vermoed trouwens dat het hagelnieuwe boek van Dirk de Wachter het volgende leeswerkje voor onderweg wordt. Ligt er een beetje aan hoe snel de vrouw des huizes het uit heeft. Verder geen druk, welnee.

De afgelopen dagen waren dus boekvullend, eerlijk gedeeld met samen huiswerk maken met dochterlief en mijn schatten van collega's bij de bieb en de boekhandel. Bij wijze van verlaat weekend sloten we af met zo goed als twee dagen in Groningen bij onze lieve vriendin daar met als vanzelf urenlange gesprekken aan de keukentafel. Hoort u mij klagen? Nee, precies. Dat komt vast later weer. Maar voor nu predik ik nog even vriendelijkheid en gemoedelijke ontwrichting.

#waanvandedag #bregman #boek #lezen

Gisteren ben ik begonnen aan het boek waar ik eerder over schreef: De meeste mensen deugen van Rutger Bregman. Na bijna honderd bladzijden kan ik wel stellen dat ik het ook uit ga lezen (was eigenlijk nooit de vraag) en mijn eerste conclusie is dat ik een progressieve cynicus ben. En dat is best grappig, omdat juist dat geen bestaande classificatie lijkt te zijn. Maar, zoals gezegd, ik ben pas op een vijfde van het boek, dus alles is nog mogelijk.

Ondertussen doen de (inter)nationale acties van Extinction Rebellion (XR) mij deugd. Als ik binnenkort mijn geliefde baantje en nog lievere collega's bij de bieb noodgedwongen vaarwel moet zeggen, dan overweeg ik om mijn XR-steentje bij te dragen. Ofwel de straat op, of achter de schermen. Indirect doe ik dat nu al, zo kun je het ook zien. Overigens zijn de reacties die ik zo hier en daar lees weer tergend treurig. Zo zou “dit tuig” gewoon overreden moeten worden “hebben ze geen baan en geen gezin”, “moeten ze hard worden aangepakt” en “die vieze uitkeringstrekkers gelijk hun WW en bijstand afpakken”. U begrijpt dat bovenstaand boek hard nodig is om mijn kijk op de mensheid nog enigszins te voorzien van pluspunten. Want, mijn Godelieke nog aan toe en wat de neuk... Hoe dom is dit gepeupel?

Ik kan alvast zeggen dat ik ondanks het verlies van mijn deeltijdbaan en dus het meeste van mijn stabiele inkomen geen uitkering zal trekken, ik heb een gezin (samenwonend), ik heb een kind. Ja, ik maak mij zorgen om haar en haar toekomst. Althans, met haar gaat het gelukkig behoorlijk goed ondanks een vroege scheiding en tegenwoordig alles wat een puber moet doormaken. Maar bij mij overheerst nog dagelijks het schuldgevoel van in welke wereld ik haar heb gezet – een vraag die ik al had voordat ik ooit vader werd en eerlijk gezegd was ik er ook van overtuigd dat ik juist om die reden nooit vader zou willen worden. Al met al genoeg reden om hier en daar voor wat oproer te zorgen.

Daarom dus. Ik ben voor protest, ik ben voor vriendelijke doch dringende ontwrichting. En dat doe ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor die zelfde idioten die lopen te roeptoeteren dat “het allemaal linkse gekkies zijn”. En nee, dat doe ik ook niet omdat ik zo'n prachtige altruïst ben, maar omdat ik gewoonweg weiger te accepteren dat mijn hele soort – hoe dom ze ook is – zichzelf en haar omgeving moedwillig om zeep helpt. En dan ook nog zo extreem pijnlijk. Ecce homo. Om te janken.

#waanvandedag #boek #mensheid #xr #eccehomo #planeet

De tiepkip zit in het schemerdonker van de gesloten gordijnen; de grijze druilerigheid buiten verdient geen aanzien. Het tokt en en het tikt, het flubbertje onder de kin rammelt gestaag mee in het ritme van de gure gebeurtenissen om het verenpak heen.

Het is de wereld die voor de zoveelste keer inbreuk doet en instort. Niet groots, niet meeslepend, maar rauw, hard en kil. Grenzen worden bruut overschreden, doden vallen en gewonden slepen zich voort. Dit is het leven van alledag, van alle jaren en alles wat daarvoor, daartussen en daarna komt.

De tiepkip zucht nog eens heel diep en rilt. De buren kakelen er ondertussen een parketvloertje in, verven de muren, schuren hun meubels. Het afval wordt opgehaald, containers geleegd – een eindeloos lijkende cyclus van rotte lucht en benauwde stofdeeltjes.

Gebouwen storten in, puinhopen roken, zelfingenomen leiders leggen nietsontziend hun winderige eieren ten koste van alles. Ja, alles. Alles moet stuk, alles moet kapot, alles zal bloeden, alles moet en zal naar de verdommenis.

De tiepkip knijpt de ogen tot spleetjes en fantaseert een galgenveld. De snavel breekt op een vileine grimas: op een dag hangen ze, die smerige rad voor ogen draaiers. En geen haan die dan nog naar ze kraait.

#oorlog #kapitalisme #populisme #waanvandedag #proza

De hilariteit van alles is dat de prioriteit ligt bij onderzoek en cijfers en dan nog meer onderzoek en daar dan weer twijfels over hebben, om er vervolgens onderzoek naar doen of de cijfers wel kloppen om dan te concluderen dat het onderzoek niet goed werd uitgevoerd dus dat de cijfers niet betrouwbaar zijn en er eerst eens moet worden onderzocht of er geen betere methode is om te onderzoeken hoe de cijfers het beste kunnen worden geïnterpreteerd en vooral: gevalideerd. Zonder enige twijfel stikt de stof ondertussen van het lachen.

#stikstoftwijfel #stikstof #onderzoek #waanvandedag

Weet je, toen ik nog wereldleider was, dus echt de baas over alles en iedereen, toen had je nog geen sociale media. Dus ook geen Twitter. Dat blauwe olijke vogeltje dat de indruk wekt met goede bedoelingen van hier naar daar te fladderen in een poging tot een goed gesprek, een flauwe grap of een mening zonder pijnlijke schade. Gewoon, zo voor de vuist weg een beetje tweetpraten. Maar het diertje blijkt vleugellam, eigenlijk al sinds het haar vleugels uitsloeg. Al was het toen heel moeilijk voor te stellen dat een weldenkend mens serieus gebruik zou maken van zo'n raar microblog-systeem om de wereld eens flink op te stoken. Wat ook klopt; geen weldenkend mens zou dat doen, echter... Ach, u weet zelf.

Hoe dan ook, in mijn tijd hadden we alleen een witte vredesduif. Niet dat we die ooit de wereld instuurden. Stel je voor. Iedereen tevreden, eerlijk en goed voor de eigen omgeving. Een rimpeleffect van blijdschap. Nee zeg, hou op, daar hadden we gelukkig die belachelijke hippies voor. Die hielpen eigenhandig dat hele Peace en Love idee om zeep. Mooi hoor, hoe dat werkt met een beetje handig poppenspel. Al raken die verdraaide touwtjes ook snel verstrikt, dat wel.

Het waren interessante tijden in ieder geval. Er gebeurde nog eens wat en soms zelfs iets verrassends. Tegenwoordig is alles zo saai en voorspelbaar. Wat wil je ook met van die fantasieloze twitterende minkukels die denken dat de Olympus nog te bescheiden voor ze is. Nee, eerlijk gezegd, ik houd mijn hart vast voor wat dit dobberende planeetje nog te wachten staat. Mijn tijd zal het wel duren, ik zit hier best met een prima uitzicht vanuit mijn ivoren toren. Let the games begin!

#politiek #proza #waanvandedag #wereld #twitter

Even puur huishoudelijk, maar toch: het gebeurt met enige regelmaat dat mijn schrijfwerk in de spam-map terecht komt. Vooral Gmail heeft daar een handje van. Het gekke is: niet altijd en het is ook niet duidelijk waarom de ene keer wel en de andere keer niet. Allemaal technisch gedoe en dat laat ik graag aan de wijze mensen van Write.as over die dit prachtige hoekje van het internet onderhouden. Maar dan weet je dat. Zeker als je een week niets van mij hoort (wat soms ook best kan), dan is het goed om eens je mapje met spam cq. ongewenste e-mail te bekijken. Met een beetje mazzel vind je daar dan wat, hopelijk gewenst, leesvoer van mij.

En verder natuurlijk sukkel Trump en hoe deze Malle Eppie z'n onnozel plan om Erdogan een vrijbrief te geven om alle Koerden uit te moorden gezellig even Twittert. Oorlogen zijn per definitie zinloos, dat voorop. Maar om op deze manier een hele bevolkingsgroep te laten barsten omdat meneer zo nodig dikke sier moet maken met z'n warrige herverkiezingsprietpraat? Ik zou hem samen met Erdogan, Poetin en de vele andere onbenullen die graag spierballentaal uitslaan heel graag in een ballenbak zetten met de boodschap dat ze niet meer worden opgehaald. Vecht het onderling maar uit, stelletje idioten. Als je dan vanochtend aanschuift bij iemand die is gevlucht uit die omgeving en zich nu extra zorgen maakt om hoe haar familie die daar woont dit straks moet overleven, dan is dat op z'n zachtst gezegd nogal schokkend.

Schokkend van een totaal andere en bijna ongelooflijke orde is dat wanneer je wind tegen hebt en je je een weg probeert te banen langs al die zinloos rennende types – met hun kekke pakjes aan, oordopjes in en smartphone aan hun arm geklit – dat je Godelieke op je blote knietjes mag danken dat je niet om de haverklap een fluim neussnot in je giechel krijgt. U weet wel, even met de vinger tegen het ene en dan het andere neusgat en even flink het stiertje uithangen. De wind was deze keer zo tegen mij dat een verdwaald druppeltje alsnog de oversteek wist te maken van loop- naar fietspad. Hoezee.

#koerden #erdogan #trump #joggen #waanvandedag

Kunst is lijden. Dat je het weet. Los daarvan, ik zag een interessante aflevering van Tegenlicht: Waterlanders. Over hoe dat dan moet nu en straks met dat stijgende water. En eindelijk hoorde ik daar iemand iets zinnigs over zeggen. Precies dat wat ik ook al zolang denk: waarom steeds die strijd tegen het water. Wat is dat voor gekkigheid, waarom vallen we het water aan? Waarom is de zee de vijand, welke gek heeft dat verzonnen?

Ons land bestaat voor meer dan de helft uit zeebodem. Laten we het teruggeven aan de zee in plaats van nog meer inpikken. Dat het linksom of rechtsom gevolgen heeft staat buiten kijf. Maar ja, wie heeft dan ook ooit bedacht dat we op de meest risicovolle plekken het 'hart van de economie' (economie heeft geen hart, geen ziel en geen zaligheid en is een van de vele bizarre verzinsels die wij als mensjes nu eenmaal graag willen geloven – edoch, u begrijpt mijn punt) zouden laten pompen. Noem maar op: de hele Randstad met al haar bebouwing, industrie, steden, landbouw en veeteelt, chemie, havens en noem alle ranzigheid maar op. Dat staat allemaal op een plek waar normaal gesproken zeewier en vissen zouden wonen. En dat geldt ook voor een heel groot deel van Zeeland (je verwacht het niet), Friesland en zelfs Groningen. Toch ook geen lullige gebieden met onder andere grazige weiden, gassige velden, steden, havens, dorpen en datacentra van de bekende tech-giganten die uw en mijn gegevens zo mooi weten te verkopen en daar dik aan verdienen. Wij zijn hun product, weet u nog? Maar dat terzijde.

Dus ja, da's lekker dan. Dat wordt een flinke volksverhuizing: 9 miljoen mensen die ergens anders naartoe moeten als ik de cijfers mag geloven. En dat doe ik voor het gemak. De opties zijn het zuiden en oosten van Nederland, Duitsland of Denemarken. Of verder weg, kan ook. Het lijkt mij ondanks alles de beste manier om ermee om te gaan en in te spelen op wat er staat te gebeuren en op dit moment al volop aan de gang is; het water stijgt in rap tempo en afwachten is geen optie.

Het is volgens mij de hoogste tijd om mee te bewegen met het water in plaats van er steeds willens en wetens tegenin te gaan. Want zeg eerlijk, als je moest kiezen, zou je dan wachten tot de boel niet meer houdbaar is en je uiteindelijk toch kansloos verzuipt, of zou je liever naar een plek gaan waar je het een beetje droog houdt en ook de generaties na jou nog een poosje plezier van leven hebben?

Het klinkt als een ramptoeristenpraatje, maar op z'n minst het overdenken waard. Een beetje bezinnen nu er nog iets te kiezen valt. Of, om het lekker populair te zeggen en uw eigentijdse en o zo Nederlandsche handelschgeest een beetje op te poken: risicomanagement alsmede inhakend op een stukje dienstverlening met coachingstraject met uitgelezen elementen voor uitdagingen, kansen, challenges, opportunities en een optimaal stuk rendement.

#tegenlicht #waterlanders #zeespiegel #waanvandedag #vpro #volksverhuizing