ego echo

Ik typ dit met de laptop op schoot. Precies waar het ding zijn naam aan heeft te danken. Maar ik zeg je, meestal doe ik dat dus niet. Simpel, omdat dat mijn ijverige computertje daarvoor te klein is. Dat schrijft niet lekker. Dan moet ik teveel met mijn kop naar voren gebogen zitten, pijn in den rug en den nek, gedoe, hou uit schei op. Nee, echt. Ik merk dat nu pas op, omdat ik nu de laptop van vrouwlief gebruik. En dat is een bad boy hoor! Uitstekend geschikt om op schoot te nemen, goede hoogte en alles. Al moet het ook weer niet te lang duren, want het gewicht wil ook wat, dus ik ga het, vermoed ik, kort houden. Misschien is dat maar beter ook, want als ik nu al dik tien zinnen lang een lulverhaaltje kan houden over een veredelde schoothond, dan kun je je afvragen waarom ik überhaupt de moeite heb genomen om hier in te loggen en u te vermoeien met een scherm vol met niks. Maar ja, na gisteren leek het mij beter om nu niet weer te beginnen over al die shit waar ik mij aan erger. In het kader van Nu Even Niet! zeg maar.

Het is ook iets raars, typen op andermans computerding. Alsof je na jaren en jaren op een andere gitaar gaat spelen. Zoiets. Of wanneer je je oude fietsrakkertje hebt ingeruild voor een nieuwe, of zoals dat gaat met nieuwe schoenen. Nou, u begrijpt mijn punt. Dus alleen daarom is het misschien beter om dan niet een ellenlang stuk te tikkerdetikken. Alles onwennig, groot, zwaar, vreemd. Brrr.

Misschien heb ik morgen weer de geest helderziend en kan ik u verblijden met wat verse zuurpruimerij of een lieflijk prozaïsch of treurniswekkend poëtisch geniaal werkje. Wie weet. Voor nu een zondags fijne avond nog.

#waanvandedag #laptop #computer #schrijven

Waar was ik gebleven? Nou, gewoon hier. Poepiedruk en dat soort dingen. En kapotmoe, ook nog. Dus dan moet de schrijfbehoefte het toch even ontgelden. Excuses daarvoor, want ik weet dat al mijn trouwe lezers daarmee keer op keer, dag na dag, een dikke teleurstelling moeten verwerken. Mea culpa en meer van die sorry-achtigen.

Kent u dat gevoel dat je stevig verkouden dacht te zijn en dat het vervolgens gewoon niet echt over lijkt te gaan? Ja, uiteindelijk wel, heus, maar tot die tijd dikke hoest, gerochel en gereutel. Ondertussen wens ik overigens de buren maar weer eens een lange en pijnlijke dood toe. Niet omdat ik zo'n vreselijk mens ben, maar omdat zij simpelweg teveel ruimte innemen. Het geruzie, het gekrakeel, de eeuwige hemeltergend schijnheilige gospelmuzak en tetterende televisiedominees. To hell with it. Al impliceert dat laatste dat er een hemel zou zijn. En laat ik daar nu precies niet mee akkoord gaan met mijn overtuiging des levens. Het is ook wel weer sneu voor ze als ze daadwerkelijk zouden branden in de hel, want mijn boosheid, woede en wild geraas gaat natuurlijk over veel meer en veel groter (ik verbeeld mij nog wel eens wat) dan die suffe idioten hiernaast. Zij zijn slechts de verpersoonlijking van een topje van die smeltende ijsberg. Dus ook hier past een ongemeend excuus.

Ik moet trouwens ook nodig weer eens een tirade houden op mijn zelfbenoemde tv kanaal. Misschien helpt het weer wat te ontluchten. Al heb ik ook het evenredige vermoeden dat die uiting zomaar een stille dood sterft. Ach, ook geen ramp en geheel terzijde. Lekker digitaal pennend kan ik ook mijn plantaardig ei wel kwijt.

Er zijn ook mooie en fijne dingen op deze door domme mensen verneukte planeet. Afgelopen woensdag zag ik mijn lieve biebcollega's weer. Stiekem was het alweer twee weken afzien geweest zonder deze schatten. Om de feestvreugde te vergroten liep de vrijwilligerspraat met de dame uit Damascus dan ook flink uit. Ze had wat poststukken van de afgelopen week verzameld en die las ze voor. We bespraken de lastige of ronduit moeilijke woorden, rare zinnen, formele shit en aanverwante zaken. Ik ben inmiddels ook haar verkapt maatschappelijk werker, dus ik belde namens haar tussen de bedrijven door ook nog met de gemeente. Vervelen is geen optie en het leidt mij ook weer een beetje af van de treurigheid van ons bestaan.

Een dag later een opnieuw heel openhartig gesprek gehad met mijn Koerdische vriendin en aansluitend nog aan haar scriptie gewerkt. Daarna door naar mijn lieve dochter. Huiswerk en samenzijn in willekeurige, plezante volgorde. Op vrijdag werk ik sinds drie weken op basis van 0-uren extra in de boekhandel. Zo worden we allemaal blij: zij een paar handen erbij zonder er eeuwig aan vast te zitten en ik weer een uurtje of wat inkomen. Lang leve de drukke decembermaand.

Over drukte gesproken. Ik zal de laatste niet zijn die zich erover uitspreekt (mag ik hopen) maar kunnen we die idioterie rond Black Friday – die vervolgens doodleuk een heel weekend tot en met maandag duurt – zo snel mogelijk afschieten? Wat een voorbeeld van kapitalistische ranzigheid. En opnieuw lopen we als zombies achter het zoveelste overgewaaide plastic feestje van de VS aan. Echt, ik begrijp helemaal niets van onze bizarre verafgoding van de sterren en strepen; een enorm stuk kaalgevreten land met een maatschappij die je zelfs je ergste buren niet wenst.

Potdikke, nu sla ik toch weer door, terwijl ik positief wilde afsluiten. Even denken, kan ik nog iets hartverarmends verzinnen? Vast wel, maar dat komt dan een volgende keer wel weer. Voor nu moet ik weer even terug in mijn hol. Gordijntjes dicht, Fever Ray op (de buurjongen overstemmen die begint mee te loeien met een godgeklaagd liedje!) en verbitterd zoet knorren maar.

#waanvandedag #blackfriday #buren #mens #planeet #kapitalisme #vs

Ik weet niet wat er mis was, alleen maar dat er wat mis was. Dat wanneer we dit zouden doorzetten, jij naar daar en ik naar nergens, ja: hier alleen met mijn wanhopige zelf, dat ik jou nooit meer zou zien, zou kunnen aanraken, jouw huid tegen mijn huid. Dat zou het ergste zijn ooit, onvoorstelbaar erger nog. Ik kon niets. Alles was mis. Niet bewegen, schreeuwen, praten, huilen. Ik kon helemaal niets en stond daar maar te brullen zonder geluid, zonder tranen, en zakte centimeter voor centimeter weg, loste op, verdween uit beeld alsof de verbinding tergend traag wegviel.

Dus toen ik jou hoorde, 's ochtends, toen de wekker ging en jij opstond, je ontbijt maakte in de keuken, de geluiden uit de badkamer en hoe je je aankleedde, toen wist ik dat alles goed was. Toch dwong ik mijn ogen om open te gaan, heel even maar, ook al wilden ze helemaal nog niet. Het keukenlicht zou pijn doen, zoals elke ochtend, maar het moest gewoon. Ik had je gehoord en nu wilde ik je zien en ik zag je. Ik stak mijn onwillige arm omhoog en deed een poging tot zwaaien. Jij deed het keukenlicht uit, deed de deur open om naar je werk te gaan en mij nog even te laten in die verdomde waan van de schemerige dag.

En toen zag jij mijn stuntelige poging te zwaaien, je lachte en zei dag liefje. En ik werd rustig.

#waanvandedag #proza #liefde

Ben ik nou nog steeds in Homo Deus van Harari bezig? Ja, echt, die vraag kreeg ik vanochtend van mezelf via de bladspiegel. Weet je, sommige boeken eisen tijd. Soms kun je ze niet aan een stuk uitlezen, gewoon omdat ze per regel impact kunnen hebben. Waarvan akte. En oké, ik lees sinds een aantal jaar meerdere boeken tegelijk. Waarbij de non-fictie zich uitstekend leent voor nu weer even laten bezinken en wegleggen om dan tussen de lezerstralen door een roman, kinderboek, young adult of wat dan ook te consumeren. Momenteel ben ik in zowel Homo Deus, Noorse Mythen en een nog nader te bepalen roman bezig. Dat laatste omdat ik het voorgaande net uit heb. Altijd weer een even heuglijk als droevig als verwachtingsvol moment.

Lezen en schrijven over lezen en dan het geschrevene overlezen. Van die dingen met de gordijnen op een bescheiden kier en starend in de verte. Nadenken, bekomen, mijmeren, rust. Meer heb je eigenlijk niet nodig. Tenminste, vandaag niet.

#lezen #harari #homodeus #waanvandedag

Het waren weer veren met eenden dagen. Nee, eendenverendagen. Of wacht, nee, enerverend. Ja joh, lekker flauw spelen met woordjes. Dat doet ie nou eenmaal graag. Geef de schuld aan de uitloper van wat een stevige stoot adrenaline doet na een dag als gisteren.

Fijn gespeeld met het aloude Cradle FC. Ons jubileumoptreden. Een hele mooie energie, ik zeg je. Twee sets van dik 45 minuten met in de middag wat mij betreft nog een uitgebreid interview bij de lokale radio. En dat gecombineerd met het weerzien van goede vriend Willem. Ooit waren we samen de radiomakers, nu was ik lijdend voorwerp. Ik lijd graag, dus dat was boffen.

Het bleek de opmaat van een indrukwekkende en – ik weet het even niet anders te zeggen dan op deze zoete manier – liefdevolle avond op allerlei fronten. Een uitstekend gevulde zaal, stevig geluid, licht en video. Noem het maar op, bedenk het maar: het zat allemaal in diezelfde cadeauverpakking. Ik kan niet anders zeggen dan dat het allemaal meegaat in het mapje dierbare herinneringen.

De komende dagen, stiekem ook al wel vandaag, zal ik wel weer ergens huilend in een hoekje zitten. Wanneer de kick&rush is uitgewerkt en het lieve lichaampje weer hevig in dagelijks erkend protest gaat. So be it. Voor nu dwarrel ik als een blij en brak veertje zo licht nog even door, dan zien we daarna wel weer verder.

#muziek #cradlefc #band #jubileum #waanvandedag

dit zijn de dagen van woeste wolken grimmig grijs gebroken zon en blinkend blauw

de dagen dat je seconden lang minuten uren weg kunt turen oneindig verte kijken wind en druppels ijzig koud

dit zijn de dagen van kachelwarm verzachtend zoet anijs en ik ook van jou

#gedicht #proza #proëzie

Zoals u weet was het afgelopen week een gesnotter van jewelste alhier. Omdat het leven nu eenmaal een balansfetisj kent, is mijn deerne ook onvermijdelijk getroffen door hetzelfde snuitfestijn. En zo ken ik er nog wel een paar in mijn (in)directe omgeving. We niezen en proesten wat af met z'n allen. Ik kan u uit ervaring meedelen dat het ergste er na een dag of drie weer opzit, althans, in de versie van het virus dat ik had. Gelukkig zijn er talloze varianten, dus vervelen is geen optie en niets valt daarom met zekerheid te zeggen. Mooi toch, dat onvoorspelbare aspect des griepigs.

Eigenlijk boffen we maar. Ik bedoel, je zult nu met je lieslaarzen door Venetië struinen, of een Glühwein op de golf van de zoveelste lawine in evenwicht moeten zien te houden. Europa is nat en koud, Australië veuls te heet en in de fik, net als Californië in het land van de Gouden Trompet. Ondertussen werken kindertjes – voor een schamel inkomen om precies een maaltijd per dag van te kopen – in helse mijnen om te graven naar ons geluk dat we smartphone en andere wegwerpelektronica noemen, sterven zwaar uitgebuite arbeiders in Qatar een stille dood zodat er straks op de vele splinternieuwe tribunes van FIFA-maffiose stadions gejuicht kan worden voor de nationalistische waan van volk en vaderland. Ik hoop van harte dat er voor die tijd nog een verzengend vuur, weelderige overstroming, kiezelharde komeet of een combinatie van alles ons allen uit het lijden heeft verlost.

Maar goed, voor die tijd zullen we vast nog wel koutje moeten doorstaan. Zakdoekjes voor het grote en kleine leed zijn niet aan te slepen en het is ook niet te doen, al dat meelijden, ik weet het. Toch kan ik niet wegkijken, mijn ogen niet sluiten en vooral mijn gevoel bij dit alles niet uitschakelen. Uiteindelijk doet dat namelijk nog meer pijn.

Toch wil ik u nog een vrolijke pepernoot meegeven, tenminste, als u bereid bent 'm te zoeken en vinden. Hij ligt ergens in een of andere hoek. Dan haal ik ondertussen mijn paard van stal, zet mijn hoed op en vul al die ranzige kinderschoentjes met vriendelijkheid en geurvreters. Het is een begin.

#waanvandedag #wereld #sint #fifa #klimaat

Het rondje door het park hier vlakbij stemde droef. Ondanks het toch mooie novemberweer, de schuwe zon die de bomen en het verkleurde blad hier en daar mooi uitlichtte.

Er renden halfdode mensen met smartphones aan hun arm, oordopjes in, blik op oneindig. De waan van lekker bezig zijn. Er renden levendige honden met hun tong uit hun mond, malle sprongen makend op het zompige veld. Hadden ze maling aan, dit was nog eens spelen, woehoe! en nog een rondedansje van vierpotig plezier. Er waren kinderen met ouders, lopend, fietsend, handen vasthoudend of gewoon los in het speeltuintje. Op de schommel, de wip of van de mini-glijbaan. Iedereen had het leuk, althans, dat was het signaal dat werd afgegeven. Het blijft altijd weer ingewikkeld om in te schatten of het menens is, of dat het een groot doen alsof is. Of menen dat je doet alsof. Dat zijn misschien wel de meest lastig te ontmaskeren tegen burn-out aanzittende peeps.

In het park staan bankjes. Op zeker meer dan de helft daarvan zitten metalen beugels geschroefd die je doen geloven dat je zo drie gelijk verdeelde zitplaatsen op een bankje hebt. Gezellig niets aan de hand keuvelen over beleggingsrisico's (pindakaas met of zonder stukjes?), verpauperde pensioenen, frisse start-ups en ander idioot gepruttel. Maar wat ik vooral zie zijn beugels die een anti-zwerversmaatregel zijn. Zo kunnen ze niet languit op de mooie, strak groen geverfde bankjes gaan liggen. Stel je voor dat de vermoeide daklozen de idylle van het doorsnee-leven verstoren.

Ironisch genoeg zagen we, weer bijna thuis, dat het huizenblok hier op de hoek en in het verlengde van onze straat nu volledig leegstaat. Eenmaal thuis de status van dit project nog maar eens gecheckt. Fun fact: de inmiddels verdwenen bewoners gaven hun huis een 3,8 vanwege schimmel, vocht, tocht, gehorigheid en scheuren in plafond, muren en vloeren. Nog dit jaar wordt er begonnen met de sloop en wederopbouw. Dat wordt dus weer minstens een jaar stof happen, heiwerkzaamheden, klop- en drilboorlawaai, timmer- en zaaggeluiden en bouwvakkersradio's op tien.

Nou, kom maar op met die feestmaand.

#renovatie #gentrificatie #kapitalisme #waanvandedag #herfst #feestmaand

Nu ik weer een beetje richting het land der levenden ga, ontkom ik niet aan de levendigheid van wat wij dan bestempelen als nieuws. Daar kan ik van alles over zeggen, want ik vind er ook van alles van. Toch doe ik het liever niet. Het heeft geen zin. Behalve dat het mij wel enorm kan opluchten. Op de langere termijn is dat op zich best zinvol, oké, zo is het ook weer.

Vooruit dan maar. Ik begin met wat geen nieuws is. We hebben een enorme eikel van een premier. En alles wat daarbij en omheen zit, zoals de Engelsen zeer treffend in deze context zeggen: iemand als Dickhof. Dat gejank over een snelheidsbordje. Boehoe, huilie-huilie doen. Maar, let u wel even op? Want dit is natuurlijk een afleidingsmanoeuvre van heb ik jou daar aan mijn fietskar hangen. Het interesseert ze niet echt iets hoor, of je 120 of 130 rijdt. Of dus 100. En dat alleen maar een paar uur per dag. Symbooltjespolitiek avant la lettre. Dit rookgordijn (letterlijk) komt ze heel goed van pas. Zo blijven al hun andere industriële vrindjes en overig maffiagespuis fijn buiten schot. Vox populi doet de rest. Dat buitelt over een snelheidsverandering – een beperking is het niet, want laten we wel zijn: gemiddeld rijd je overdag amper 70 km per uur; de wegen zijn te vol, want iedereen moet blijkbaar met z'n luie reet in een auto zitten. En dan laat ik de ranzige stinkerds van scooters en aanverwanten even voor wat ze zijn.

Een ander storend dingetje dat onze Meester Kwel aka Rutte nog even benoemde was dat deze hele kwestie enorm ingewikkeld is. Nog ingewikkelder dan de hele vluchtelingencrisis. Ehhh... dan bewijs je wat mij betreft dus precies hoe ongelooflijk dom en apathisch je bent. Een vergelijking die nog manker gaat dan Nelis met twee houten poten.

Een kleine greep uit een rijk arsenaal eenvoudige oplossingen, in willekeurige volgorde: direct kappen met de horror die bio-industrie heet (in plaats van zo'n farce om het eten van deze prachtige collega-dieren aan te passen, hallo??), een einde aan de Eeuwige Groei (welke gek heeft dat bedacht en wie zijn de gekken die het nog geloven ook?), een circulaire levensstijl, altijd en overal maximaal 90 km per uur, een stevige belasting op vliegtickets en brandstof, mededogen, aandacht en vriendelijkheid, samenleven met alles wat (nog) niet dood is.

Dus dat. Je zou bijna denken dat het toch wel ergens over gaat.

#stikstof #fijnstof #politiek #waanvandedag

Bij gebrek aan externe prikkels moet u het weer even doen met wat interieur geweeklaag mijnerzijds. Om alvast in de stemming te komen: de gordijnen zijn in ieder geval open, dus dat is toch alweer lichtzinnig te noemen.

Het was een nacht vol koortsige waanzin. De ochtend voelde dan ook precies zoals wanneer men uit het hol der waanzin kruipt. Ach, u kent het klappen van de zweep natuurlijk ook. Daarom, ik ben mij terdege bewust van mijn nietserigheid en klein leed. Ik beeld mij niets in, behalve dus zodra de koorts toeslaat.

Zoals dat dan gaat, krabbelt ook mijn gestel overdag aardig op. Ik zag zelfs kans mijn tiendagenbaard eindelijk eens naar het land der stoppelen te verwijzen en ik heb mezelf weldadig getrakteerd op een warme douche. Nu eens zonder kookwekker. Met beslagen ramen de broodnodige dagelijkse oefeningen gedaan en ik voelde mij weer enigszins levendig. Niet voor lang. Ook dat gaat nu eenmaal zo.

Desondanks toch de moed gehad om een handdoekenwas aan te slingeren en wat ander huishoudelijk geneuzel te ondernemen. Nu op naar een ongetwijfeld weer interessante avond en nacht. Met een beetje mazzel hebben we dan het ergste gehad en ben ik over een dag of wat weer zo fruitmandig en onfris als u van mij bent gewend. Hoewel, wat is verschil? Het blijft hoe dan ook een potje navelstaren alhier.

#waanvandedag #holenbeer #koorts #navelstaren