Goed, de lente dus. Volop zon, straffe oostenwind, nachtvorst. Ideaal als u het mij vraagt. En dan moet je bij voorkeur dus binnen blijven. Niet meer dan logisch, want zoals iedereen wel weet, maar het liefst negeert: een beetje virus wordt er dolblij van als het wat van de wereld ziet.

Dus ja, het valt niet mee. Ook ik wil graag mijn rondje lopen of fietsen. Nu zijn er altijd wel wat boodschappen nodig of vraagt onze aangepaste werksituatie om een bezorgmoment. Dan kan ik zonder schuldgevoel de straat op. Ik houd afstand en benadruk dat graag wanneer ik zwierig en zwaaiend om drommen wandelaars heen fiets. Hoe fijn het nu ook is om buiten te zijn en hoe prettig die afleiding ook is, doe het toch maar niet. Niet op die manier tenminste, als een zwerm vliegen op een verse hoop. Alsof het ons laatste avondmaal is (zou best kunnen).

Het is maf hoe een idee, een beeld kan veranderen. Tot een week of twee geleden vond ik alle maatregelen nogal overdreven. Een week geleden was de winkel zelfs nog open en heb ik in de ochtend pas gecheckt of de dichtersmiddag waar ik bij zou zijn nog wel door zou gaan. Zeven dagen. Het voelt als een maand. Of langer. Het vooruitzicht is dat het nog flink doorbijten gaat worden. Ik verwacht dat deze week de niet-urgente winkels zullen sluiten. Parken dicht zullen gaan en er een toegangsbeleid bij supermarkten en groentewinkels komt. Gewoon omdat het de enige manier is om de boodschap door te laten dringen.

Wat trouwens op dit moment het meest tot mij doordringt is de zelfgemaakte handzeep van onze lieve Turkse buurvrouw. Die goot ze rijkelijk over onze handjes voordat ze ons daarnet snoep en Turks fruit aanbood. Steevast wanneer je haar op de trap tegenkomt, zo klein als ze is, je kunt er niet omheen: je moet bij de voordeur wachten en na wat gerommel in huis komt ze breed lachend met schalen snoep. En wij maar in ons beste Turks dankjewel zeggen en lachen. Zo is het namelijk ook, je wordt er vrolijk van. Ze hield overigens bij het overgietritueel netjes afstand met als bonus dat het trappenhuis nu ook een walhalla van hygiëne is. Ja, en een geurhel door die extreem sterke parfum. Ach, parfumluchthoofdpijn en prikkende oogjes, het is beter dan met hoge koorts op een IC.

#blijfthuis #corona #lockdown #virus #buren #waanvandedag

En zo vermaken we ons in deze coronese tijden prima. Gisteren gezellig wat administratief geloei (hallo inkomstenbelasting) en twee vers geschreven gedichten ingezonden voor de festivalbundel die eind mei in Haarlem wordt gepresenteerd tijdens een poëziefestival. Tenminste, als we tegen die tijd weer in bosjes rond mogen waren over deze planeet. Zo niet, dan zal er waarschijnlijk een online festival worden gehouden. Geen idee in welke vorm, we gaan het allemaal wel meemaken. Ik houd u op de hoogtevrees.

Het blauwe bolletje met stukjes land dat boven het water uitfloept draait haar rondjes, zweeft in ovale cirkels en weet zelf ook niet wat het meemaakt. Ineens is de lucht schoner en het water frisser. Oh wacht, de mensjes hebben weer eens een crisis, tja, dan gebeurt dat. Eens in de zoveel tijd trekt de smog op. Helaas leren ze er maar weinig van en stoten ze zodra het weer kan het liefst drievoudige hoeveelheden uit. Alsof ze moeten compenseren. Nou ja, ze weten blijkbaar niet beter.

Door de dagen heen lees ik zowel opbeurende als schokkende berichten. Daklozen die nergens terecht kunnen, asielzoekers worden weggestuurd, hulpbehoevenden hebben het nog zwaarder en dat afgewisseld met terechte erkenning voor de cruciale beroepen die (onder)betaald en/of vrijwillig worden uitgeoefend. Tel daar bij op dat er juist nu een geweldige kans is om de hele bliksemse boel over een andere boeg te gooien. Excuseert u mij dat ik vrees dat het over een tijdje gewoon weer gaat over zo snel mogelijk terug naar waar we waren gebleven en van daaruit nog meer, meer en meer. Oké, ik val hard en diep in herhaling.

Op persoonlijk economisch vlak knijp ik in mijn handjes dat mijn kleine, maar broodnodige contract per 1 april alsnog in zal gaan, ondanks dat er allerminst zekerheid is op werk. Dan heb je een werkgever met lef, vertrouwen en een wir schaffen das attidude de merde. Daar kunnen alle zogenaamd grote ketens die massaal de flexwerkers en vogelvrije freelancers de deur wijzen een net zo grote dikke vette punt aan zuigen. Iemand merkte het al terecht op: in crises leer je de ware aard van een mens kennen.

Morgen begint de lente.

#lente #economie #corona #waanvandedag #werk #wirschaffendas

Door al het gedoe zijn mijn ritjes naar dochterlief in Rotterdam ook nogal aan stilte onderhevig. Het is niet anders en we maken er maar een warme afstandsrelatie van. Het heeft wel wat. Gisteren hebben we dankzij het wonder dat internet toch stiekem is, kunnen videobellen. Zo deden we samen haar huiswerk voor geschiedenis. Vanmiddag kreeg ik ook nog wat aanvullende huiswerkhulpopdrachten gemaild, dus daar vermaak ik mij dan ook weer mee. Tussendoor stuurt ze me tekstberichten met bonusvragen. Onderwijs anno nu. Zonder techniek zouden we maar wat ronddobberen.

Net als de andere dagen, stond er ook vandaag een kort buitenbezoek op het programma. De boodschappen moeten toch worden gehaald, een kaartje gepost. Allemaal gelukt, gelukkig. Met soms een beetje flexibel boodschappenlijstjedenken is het te doen. We prijzen ons gelukkig met de kakelnieuwe internationale supermarkt hier verderop. Die is nog enigszins onder de radar en heeft in vergelijking met andere geplunderde supermarkten behoorlijk gevulde schappen. Helaas is onze thermometerqueeste minder succesvol. Die dingen zijn overal uitverkocht. Verwacht je niet. Maar goed, op zich kunnen we redelijk goed inschatten of we koorts hebben. Raaskalt de ene levensgezel iets meer dan anders, dan is het code geel en grijpt de ander in.

Overigens heb ik ook nog een onverwachte bijdrage geleverd aan #coronahulp. Hier schuin tegenover woont een oude vrouw. Zilverwit haar. Ze staat heel vaak gewoon maar wat achter het raam voor zich uit te staren. Dat kun je creepy vinden en dat is het ook wel een beetje, maar wat moet je anders als je verder niet naar buiten kunt – ik weet uit mijn persoonlijke gluurbuurnotities dat ze afhankelijk is van een belbus – of bezoek krijgt? Dus dan staat ze daar. Doodstil. Het breekt de dag, vermoed ik. Nou, hoe dan ook, ze stond er ook toen we voorbij fietsten op weg naar de winkels. Ik stak mijn hand op, zwaaide en lachte naar haar. Een beetje vriendelijkheid mag de pret niet drukken, vind ik. Ze zag me, het leek even alsof ze opschrok uit een dagdroom, haar gezicht kwam tot leven, haar ogen glommen blij en ze schonk mij een stralende, tandeloze lach.

#winkel #lockdown #corona #huiswerk #onderwijs #waanvandedag

Het was een prima dag voor een wandeling door het park. En ik dacht er niet als enige zo over. Opvallend veel joggers en racefietsers, veel meer dan anders. Later las ik ergens dat ze ondanks alles wel fit willen blijven. Daar hoort soms ook een flinke fluim in het voorbij rennen of fietsen bij. Zo eentje die je net niet raakt. Ik denk dat die niet besmettelijk zijn.

Ik heb dat rennen en racen nooit begrepen. Ik wil het ook niet begrijpen. Het past mij teveel bij de levenswijze van prestatie, meer willen, doelen bereiken en stippen op de horizon. Nou, ga jij dan maar lekker rennen hoor, ik zie je vanzelf wel weer bij de finish. Waarbij ik overigens niet te beroerd ben om toe te geven dat ik zelf jarenlang als een idioot achter een bal aan rende. En ja, ook toen vroeg ik mij vaak al zwoegende af waarom ik dat in corona's naam nodig vond. Zelfs nu zou ik nog graag een schop tegen een bal geven en er achteraan draven; helaas steekt mijn weke lichaampje daar dan subiet een stokje voor. Ik wil maar zeggen: niets doms is mij vreemd.

Een rondje door het park dus. Lekker weertje erbij, fluitende vogels die al druk nesten aan het bouwen zijn en hier en daar een vage zwerm kleine zwarte vliegjes die gezellig irritant om je kop blijven dreutelen. Maar ook die hebben vast net hun handjes gewassen, dus geen zorgen, ouwe. Over handen gesproken: ook nog geklapt voor de maatschappelijke steunpilaren die ons door deze barre tijden heen slepen? Goed zo, ik ook.

Ik las trouwens nog iets anders, veel interessanter dan zwetende patjepeeërs. Namelijk over waarom het nergens gaat over de oorzaak van het huidige virus – en vele virusuitbraken hiervoor. Het zal wel te ongemakkelijk zijn, maar veel eenvoudiger wordt het niet: om dit soort pandemieën te voorkomen moeten we eindelijk eens stoppen met de bizarre vlees- zuivel- en eierenproductie en dito consumptie. Ik wil je van harte uitnodigen dit uitvoerige en tegelijk zeer laagdrempelige artikel (dank jullie, OneWorld) ondersteund door feiten en cijfers te lezen. Of dit opiniestuk, mag ook. Of allebei, als je toch bezig bent. Laat vooral doordringen hoe ongelooflijk veel er in meerdere opzichten te winnen is als we onze mede diersoorten met rust zouden laten.

Genoeg activisme voor vandaag. Ik ga nog even de tere beentjes masseren. Wandelen is leuk, maar het is topsport.

#oneworld #corona #waanvandedag #virus #medicijn #activisme #vegan

Ik ben in geen tijden meer zo positief geweest. Nee, ik ben niet positief getest, wees gerust. Blijft natuurlijk een raar fenomeen. Een positieve uitslag is in de zorgelijke wereld geen goed nieuws. Nog een bonus-weesgerust, want ik zal nu niet tekeer gaan over wat er allemaal mis is. Ik geef toe, mijn vingertoppen jeuken, maar ik laat ze maar even kriebelen. Dat geschreven hebbende geef ik verder nul garantie.

Kijk, het mooie van alles is dat er een soort reset plaatsvindt. Het is een gedoe, een rommel en er is een hoop onzekerheid en dus veel onrust, ook bij ondergetekende. Maar deze noodgedwongen situatie dwingt wel tot heroverwegen, nadenken, bezinnen – ik schreef het al eerder. Het is heel makkelijk, zeker voor mij met mijn vrolijke mensbeeld, om uit te gaan van de achterlijkheid en hardleersheid van onze soort. Toch wens ik voor nu, het is tenslotte prachtig weer, dat scheelt ook, dit gevoel even te koesteren.

Wat ik trouwens wel frappant vind (toch heel even knijpen, sorry) is dat zodra de denkbeeldige markt en haar fantoomdenken op instorten staat, er dan wel ineens dankbaar gebruik wordt gemaakt van overheidsingrijpen. Dan is de heilig verklaarde economie zomaar niet meer zo liberaal en mag de vervloekte overheid haar superheldengedaante aannemen: to the rescue! Toch opvallend. Wat zou het fijn zijn als die ongemakkelijke waarheid in het (neo-)liberale denkbeeld echt binnenkomt. Misschien leidt dat dan weer tot de (financiële en respectvolle) waardering die al die gesloopte beroepsgroepen dubbel en dwars verdienen. Precies die mensen die nu zo hard bezig zijn en de boel al die jaren al draaiende hebben gehouden, ondanks de onvoorstelbaar hoge prijs die ze betaalden. Dus politieke malloten die al decennia met de sloophamer bezig zijn geweest (ook gij Asscher en kornuiten): maak een extreem diepe buiging, eet stof en met de staart tussen de benen terug in je mand. Excuses zijn niet genoeg, dat trucje werkt niet meer Sorry-kabinet.

Nou, stiekem toch een kritische noot. Of nood. Hoogste tijd voor een bezoek aan de buitenkant van dit huis, dit vervloekt huis, het is een hel gelijk! (vrij naar Villa Volta).

#waanvandedag #politiek #corona #reset #maatschappij

Het is niet te doen om het c-woord te omzeilen, dus ik doe het dan ook maar niet. Alleen al omdat ik mijn lieve fans moet teleurstellen: ik zou op dit moment in café Eijlders mijn dichterlijke vrijheden op het gebroed loslaten, maar dat feest is geheel in de lijn der verwachtingen helaas niet doorgegaan. Dat geldt ook voor de volgers die mij aanstaande vrijdag in Rotterdam hadden willen zien, ook dat is afgelast. Ik neem het niemand kwalijk, ook mezelf niet. Zo ben ik dan ook weer. Zelfvergevingsgezind. Schrijft u met potlood maar alvast in de agenda dat genoemde evenementen op 17 en 19 april opnieuw staan gepland, vooralsnog. IJs en corona dienende, u snapt. Tegen die tijd gil ik nog wel even hoor.

Gisterenmiddag hebben we het heel gezellig gehad met twee vrienden. In een café, ook dat nog. Soms moet je een gokje nemen. Vrouw der vrouwen vond het in ieder geval wel iets hebben om zichzelf en ons, vooruit, te vermaken met een denkbeeldig hotelbelletje. Elke keer wanneer we het corona-woordje bezigden, sloeg zij op de imaginaire bel en riep dan heel hard ping! Eerlijk gezegd vind ik zo'n kreet koppelen aan corona met in gedachten onze Aziatische gevallenen nogal cru, maar dit terzijde. De pret was onbederfelijk, daar ging het om. En terecht ook. Wat moeten we zonder galgenhumor, satire en overige scherpe grappigheid in deze donkere tijden met geplunderde winkelschappen.

Want dat was natuurlijk weer lachen, in de supermarkt. Er was niet veel meer. Alle verse groente en fruit weg, een paar droge sneetjes brood, nul pasta en alles wat maar leek op veegfähig was ook als sneeuw voor de zon verdwenen. Ook het personeel liep enigszins confuus rond. Ik ving op dat 'er producten worden verkocht die niemand ooit koopt'. Ach, we hanteren hier thuis een redelijk strikt aanvulbeleid, dus we kunnen tijdelijk leunen op de kleine voorraad. Met een beetje geluk hebben de ergste parasitaire karrenvullers zich nu met angstig kloppend hart hoog en droog opgesloten in hun cocon en hebben de minder bedeelden de komende dagen nog een kansje op geboden schappen.

Ook zoiets lolligs is dat je dan bij de tips en trucs van de RIVM-goeroe's kijkt om daar te moeten concluderen dat er weer eens wordt uitgegaan van een enorm gemiddelde doorsnede des bevolkings. Blijkbaar wonen we allemaal riant, aldus het advies om bij besmetting van een persoon waarmee u samenwoont, die persoon dan gewoon in een aparte kamer te zetten. Best joh, doen we. Zo gepiept in ons knusse eenkamerappartement.

Verder ben ik voor mijn doen best hoopvol gestemd. Zoals ik eerder al brulde, kon dit weleens een leuke pas op de plaats worden voor alle economische waanideeën – die ons mensjes pas echt tot de rand hebben gedreven. Laten we wel zijn, het handjevol doden dat corona nu op zijn (v/m) geweten heeft is natuurlijk pinda's bij de miljoenen doden die direct of indirect zijn gevallen als gevolg van, ik noem maar wat, vervuiling, armoede, uitgeholde zorg, slecht onderwijs, met antibiotica, hormonen en meer chemische terigzooi volgespoten voeding, alsook verziekt groente en fruit, miljarden mishandelde vermoorde dieren op ons bordje, obesitas, hart- en vaatziekten, welvaartskanker, globale kaalslag en kaalvreterij. En dat dus allemaal omdat de verzonnen markt en de onlosmakelijke (neo-)liberale hallucinatie het wel oplost. De planeet is willens en wetens structureel gesloopt en daar heeft dit irritante virus eigenlijk helemaal niets mee te maken; hebben we gewoon helemaal zelf gedaan, domme aapjes die we zijn.

Dus ja, hoopvol. Omdat misschien het tij keert, het kwartje eindelijk is gevallen en het tijd is voor bezinning, minder is meer en dat soort kreten. Kansen voor een circulaire economie, het basisinkomen, aandacht voor alle dieren inclusief onze eigen idiote soort, goede zorg en kritische denkers in plaats van onderwijsfabrieken. Wie weet... Hoewel ik helaas, net als ik vorige keer predikte, vrees dat we over een maand of wat weer net doen alsof er niets aan het handje is, de neus in de wind en als verwende godjes het ravijn voor het gemak over het hoofd zien. Niemand maakt ons wat. Iets met hoogmoed en dan vallen.

Ik sluit af met de heuglijke mededeling dat ik eerder vanmiddag een lekkere late lunch had met druiven, vijgen en dadels.

#corona #virus #mensheid #covid19 #rivm #waanvandedag

Als zelfs supermarktketens e-mails gaan sturen met de vraag om nu eindelijk eens te kappen met het in diskrediet brengen van hun favoriete actie-cavia's, dan is de wereld echt in de war. Een auteur die wij hier hoog hebben zitten meldde dat het redelijk opmerkelijk is dat iedereen er met wc-papier vandoor gaat. Voor zover bekend is onze meest recente hype er niet eentje die enorm op de ontsluiting der kringspieren werkt. Ach ja, bezie de mens. De sprinkhanen dansen door de straten en krekelen vrolijk verder bij zoveel stupiditeit. Oké. Ik zal weer enigszins normale taal gaan gebruiken. Hoewel bovenstaande niet zo abnormaal is, hooguit wat cryptisch (hop, daar gaan we weer, oh nee!).

Maar echt, in de huidige situatie kan ik niet anders dan mijn mensbeeld bevestigd zien. Ieder voor zich en vette pech als je geen geld hebt voor hamstersessies en/of een dikke bolide die al die bizarre hoeveelheden helpt naar je sneue optrekje te vervoeren. Gelukkig heb je genoeg toiletpapier en zeep tijdens de laatste dagen voor de apocalyps. Mwah, goed, vooruit dan: dat is wat overdreven. Al zou het beter zijn als het waar was. Weg met de plaag die arrogant rechtop loopt; snotterend, hoestend en proestend naar het roemloze einde.

Pomtipom, gezellig hier. Ja, excuse moi. Neem het vooral met een stevige korrel zout. Zolang je goed pekelt, bederf je niet.

#waanvandedag #covid19 #corona #hamsteren #crickets

Natuurlijk heb ik er een mening over, maar ja, die doet er verder niet toe. Ik kan 'm ventileren, zeker, maar erg veel verkoeling zal die niet geven. En dat is nou juist precies fijn als je koorts hebt, een beetje koelte.

Weet je, ik ben niet bang voor een virus. Zeker, mooi kloten als je er last van krijgt en goed ziek bent. Dan zal ik niet denken dat het allemaal best meevalt. Ik ken mezelf, dan ben ik een dikke hoop ellende ergens jeremiërend in een eenzaam hoekje. Waar ik wel bang voor ben is de massahysterie. Als ik nu nies, kuch, mijn keel schraap, even een zakdoekje pak en mijn neus afveeg, dan zit daar een oordeel aan. Want waarom loop ik rond in het openbaar? Waarom ben ik aan het werk? Ik, het vat vol besmettingsgevaar? Ook al weet ik dat ik niet ziek ben, een ander heeft daar maling aan. Iedereen is nu opeens verdacht. Daar word ik niet vrolijk van (waarvan wel? ja hallo, die is wel erg makkelijk hè? pff!).

Ik deed wat boodschappen vanmiddag. De gekte was bizar. Er was geen toiletpapier, de pasta was nagenoeg op, zakdoekjes foetsie. Karretjes vol zeep, schoonmaakmiddelen en desinfecterende zooi rolden voorbij, aangestuurd door verwilderde mensjes met angstige oogjes. Toch liep ik opgetogen rond. Ik zong hardop, neuriede, floot, beatboxte zelfs. En allemaal niet ingehouden, nee, gewoon als de gemiddelde stadsgek en dorpsidioot samen. Het zal mijn instinctieve tegenreactie wel zijn op de waanzin, mijn persoonlijke tegengif, antibioticum zo je wilt.

Ja, ik denk aan de mensen die kwetsbaar zijn, oud en jong. Ik denk aan de mensen die op dit moment ziek zijn, de mensen die zich terecht zorgen maken. Maar waarom hoor je niet dat 98% van alle zieken weer herstelt of lezen we nauwelijks iets over het aantal doden dat de 'gewone' griep jaarlijks maakt: 2000 alleen al in Nederland. Hoe kan het dat er maar een heel kort berichtje was over een medicijn dat al in de jaren 30 werd gebruikt (toen tegen malaria) en nu met behoorlijke zekerheid ook effectief kan zijn? Ik vind dat vreemd en tegelijk ook niet. Want er moet wel nieuws te melden zijn. En nieuws doet het vooral goed als er lekker wat smeuïg drama bij zit. Nieuws is per definitie iets wat je moet wantrouwen, want het gaat alleen over de uitzonderingen, dus zul je kritisch moeten blijven en desnoods zelf op zoek gaan naar de feiten en cijfers. Ofwel: vraag jezelf af. Dit verder terzijde hoor. Ik ben al genoeg aan het wijsneuzen.

Laat ik bijna afsluiten met wat luchtigheid. Het virus blijkt heel uitgekookt te zijn. Het houdt zich gedeisd in gezelschappen tot 99 personen. Ga je die magische grens over, dan slaat het toe. Bizar. Een prima bijvangst is dat het milieu een klein beetje rust krijgt. Er wordt minder gereisd, dat scheelt aardig wat uitstoot. Mooi meegenomen. Wie weet staan we wel voor het ultieme keerpunt en zal de allesvernietigende kapitaalgeile globalisatie afnemen en staat ons leven op deze planeet straks niet meer in het teken van het zieke sprookje van eeuwige groei en achterlijke prestatiedrift.

Nah, vast niet. Over een maand of wat zijn we weer gewoon te beroerd om onze handen met enige regelmaat te wassen, in onze ellebogen te hoesten of niezen en een papieren zakdoekje te gebruiken als je een loopneus hebt of wat er dan ook uit je reukgaten flikkert. Dingen die ik trouwens al sinds ik enigszins zelfstandig functioneer doe, dat u het weet. De massa zal hysterisch doordenderen naar de volgende hype. Het is een zekerheidje.

Oké dan. Ik ga een muziekje opzetten. Sinds mijn bezoek aan de supermarkt gonst 'Art of War' van Siglo XX door mijn koortsige kop, met de opbeurende zinnen sometime you'll die, you're gonna die, you're gonna die! Hupsa, lekker dramatisch, want dat werkt. Hoogste tijd voor een fris flesje Corona. Proost.

#corona #covid19 #waanvandedag #massa #hysterie

Soms kietelen we onszelf en kopen we een tijdschrift. Meestal wanneer we een paar dagen luieren in het vooruitzicht hebben. Zoals begin februari. U begrijpt, in de praktijk kom ik vaak pas aan het lezen toe als het zalige niksen alleen nog een vage herinnering is. Dan zit ik met zo'n lichtgewicht in de trein en werk mij door de schrift des tijds heen. En dat is ook best prima.

Met Filosofie magazine, want daar hebben we het over, is het meestal goed toeven. De tijd verdrijft populair wetenschappelijk, het is onderhoudend, redelijk lichtvoetig en soms stiekem toch prikkelend. Ook fijn. Precies waarom de keuze vaak op dit blad valt. In deze editie ging het vooral over, je verwacht het niet, bosbranden in Australië en het klimaat in het algemeen. Zelfs een heel middenstuk gewijd aan het 'groene verdriet'. Dan kan ik toch niet anders dan een grimmig grommetje laten ontsnappen wanneer er temidden van al deze klimaatellende een paginavullende advertentie staat die een zoveeldaagse filosofische vliegreis naar China promoot. All inclusive: eten, drinken, gidsen, binnenlands vervoer, overnachtingen. Alles inclusief dus. Dus ook de vliegtickets. Voor slecht een paar duizend euromuntjes. Het zal wel weer aan mijn zuurtegraad liggen, maar ik vind dat gezien de context van een thema-editie (en in het algemeen, vooruit) nogal wenkbrauwverheffend.

Gelukkig valt er in elk magazine ook altijd wat te winnen, dat is dan wel weer geinig. Meestal een interessant of ronduit wanstaltig boek. En omdat we toch lekker thematisch bezig zijn in dit nummer, viel er een boek te winnen over de de mens als verwoestende natuurkracht. Met wervend bijschrift dat het een pessimistisch boek is, maar wel hoopvol (ook weer zo'n marketinggeil modewoord, alles moet vooral hoopvol zijn). Oké. Op zich al een uitdagende combinatie, pessimisme en hoop. Maar de uitdaging kan groter. De winnaars van het boek krijgen namelijk uiterlijk 30 februari bericht.

#filosofie #prijsvraag #klimaat #cynisch #waanvandedag #groenverdriet #magazine

Wanneer Spinoza beweert dat de mens onderdeel is van de natuur (hij schrijft dat met een hoofdletter, prima, maar ik niet) dan kan ik het daar alleen maar mee eens zijn. De mens ziet zichzelf namelijk over het algemeen als losstaand deel van alles. Losgekoppeld van wat we natuur noemen. En dat lijkt mij op z'n minst nogal vreemd. Schroef een mensje open, zoom flink in en je komt bouwstenen tegen die niets meer of minder zijn dan sterrenstof. Als je dan doodleuk gaat denken dat je een intelligent wezen bent dat volledig autonoom rondwandelt, dan spoor je niet.

Aansluitend op wat Spinoza de wereld in slingerde, kun je je afvragen of de mens zich wel heeft aangepast en daarom overleeft. Ofwel, de theorie van Darwin: the survival of the fittest. Als ik om heen kijk dan zie ik van alles, maar geen aanpassing. De mens doet het tegenovergestelde, we proberen werkelijk alles naar onze eigen hand te zetten. Wederom met de arrogante kwastjeshouding dat wij een goddelijke, verheven soort zijn. Om wanneer het een beetje tegenzit te gaan huilen dat de natuur stom is en niet naar ons wil luisteren en wie niet horen wil dan maar moet voelen. Dus gooien we er nog een schepje bovenop. Net zolang tot de boel niet meer te houden is. Bravo. Alsof er ook maar ergens in dit hele bestaan iets een eigen wil heeft en dat het zich tegen ons zou keren. Dan ben je ultiem paranoïde. Alles is chaos, alles is toeval, er is geen god, er is geen lotsbestemming of iets wat daar ook maar op lijkt. De chemische processen doen maar wat.

Accepteer het maar gewoon: ondanks dat wij iets hebben wat we – bij gebrek aan beter – bewustzijn noemen, handelen we volledig mechanisch, zonder eigen wil. Niet meer dan logisch, want zoals gezegd komt alles voort uit toeval. En zeg zelf, als er echt een eigen wil zou zijn, als we echt bewust zouden zijn, als we echt enige mate van intelligentie zouden hebben, dan zouden we niet in de teringzooi leven die wij eigenhandig in elkaar hebben geknutseld met al onze waanideeën. Dag in, dag uit, iedere minuut, elke seconde zijn we bezig met onszelf en onze medemens: onze medenatuur, te misleiden, misvormen, misbruiken. We zijn niets anders dan een minuscuul onderdeel van alles wat er is. Dat alles duurt maar relatief kort, het is een flits in de tijd. Over een jaar of wat is er niets meer van wat er nu is, niet zoals wij het kennen en het zal ons ook niet (meer) kennen. Het is weg, alsof het er nooit was. De mensheid zal er niet meer zijn. Het is net als het leven van het individu: je ontstaat, je wordt in elkaar gezet, je bent er een tijdje en je breekt weer af, gaat op in een groter geheel. Meer niet. Zo gaat dat met mij, met jou en alle mensen. Als er al iets bestaat, dan is het tijdelijkheid. Of beter: veranderlijkheid. Zoals ik al veel vaker zei, dat vind ik een mooie en troostende gedachte. Tegelijk legt dat gegeven ook wel wat gewicht in de schaal. Dus doe nou eens niet zo achterlijk eigenwijs en zorg dat je een leefbare omgeving hebt voor jezelf en de generaties na jou. Koester het, geef het aandacht, wees er verdomd zuinig op. Het duurt namelijk maar even en dat maakt alles zo waardevol.

#sterrenstof #waanvandedag #spinoza #darwin #filosofie #mens