Er is zoveel waar ik over kan schrijven dat ik er niet toe kom. Dat is toch best tragisch. Ja, ik kom er wel toe, aan het schrijven, maar dus alleen om te zeggen dat ik niet kan kiezen uit alles wat er door mijn kop dwarrelt. En dat is nogal suf, eigenlijk. Waarom zou ik dat juist wel opschrijven en al het andere niet. Ach, alles op z'n tijd. Meestal werkt het zo.

De afgelopen dagen waren weer lekker vol met werk, dingen doen en vrienden. Oké, vrienden is wat overdreven. Een lieve vriendin die sinds een jaar of wat in Enschede woont, kwam deze kant op. En dat was fijn. Zo vaak zien we elkaar niet en ook tussen het zien door kan het soms maanden radiostil zijn. Toch is dat precies wat een vriendschap goed en waardevol maakt. Niet de kwantiteit maar de kwaliteit. Mijn en onze gezamenlijke vrienden zullen dat beamen.

Irritant woord is dat trouwens, beamen. Sinds de taal der nederige landers steeds meer verangliseert (soms moet je een woord als Anglicisme gewoon voltooid fout maken, dat is lachen) willen mijn hersentjes woorden die gewoon Nederlands zijn (voor zover een woord al een taal toebehoort, etymologisch kom je nogal eens in een heel ander taalgebied uit) steevast verengelsen. Beamen wordt dus beamen. Dan tettert er een enorm grappig stemmetje in mijn hoofd 'beam me up, Scotty' of zie ik een beamer – dus geen be-amer, iemand die het steeds maar met je eens is, zo'n ja-knikker (wat dan geen knikker is als in een glazen bolletje is, let u wel even op!) – allerlei coole, geen koele, films projecteren op een megascherm. Het maakt het er allemaal niet duidelijker op, het leven.

Ik had het vroeger ook met het merk Peugot. Het duurde lang voordat ik door had dat wanneer het in verjaardagskringspiergesprekken over peushjo ging, dat het dan om een auto ging. Eigenlijk negeerde ik die gesprekken sowieso al en autogesprekken al helemaal. Ik heb er niks mee, auto's. Althans, niet in het bijzonder. Ik vind vaak oude auto's nog wel leuk, ze hebben karakter, zo lijkt het, maar verder heb ik geen idee van welk merk het dan is, of hoe hard ie kan en waar de ideale lijn ligt op meta-niveau. Als dat al bestaat in de autowereld, meta-niveau. Vast wel. Goed, ik heb soms wel autogesprekken, maar dan in letterlijke zin. Dat ik dus stil in mezelf praat en hardop tegen mezelf terug praat. Dan schrik ik wel eens van mijn eigen stem. Meestal levert het mij wel een rustige zitplaats in de trein op.

Jemig mensen, wat een gelul in de leegte. Ik ga maar even wat anders doen. Dan heeft u ook weer een beetje rust. Adios.

#waanvandedag #anglicisme #nederlands #engels #frans #taal

Met bevende vingertjes, ik zeg je. Hoezo? Vanmiddag kwam mijn nieuwe tweedehands (of hoeveelstehands dan ook) laptopje binnen. Dus ik ben nogal verheugd. De volgende stap op mijn weg naar een leven met zo min mogelijk Google-gluurbuur. Want zo was het ook: ik heb dik zes jaar met een Chromebook rondgezeuld. Nah, zeulen is overdreven, het was (en is) een heel fijn apparaat. Licht, klein en ik heb er met heel veel gradueel plezier mijn beslommeringen op getypt, mijn werk ermee gedaan en allerlei andere digitale reut. Maar ja, een jaar geleden stopte de ondersteuning. Dat betekent: geen updates meer, dus na een tijdje merk je dat niet alles meer even veilig aanvoelt en bepaalde websites weigeren je gewoon als bezoeker met je verouderde software, opzouten!. Het is gewoon de oude en ranzige manier om je te dwingen tot de aanschaf van nieuwe troep. Het verdienmodel, zoals dat dan heet.

Geloof me, ik heb tot het uiterste gesparteld, allerlei trucs bedacht en geprobeerd en er zelfs mijn nog uitstekend werkende digi-diertje voor uit elkaar gehaald. Ja, zelfs opzettelijk kortsluiting gemaakt (sorry, de komende paar regels worden wat nerdy techneuterig) op het moederbord om zo het dichtgetimmerde BIOS open te breken en er een fijne Linuxinstallatie op te kunnen zetten. Maar nee, u kunt de boel opnaaien wat u wilt, deze prima hardware moet en zal de prullenbak in en gij zult een vers product kopen. En u mag niet langs AF. (Ook na de kortsluiting werkt het apparaat nog alsof er nooit iets is gebeurd, wonderlijk en tegelijk schrijnend toch: goed spul, kan vast nog jaren mee, maar het verdienmodel is zoals gezegd heilig.)

Ik ben uiteindelijk noodgedwongen op zoek gegaan naar een alternatief, want ik wil online net zo relatief veilig zijn als offline. Na veel zoeken, geduld en ongeduld, wikken en wegen, het uitermate bescheiden budget geteld en herteld, uiteindelijk de meest economisch en ecologisch verantwoorde keuze gemaakt: een gebruikte laptop van een in mijn ogen betrouwbaar merk waar ik jaren terug nog dagelijks het onderhoud voor deed, vertrouwd dus. Zonder besturingssysteem, zodat ik het beestje helemaal zelf aan kan kleden. Met uitsluitend privacy-vriendelijke software op basis van Ubuntu, de basis van gebruiksaardigheid, met alleen vrije software, alles ontwikkeld door mensen die er hun tijd, ziel en zaligheid in steken, zonder winstoogmerk of enig andere vorm van marketingstrategie; dingen maken die zo lang mogelijk meegaan, gratis en transparant.

Dus nu zit ik met kleine vierkante oogjes van het installeren, inrichten en configureren van mijn nieuwe oude laptop. Maar dan heb je ook wat. Voldoening bijvoorbeeld.

#google #linux #ubuntu #opensource #waanvandedag #laptop

Eerst moet er gezellig luid worden gediscussieerd of er wenkbrauwen of mascara wordt bedoeld. Want zij zei toch echt mascara, maar nee toch, ze zei wenkbrauwen, waaaah! Dit moet bij een fijn luid muziekje op speakerstand in een nogal volle treincoupé. En als er iemand vraagt of die telefoon uit mag, dan kan dat niet, omdat het niet normaal wordt gevraagd. Dus vraagt diegene het nog een keer met een alsjeblieft erachteraan. Dan kan het wel met wat hartelijke k-toevoegingen en verbaal toegeworpen geslachtsdelen. Wanneer er een grote herdershond langsloopt, rustig en kalm, moet er heel hard worden gegild. De hond negeert de achterlijke hysterie, het baasje flipt enigszins. Een aangenaam potje woordenwisseling valt ons ten deel.

Het maakt geen reet uit waar of wanneer je met de trein door het land kachelt. Overal zijn idioten en het lijkt alsof het er steeds meer worden. De massamens terend op een half functionele hersencel. Deze conclusie trek ik na gedegen en vooral langdurig onderzoek waarbij ik mij zoals altijd (u kent mij een beetje) troost met een droge rijstwafel, een flesje water en de geruststellende gedachte dat het water stijgt, het land zakt, de planeet haar rondjes draait en de sprinkhanenplaag die de mensheid is zichzelf vernietigt. Geduld is een schone zaak.

#treinleven #trein #mens #openbaarvervoer #waanvandedag

Oké, de nacht moest er een beetje aan geloven en het gevolg is een wat brak koppie, maar toch zit ik hier met een blij hartje. Gisterenavond is daar schuldig aan. Of medeplichtig op z'n minst.

Ik neem u even mee naar Haarlem, bar Wolkers (dikke aanrader als je in de buurt bent!). In een bijzonder prettig en gemêleerd internationaal gezelschap mocht ook ik mijn prozaïsch zegje doen. Geloof het gerust, na minstens duizend jaar aan podiumervaring went het niet. Dus inwendig stuiterend deed ik uiterlijk alsof ik alles onder controle had. En die wonderlijke mix hielp. Althans, het publiek klapte. Misschien van opluchting, kan ook, maar stiekem denk ik dat het best aan te horen was. Bescheidenheid ontsiert de mens.

En ja joh, taal verbindt. Dat blijkt dan maar weer. Of het nu Perzisch, Turks, Italiaans of Spaans is, de grenzen smelten waar je bij zit. Hoewel, dat kan ook met de klimaattoestand te maken hebben. Nee, maar serieus, het is simpel. Kunst in welke vorm dan ook is louterend en van onschatbare waarde. Dit was zo'n avond waarop dat nog maar eens doordringt. Daarom, doordrongen dank aan de Haarlemse Dichtlijn, de bezoekers, de bar en natuurlijk mijn partner in crime; steun en toeverlaat.

Op naar de volgende spraakwaterval op 15 maart in café Eijlders in Amsterdam. Tjuus!

#dichters #podium #optreden #proza #waanvandedag #haarlem

Ik stapte uit op Rotterdam Alexander. De regen striemde haar welkom in mijn gezicht. Achter mij hoorde ik een ongewoon geluid. Er knapte iets, het rommelde. Maar ik ben gewend om geluiden te laten zijn voor wat ze zijn: geluid. Toch, dit was een geluid dat juist wel om aandacht vroeg. En kreeg. Ik hoorde een kraak en een doffe knal. Dus ik keek toch maar om. Ik zag een van de bomen die tegen de spoordijk staan breken, omvallen en op een auto terechtkomen. Een geparkeerde auto, dus dat had erger gekund. Ik was daarom toch ook een beetje teleurgesteld. De autobezitter zou dit vast anders zien, maar ook met teleurstelling, leek mij. (Op zich was het een dag waarop je gerust een lot uit de loterij kon kopen, want als je auto als enige geparkeerde auto langs die hele spoordijk door een omvallende boom wordt geraakt, dan kun je best nog een gokje wagen.)

De trein had haast, ruim een minuut te laat, dus de conducteur floot alweer snel voor vertrek, stapte in, wachtte zoals altijd tot de trein in beweging zou komen en dan zouden ook zijn deuren sissend dichtgaan. Er kwamen mensen aanrennen, zwaaiend en roepend naar de beroepsfluiter. Maar nee, ze hadden echt pech. Wat een lul! riep een vrouw van mijn leeftijd. Het hielp niet.

#storm #trein #reizigers #waanvandedag #lucky #geluk #pech

Volgende week verhuist de puberende schat binnen de stadsgrenzen. Eigenlijk steekt ze hemelsbreed in een rechte lijn over naar de andere kant van de spoorbaan en snelweg, ongeveer terug naar de buurt waar ze is geboren. Wat ik voorbij zie komen aan foto's en stand van zaken, gaat ze het er prima naar haar zin hebben.

Door al dat gesleep en inpakken zaten we vandaag in een behoorlijk kaal huis. Gezellig doen wat we nagenoeg altijd doen: huiswerk, bijpraten en thee drinken. Ja, en eten. Zo hadden we vandaag economie op het programma. Niet enorm mijn hobby, maar zolang er niet teveel gerekend hoeft te worden met idiote formules, is het prima te doen. U begrijpt dat ik zo hier en daar natuurlijk ook mijn kans pak om futiliteiten als het kapitalisme, globalisme en race to the bottom met kritische blik tegen het licht te houden. Hoewel die blik vooral knijpen tegen het zonlicht is, de oude oogjes zijn nu eenmaal kwetsbaar. En zeg zelf, het is dan best leuk om kort even de meest recente aflevering van Zondag met Lubach aan te halen: uiteindelijk is het kapitalisme hard op weg een communistisch systeem te worden. Hoe dat precies zit? Kijk zelf.

Nou, voor ik weer helemaal los ga met een maatschappelijke preek, nog even wat zelfkieteling. Voor de komende optredens als proza-dichter moet ik zo hier en daar een promotiefoto inleveren. Gelukkig heb ik daarvoor mijn onnavolgbaar archief. Ik heb na lang zoeken een foto gevonden die ik wel vind passen voor dit doel. Met dank trouwens aan fotograaf Kenny Brown. Ik snap dat u nu fikt van nieuwsgierigheid, maar nog heel even geduld. Eerst vertel ik nog dat ik door al dit gedoe direct maar eens een nog op de plank liggend plan uit haar stoffige dekentje heb gehaald en alzo de afgelopen dagen een apart blog heb opgetuigd (opgetogen?) voor foto's en ander beeldwerk. Met enige regelmaat zal ik daar wat uit mijn oeroude dossier neerzetten, met ongetwijfeld ook wat verse aanwas. Wanneer ik daar iets plaats, laat ik het u via deze weg even weten; u wilt niets missen, ook dat staat als een praatpaal boven water, weet ik toch. Oké, ter zake. Waar vindt u al dit moois? Op schijngestalte. Omdat niets is wat het lijkt en de maan mijn oude, trouwe metgezel is.

#foto #beeld #economie #puber #huiswerk #schijngestalte #waanvandedag

Heb je ooit gehoord van Nancy Tuesday and the Free Raisins? Nee hè, dacht ik wel. Op zich niet heel vreemd hoor. Het is (of was, ik weet het eigenlijk niet) een muziekproject dat is ontstaan omdat twee vriendinnen en ik elkaar nogal vaak op dinsdag zagen. We spraken dan af bij de Coffee Company in Rotterdam. Toen nog een plek waar je wilde zijn, het had iets alternatiefs, iets hips zonder hipster te zijn. Zoiets. Lang geleden dus. Zeker tien tot twaalf jaar, maar ik denk zelfs langer geleden. We dronken er koffie (je verwacht het niet) en praatten wat, deden ons beklag en deelden onze verwonderingen over het leven in het groot en in het klein. We wandelden ook vaak gewoon wat door de stad, gingen af en toe een winkel in, lummelden rond en dan op een gegeven moment was het zo weer dinsdag.

Toen we na het eten bij een vriendin van een vriendin zaten te wachten tot diegene klaar was om met ons mee te gaan naar een feest, pakte een van ons een gitaar, ik trommelde wat op mijn benen en de ander begon de tekst te zingen die ze net een paar dagen eerder had geschreven terwijl ze over het strand liep. Deze spontane jamsessie noemden we heel verrassend 'Sand'. Ik herinner mij nu ook dat we zelfs een Myspace-profiel hebben gemaakt en het erop hebben gezet. De verwijzing naar de video is er nog wel, maar beeld en geluid zijn verwijderd door Myspace; te lang geleden. (Maar oh, hoe leuk was die tijd met de onschuld die sociale media nog in zich droeg, de wereld veranderde als een gek en overal gingen deuren open. Helaas staan die deuren nu nog wagenwijd open en is er niemand meer thuis. Het tocht, de wind heeft er vrij spel, het is er stoffig en vochtig met hier en daar nog de echo van wat lijkt op een verloren ziel – zoals mijn goede vriend jd meatyard al zong: “we are all mypsace-stars”.)

Voor ik nog verder afdwaal en afdaal in die duistere krochten van het prille internettijdperk: dit is dus waar ik vandaag ineens aan dacht. Gewoon omdat het dinsdag is. Geen dinsdag zoals toen, maar wel met een vleugje van dat kant noch wal-gevoel. Een vreemde tijd die ik koester en tegelijk ook niet meer terug zou willen. Ik doolde wat rond, probeerde mijn leven, het leven, te ordenen. Iets wat natuurlijk schier onmogelijk is. Dat weet ik nu en waarschijnlijk wist ik dat toen ook, wat mijn ronddolen, hoe onverklaarbaar ook, verklaart.

Nancy Tuesday dus. En The Free Raisins. We waren Nancy op dinsdag. Met gratis rozijntjes. Een treffende samenvatting van een lieve, mistige en maffe periode.

#nancy #muziek #rotterdam #waanvandedag #coffeecompany #myspace

Eigenlijk had ik gisterenavond laat nog wat willen schrijven, zodat u gezellig samen met Dennis op de bank wat te lezen zou hebben. Misschien om de nacht door te waaien, of anders vandaag overdag het winderige warmterecord toe te juichen. Maar het kwam er niet van. In plaats daarvan zagen we een hele slechte film die paste bij de staat van zijn. Niet dat wij slechte mensen zijn, althans, niet dat ik weet, maar ons gemoed was gewoon niet in topvorm. Soms zit er dan niets anders op dan verkeerde keuzes maken. In dit geval dus een Netflix-flop. Ik ga de titel van het gedrocht niet eens noemen, zo erg was het. Al met al was de nacht te kort, het donker te lang en vloog de dag tot zover voorbij net als de enorme hoeveelheden zwerfvuil die vrolijk door de storm bij en door elkaar wordt geveegd.

U wilt natuurlijk weten wat ik gisteren dan te melden had en geloof mij: dat zou ik ook wel willen weten. Het zal niet heel dringend zijn geweest, vermoed ik. Oh, wacht, ja, nu weet ik het weer. Maar nee, het was niks bijzonders. Behalve dat ik mij als vanzelf kapot ergerde aan de tragische woordenschat van de gemiddelde student die we hier zo her en der los rond hebben lopen. Dat krijg je met een Science Park in de buurt. Een hoop wetenschappelijk gelul in de ruimte, dat vooral. Ik deed boodschappen (help mij herinneren: echt nooit meer doen op zaterdag, wat een hel en waarom vergeet ik dat toch steeds?) en toen ik naar buiten liep stond er een stel van die kwakende brallo's iets logistieks te bespreken. Er moesten namelijk kratten bier op fietsen worden versleept naar een of andere party vanavond. Dus het zou wel superchill zijn als deze of gene zo nice kon zijn om wat hele chille fratsen uit te halen om de pilseners te helpen verhuizen van supermarktketen naar studentenkettingreactie. Echt supernice. Nou ja, toen zat ik de hele weg terug naar huis met een suf repeterend dingetje in m'n kop.

nice nice nice supernice chill chill chill superchill nice chill nice chill super super chill super super nice nice nice super chill nice nice super nice

Het was zelfs zo hardnekkig dat ik het hardop ging doen. U begrijpt dat de vrouw des huizes mij fronsend aankeek toen ik behoorlijk over mijn toeren pruttelend nice nice binnenkwam. Aha, vandaar die baggerfilm waarschijnlijk; we waren reddeloos verloren.

#nice #chill #waanvandedag #student #taal #film #storm

Als eerste: het was gisteren niet mijn bedoeling dat er kort na het eerste jubelbericht nog eentje achteraan werd gestuurd (agenda). Het is geen ramp, oké, maar u zou het kunnen opvatten als drammerig gedoe. En dat is nu precies het laatste wat ik wil. Dus pas als al het andere is geweest. Echt als laatste dus. Maar goed, inschattingsfoutje mijnerzijds, het kan zomaar gebeuren. Komt omdat ik na nu alweer zowat een jaar op dit fijne platform van write.as toch nog zo af en toe tegen een leermoment aanloop. Terwijl ik verder dus helemaal niets met leer heb. Kun je nagaan. Het grote voordeel is dat u nu weet dat de agenda hier online en hartstikke up to date te vinden is.

Alle sufkoppigheid op een bonenstaak, het was een enerverend dagje vandaag. Eerst gezellig (ja, dat was het echt – dank jullie lieve collega's) aan de slag in de boekhandel, daarna door naar onze oefenruimte. Eindelijk een begin gemaakt met het spelen voor de vuist weg, wat dan over een poosje moet gaan uitmonden in een fijn moppie muziek en beeld. Het was erg leuk om vooral te improviseren. We hadden onszelf als extra uitdaging verplicht om enigszins andere instrumenten dan we gewend zijn te gebruiken en ook zo minimaal mogelijk. De ultieme manier om jezelf te dwingen tot andere muzikale uitspattingen. Een geslaagd eerste experiment met bruikbaar materiaal om op verder te borduren.

Heb ik nog meer te keuvelen? Altijd. Zo heb ik vanavond en de weken hiervoor weer wat stappen heb gezet om Google zo veel als mogelijk uit mijn leven te slopen. Zoals ik al lang geleden verkondigde: ik wil voor mijn eigen gemoedsrust – en omdat het ook best interessant is om nieuwe routes te verkennen – proberen om veel van wat riekt naar meegluren en privacyschending de nek om te draaien. Daarbij wil ik ook het ongrijpbare gevoel van veilig digitaal leven in het algemeen enigszins (be)grijpbaar maken. Ofwel, weg met de grote, schijt aan alles hebbende data-reuzen zoals Google, Facebook (WhatsApp, Instagram) en Twitter. Dat gaat best aardig. Al zal het nooit helemaal lukken, daarvoor zijn deze monsters al te groot en doorvoed door ons allen. Toch, ik vind het idee wel prettig om deze toonbeelden van brute kapitalistische grootheidswaan en alles wat staat voor waar ik principieel moeite mee heb, uit mijn bestaan te weren. Ik benader het als zonwering. Het laat altijd wel wat door, maar het is aangenamer dan vol tegen de zon in kijken en verblind worden.

Nou, ik ben wel klaar met de dag. Ik ga nachtkijken. Doei!

#waanvandedag #ontgoogle #data #facebook #google #privacy #mankes #muziek #beeld

Het wordt vloed. Elke keer weer. Net als eb. Iets met de maan en ander gespuis als getijden, aantrekken en afstoten. Zo is het ook met woorden. Ze komen en gaan, trekken aan, drijven weg als herinneringen, verdwijnen in de vergetelheid, keren dan zomaar ineens terug. Vaak in een andere gedaante of in ieder geval in een heel andere context. Con-tekst. Wat je wilt.

Woorden. Je kunt er alles mee doen wat jou het beste lijkt. Volgorde van zinnen, zelfs van letters, zet ze neer hoe jij het wilt. Het is als lego, bouwen en afbreken tot je erbij neervalt. Mooi spul en het verveelt nagenoeg nooit. En valt het even stil en staart het zwarte gat of knipperende cursor je aan, dan is er hooguit sprake van incubatietijd. Woorden als virus. Ze vermenigvuldigen zich in een mum, muteren, leven een ander eigen leven, parasiteren en kunnen zelfs dodelijk zijn. Of tot leven wekken. Fascinerende dingen zijn het. En laten we vooral de letters, onmisbaar voor de voeding van een woord, niet vergeten. Letters, wij houden van jullie. Elk op jullie eigen gekke of totaal stoïcijnse manier.

Het grappige is dat deze woordbrij (of: dit woordbreien) gewoon ontstaat. Net als alles, berust ook dit op puur toeval. De samenloop van omstandigheden. Net als de omstandigheid die ik de komende periode ga ervaren wanneer ik, na eindelijk de daad bij het immer ongrijpbare woord te hebben gevoegd, het land intrek om mijn prozaïsch dichterlijk bestaan te spuien. Ofwel, in normale taal: ik treed vanaf deze maand overal en nergens op met mijn taal. Van Rotterdam tot Amsterdam, van Haarlem tot Groningen. En misschien nog wel erger. Gewoon omdat ik wil en moet, het is de drang die zich niet langer koest houdt. Drangmatige handelingen.

En mocht u mijn ultrakorte optredens (zo gaat dat nu eenmaal op dichterspodia: een minuut of vijf à tien mag je los, daarna mag je weer gaan zitten en wat voor je uit staren, trillend van de adrenaline, luisteren en kijken naar de andere woordknutselaars en daar dan weer iets van vinden) willen bezoeken, doe dat vooral. Ik plaats hier zeer binnenkort bovenaan de website de agenda. Dan weet u ook eindelijk eens waar u aan toe bent.

#waanvandedag #optreden #proza #gedichten #dichter #prozagedicht