Alle Grappers in da House say yeah! En meer van die onzin. We zeggen sorry en gaan door met het nu al jaren voortploeterende rariteitenkabinet. Schouten roept weer eens om wat het vervolgens in te trekken en De Jonge steekt ook nog maar eens oeverloos van wal. Rutte pruttelt zich belletjes rond de mond en we nemen er een fikse koude rakker op; hapje, drankje, nootje, wijntje. Hoezee en in de prullenbak ermee.

Tussen de buien door met het zestienjarig lieftallig monster een Instaproof-wandeling over de brug en door het park. Ergens onderweg stond een scooter half over het pad. Het baasje stond met capuchon over z'n kop met zijn rug naar ons toe tegen de struiken aan te zeiken. (Vooruit, als ie andersom had gestaan had ik er nog minder waardering voor op kunnen brengen.) In zijn mond een gasballon en rond de scooter en het verregende bankje dezelfde ballonnen, maar dan stuk en gebruikt. Een gastank, een rits energiezuigende drankjes plus nog wat andere afvalligen. Gooi het gewoon maar ergens neer, op een dag zien we wel wanneer het in ons eten en drinken zit. Wie dan leeft, wie dan sterft. Alles bij elkaar was het tafereel er eentje om weer eens gezellig triest van te worden. No future, riepen we in 'mijn tijd'. Een waarheid als een uitgemolken koe. Arm dier.

Niet veel later fiets ik bij Muiderpoortstation vandaan. De puber in kwestie zojuist uitgezwaaid, weer naar huis. Iets voor mij slingerfietst iemand met drie uitpuilende blauwe vuilniszakken aan het stuur. Er zitten grote witte broden in. Om de zoveel meter flikkert ie er eentje uit, zo de bosjes in. Je kunt jezelf wijsmaken dat het lief is om de vogels te voeren, maar daarmee jaag je ze juist een pijnlijke en langzame dood in. Zoiets als hoe wij mensjes in the name of vooruitgang dagelijks gifgassen en plastic inademen. Dat overleven we niet. Ondertussen zijn de lappen brood doornat van de dikke vette regendruppels en zie ik een duif met een door het natte deeg dichtgeplakte snavel wild fladderen. Doodsstrijd.

Een paar honderd meter nog en dan ben ik thuis. Maar niet voordat een scootmobielende man mij zwalkend tegemoet komt. Hij kijkt niet op of om, maar wel naar zijn mobieltje in zijn ene hand, terwijl zijn andere hand iets doet wat door moet gaan voor sturen. Ik hoor het 'onze' Ronald zeggen: stuur maar naar de stoep. Maar dat doet ie niet. Hij stuurt op mij af. Ik ping met m'n fietsbel, ik wijk op het nippertje uit en hoor 'm met gevoel voor klepel en klok naar mij roepen dat ik uit moet kijken met m'n doppen. Ik houd mijn mond; dit is een kansloze missie.

Thuis huil ik zachtjes tegen het raam mee met de zoveelste stortbui. Een flits, een donder, een waterstofbom.

#waanvandedag #rosatom #fiets #stad #human #grapperhaus #buienradar #100DaysToOffload

Het voordeel van een midzomervakantieverjaardag is dat ik dan nog zeker een week of wat nadien verrast kan worden met cadeautjes. Zo blij als een kind word ik ervan. Gelukkig ben ik verder heel volwassen.

Francis doet een duit in het feestelijke zakje. Ondanks het gedoe dat er van zo'n storm komt en de onrust die het intern veroorzaakt, kan ik er ook van genieten. Razen en tieren, alles in de war en een nietsontziende veegpartij waar de gemiddelde straatveger jaloers op is. Ik geef toe, zou ik nu met de trein op pad moeten en dan natuurlijk precies het traject met omgewaaide bomen of andere kinkkabels, dan zou ik lang zo tevreden niet zijn. Ik verkeer vandaag in een omstandigheid van alleen naar buiten moeten voor de boodschappenriedel en een cadeautje voor iemand die against all odds vandaag haar geboortedag begroet. Maar hé, dat buitenleven doe ik allemaal gezellig pas als de ergste woei verwaaid is. (Ondertussen stuurt de jarige in kwestie een prachtige foto van het strand, de zee en de duistere wolken. Best jaloersmakend en tegelijk een behoorlijk treffend zelfcadeau.)

Overigens, Francis doet ook nog iets anders. Ja, precies, nostalgie aanwakkeren. Ooit bedacht ik de naam Flowers for Francis voor de band waarin ik toen drumde. Een naam die dan weer werd ingegeven door het, wat mij betreft, beste PiL-album 'Flowers of Romance', met daarop het volledig ontsporende slotnummer Francis Massacre. Een album waarop donkere drums en ritme centraal staan. Soms hypnotiserend, soms tergend, altijd fantastisch. Grote kans dat ik het zo direct gelijk even uit de kast vis en in een bui van jovialiteit in een klap de buurtjes blij maak met wat tromgeroffel. Het kan nog gekker hoor. Want als het vandaag enigszins lukt, dan duik ik ook even het muzikale archief in om mij ongetwijfeld in alle hoedanigheden te verbazen over de genialiteit, of juist het gebrek daaraan, van de band uit mijn jongere jaren. Het waren hoe dan ook mooie tijden.

Neuzel hier, neuzel daar. Of zal ik toch de gekte nog even aantippen? De waanzin die maar niet stopt, de idioterie der mensheid, de krankzinnige uitbuiterij, de onzinnigheid van het hele bestaan? Mwah. Ander keertje weer. Nu eerst nog wat verder fantaseren over muziek, kunst, feestslingers en taart. Kaarsje erop en zingen maar. Tot je een ons weegt.

#waanvandedag #cadeau #storm #francis #100DaysToOffload #pil #massacre

Deze dag staat in het teken van een brakke zonnewende. Dat is niet heel gek wanneer je rond twee uur en vier uur in de nacht gezellig op het balkon letterlijk aan het chillen bent. De toedracht ligt in een ander domein, en in die details heb ik nu even geen zin. Het verklaart in elk geval de ondraaglijke lichtheid van de dag die erop volgt.

Ik sta sinds een avond of wat voor het slapen gaan sowieso een kleine tien minuten op de betonnen plaat met stalen omheining op twee hoog noord. Buiten is het inmiddels een stuk koeler dan binnen, waar de thermometer nog altijd de 25 aantikt. Ik kijk wat om me heen, bezie de straat in al haar treurnis, maar deze Sammy kijkt ook graag omhoog. Sterren, jagende wolken en de wetenschap dat de gloed die ik waarneem van de maan komt. De beschenen rakker zelf kan ik vanuit mijn riante positie helaas niet waarnemen.

Wel heel waarneembaar zijn alle niksigheden waar de omgeving zich mee bezighoudt. Televisie kijken, roken, speakerstandtelefoneren, oud frituurvet dat ergens staat te smeulen, schreeuwen naar een denkbeeldige vijand, een lachgassessie inclusief lachsalvo's, knetterende scooters en ronkende auto's, een brandweerwagen, ambulance of politiewagen (of een combinatie hiervan) die bijna ieder uur wel loeiend voorbij scheurt. Het is me wat. En dan dus daarboven, tussen alle overvliegende mensen omhuld door stalen buizen, achter de zoevende satellieten, voorbij het ruimtepuin, daar dus ergens helemaal achter, de rust. De stilte, het volledige alles en het ultieme niets.

Om niet te hoeven verdwalen in mijn melancholisch gemijmer is er gelukkig aan de overkant in een van de kamers waar 24/7 het licht brandt altijd wel – zeker als je zo middenin de nacht een buitenissigheidje hebt – op een megaplasmascherm een relaxerende Arabische pornofilm te zien. Het geeft in ieder geval een heel andere duiding aan het begrip sterren kijken. Toch zou ik ondanks deze zinnenverzetterij liever eens een nacht doorslapen.

#waanvandedag #100DaysToOffload #balkon #film #stad #slaap #burlesque

Ik heb doorgaans weinig nodig om mijn humeur op bromstand te krijgen. Dat weten we inmiddels allemaal. Toch zijn er mensen die dat nog niet weten. Of misschien weten ze het wel en is hun dag pas volmaakt wanneer ze mij weer zover hebben.

Twee jongens komen door de schuifdeuren van station Alexander. Een van de twee trekt het plastic van zijn pakje sigaretten en gooit het zo op de grond. Bovenaan de trap, amper voorbij de poortjes, staat een vrouw haar rook in het gezicht van elke passant te blazen. Vanachter haar zonnebril is ze schier onaantastbaar. In de trein zit ik bij voorkeur in de stiltecoupé. Niet omdat die stil is, maar zodat ik mij nog meer kan ergeren aan de idioten die schijt hebben aan alles. Dus ook aan stilte en vandaag was geen uitzondering.

Na mijn overstap in Utrecht hield een man de glazen tussendeur in de trein voor mij open. Alleen was hij iets te snel met loslaten – die anderhalvemeter is lastig te combineren met een vriendelijk gebaar – dus dat ding klapt zowat in mijn gezicht. Ondanks mijn chagrijn kan ik zo'n geste van sociaal vermogen toch waarderen. Zeker nadat hij uitvoerig en onbeholpen zijn excuses maakt en ik mijn übercooldude uit kan hangen met een mompelend 'kan gebeuren'. Het is slechts één van de schaarse momenten dat ik mijn mondkapje met de kreet you fucking people make me sick te grotesk vind. Voor die andere 99,9 procent van de tijd kanaliseert het lapje stof meer dan aardig mijn passief-agressieve grondhouding.

#waanvandedag #100DaysToOffload #ov #trein

Dit wordt er weer eentje over de dwingelandij van de cursor. Dat ding knippert mij nu al een deel van de middag tot aan nu tegemoet.

Ondertussen checkte ik het oeverloze nieuws, keek een film, wist de avondmaaltijd te vermalen en door te slikken (de rest volgt vanzelf), stuurde wat berichten heen en weer met het 16-jarig schorriemorrie in Rotterdam, hier in Oost en wat vergezichten in Nieuwerkerk, fietste een flinke ronde via Ransdorp, IJburg, supermarkt en weer naar huis, verbaasde mij onderweg (lees: ergerde mij kapot aan) over de grotere drukte dan anders, reed zijdelings zoveel mogelijk om zodat ik geheel volgens dringend overheidsadvies de drukte meed, schreef een motivatiebrief als ondersteuning bij een vacature, discussieerde als gebruikelijk op geheel voorspelbare onevenwichtige wijze met de vrouw des huizes (en we kwamen eveneens zoals altijd nader tot elkaar, ook dat staat als een huis) om vervolgens nog steeds naar een leeg wit scherm te staren waar dat zwarte streepje mij vol verwachting en met eindeloos geduld aanknippert. Of uit. Nee, aan. Uit. Aan? Nee, toch uit.

Omdat al deze dingen zowel analoog als digitaal flink wat energie vreten, is het bij nader inzien maar goed dat ik vanochtend inging op het aanbod van onze energieleverancier – wederom na discutabel overleg met de deerne alhier – om met nog eens drie jaar (want: voordeliger) te verlengen. Voorlopig kan die cursor dus knipperen wat ie wil. Ik knipper gewoon terug.

#waanvandedag #cursor #stad #energie #nrg #100DaysToOffload

Ik las dat ex-bondscoach Koeman is aangekomen in Barcelona. Dat krijg je van zo'n snoepreisje.

Mijn gevoelens ten opzichte van de edele voetbalsport zijn op z'n minst dubbel. Het spel op zich vind ik erg leuk. Zelf ook nog fanatiek gedaan, met name in de zaal. En als ik een keer per jaar een flinke trap tegen een bal geef, dan doe ik dat nog steeds met heel veel plezier. Ondanks mijn gebrekkige motoriek en techniek. Ik was een noeste arbeider, een stofzuiger, maar ook een goaltjesdief. Over het algemeen met meer geluk dan wijsheid, dat spreekt voor zich.

Dus ja, leuk spel. Maar dan houdt het wel op. Het is volledig uit de klauwen gelopen met dat geren achter een knikker. Wat een ongelooflijke waanzin. Al dat geld, al die miljarden en bizarre 'belangen' die omgaan in een fictieve topsport. Het slaat echt helemaal nergens op. Natuurlijk is dit geen nieuws, ieder weldenkend mens heeft hier de hersentjes al over gepijnigd om vervolgens met gepaste schroom de keel schor te juichen. Het is in ieder geval de reden dat ik geen 'grote' competities volg, want dan kun je net zo goed reclameblokken gaan kijken. Wandelende reclamezuilen zijn het. Met rare kapseltjes, opgepompte lijfjes en overal suffe plakplaatjes. Volgevreten idioten met een grote bek die denken dat ze god (v/m) zijn. En u en ik weten: die bestaat niet.

Dat is lekker dan, een voetbalverhaaltje. Zonde van de tijd, het getyp, de stroom en de schrikbarende hoeveelheid CO2-uitstoot die per bit de verzuurde lucht ingaat. Ik vermoed dat ik een punt wil maken. Waarom zou ik anders los gaan met een oeverloos verhaal over de meest achterlijke wereld die ik, dat is geen geheim, ook in mijn bloed heb. Nou, laat duidelijk zijn dat zodra de club die ik support wordt overgenomen door een schimmig miljoenenbedrijf of een geflipte oliebaron, dat ik per direct de steunstekker eruit trek. Dan houdt het echt op en beperk ik mij alleen nog tot de jaarlijkse particuliere draafpartij ergens op een heuvel in de Ardennen.

Overigens, waar het hier over voetbal gaat, kun je ook wielrennen, autoracen of elk andere over de kling gejaagde, milieuverziekende, mensen uitbuitende, manipulerende multinationale marketingstrategie lezen. De ware sport is allang dood en begraven. Lang leve de waanzin.

#waanvandedag #voetbal #bondscoach #god #sport #100DaysToOffload

Het is nauwelijks voor te stellen, maar sinds ik hier zes jaar geleden kwam wonen is het een aaneenschakeling van verbouwingen en renovaties om ons heen. In een staat van continue overprikkeling zijn de boor-, timmer- en freesgeluiden onmogelijk te negeren. Terwijl dat zou moeten kunnen, zou je denken. Er wonen zat mensen langs een spoorbaan of boven een café. Dan is het mogelijk dat die geluiden gewoon behang worden. Het zal ook wel met de overgevoelige aard van deze tweevoeter te maken hebben.

Illustratief is dat ik dit typ en er ondertussen een politiehelikopter laag rondcirkelt, veegwagens door de straat rijden en de vuilcontainers op de hoek met het bijbehorende kabaal worden geleegd. De aannemers die bezig zijn in het pand schuin onder, staan nu buiten te roken (dank u voor de extra dimensionale belevenis) en praten tegen elkaar op een volume alsof ze nog aan het klopboren zijn. Ze lachen heel hard. Zij wel. Ik kan het echt niet helpen, maar ik vervloek ze allemaal, stuk voor stuk en graag nog een beetje meer.

De dagen zijn als wachtkamers. Ik kan van alles doen, maar kan mij nergens toe zetten. Ik schreef het gisteren al: gepreoccupeerd. Nou ja, dan zijn al die lawaaimakers niet bepaald wachtkamerfähig; daar verwacht je gespannen stilte, een kuchje, een schuifel en een zacht gemompel. Al is dat ook geen vanzelfsprekendheid meer. De mens begint steeds meer herrie te produceren om boven zijn eigen kabaal uit te komen. Iets met een vicieuze cirkel.

Nog een herinnering. Mijn moeder staat op de overloop tussen de kamers van mijn broer en mij in. Hij en ik liggen in ons bed, mijn moeder zingt. Soms een kinderliedje, soms gewoon iets uit haar eigen hitparade-jeugd, soms een complete medley, ofwel een mix van alles wat ze in haar repertoire heeft. En dat is nogal wat. Ik denk dat het bij elkaar hooguit een kwartier duurde, zo 's avonds voor het slapen gaan. En wanneer ze zei dat het nu mooi was geweest, vroeg een van ons meestal nog om een toegift. Ze deed dan alsof ze tegenspartelde, maar gaf altijd toe.

Bouwvakkers zouden er een voorbeeld aan kunnen nemen en hun oorverdovende, zenuwslopende mayhem in kunnen stoppen en zachtjes toezingen dat het mooi is geweest. Nee, ook geen toegift. Klaar.

#waanvandedag #mayhem #100DaysToOffload #bouw #gentrification

Preoccupatie. Mooi woord hoor. Iets anders kan ik er ook niet van maken. Mijn gedachten malen steeds om dezelfde korrels heen. Dat het leven – ik flikker er maar even een gemakzuchtig cliché tegenaan – broos is. Een dun lijntje van hier naar daar of (n)ergens. Wankel, instabiel, zelfs als je in de veronderstelling bent dat je schaapjes zich hoog en droog een zonnesteek grazen.

De donder en bliksem, hoosbuien en windstoten die de afgelopen dagen over dit kikkerige landje trekken, frissen de boel nauwelijks nog op. Geduld is een schone zaak, zeggen ze. Hoewel later deze week de thermometer gewoon weer fijn naar de 30 graden gaat. Ach, zolang Death Valley nog niet wordt ingepolderd kunnen we net doen of er niets aan de hand is. Big Oil gaat haar inhalige gang tot de koek vies op is.

Wat het is? Kolkende woede afgelost door frustratie en ongeloof. De ingrediënten van mijn leven zoals het is en de afgelopen dagen galmt deze mix gezellig door mijn kop. Werkelijk niets valt met elkaar te rijmen. Gelukkig zijn daar dan woorden voor. Beter iets dan niets.

Herinneringen. Ooit zat mijn vader op de rand van mijn bed. Ik vermoed dat ik het ook op dat moment niet makkelijk had met de abstractie van het leven. Hij is geen man van grote woorden, daden en gevoelens direct uiten. Toch waren zijn woorden du musst nich weinen, mein jungen (waarschijnlijk een parafrase van liedjes van Heintje en Ulli Martin, je bent voor de helft Duits of niet hè) op dat moment troostend. Terwijl hij dat een paar keer herhaalde, aaide hij over mijn hoofd. De afgelopen periode heb ik dat in gedachten vaak bij hem gedaan in de hoop dat hij er ook iets aan heeft. Om er dan maar wat luchtiger achteraan te gooien: Und jetzt kommen die Kamele!

#waanvandedag #bigoil #duits #100DaysToOffload #song

Van een uur fietsen koel je ook niet echt af, maar de beloning was er naar: fijn wat boodschappen doen bij de lokale, eeuwig koele supermarkt. Het zijn van die futiliteiten die doorgaan, terwijl soms de boel intern op pauze staat.

De ellendige horde kinderen hier in de straat. Ze rennen en schreeuwen maar door. Ruzie om wie de heliumballon kapot mag trappen. Dan een knal, nog meer gegil, nog meer onenigheid. Ondertussen blijft het zilverfolie gasloos achter op de stoep. Op een mooie dag vinden ze 'm vast wel terug in hun eten of drinken. De cirkel van het leven die door hun ouders blijkbaar niet is ingefluisterd. Sterker, die steken nog wat dieren in de fik, trekken nog een flesje open en lallen vanaf het balkon dat de kindertjes zo ook even naar boven moeten komen voor een spiesje. De oogappeltjes horen het niet eens.

Vliegtuigen kruisen hun stinkende degens, scooters trekken geursporen door de stad en donderkoppen houden zich vooralsnog gedeisd. Laat het alsjeblieft nu eindelijk eens losgaan, ook hier. De stad is kurkdroog, het waterpeil zakt en tegels liggen los. Ondertussen spookt het door mijn hoofd: dikke vette eigen schuld, antropoceen.

Er is eindeloos veel meer wat mij boos maakt, toch houd ik mij in en benoem alleen nog de misselijkmakende gladjanusjes die we massaal adoreren. Jawel, de voetballers die er blijkbaar een oneindige voorraad covid-tests doorheen kunnen jagen, want er zal gevoetbald worden! En passant moeten blessuregevallen per direct een bed in een ziekenhuis met uitsluitend de allerbeste zorg. Het grote geld bepaalt.

En daar ergens ligt een man op bed met als belangrijkste compagnon een zuurstoftank.

#waanvandedag #100DaysToOffload #zuurstof

De stad smelt samen met een gifgroene, vale deken. De dreiging van donderslagen terwijl kranen zich een ongeluk hijsen en de trein in airco-ziedende vaart het roestend metaal vonkend kaal schraapt. In de weilanden kwijnen koeien, paarden en schapen weg; er is geen schaduw, alleen dorgeel gras, bespuwd, bespoten en bespot met landbouwgal. Water zakt met een oppervlakkig saluut weg – verdampt in kringen stof.

Mijmer tot je een ons weegt. Bij Canada is een ijskap afgebroken met een grootte van de afstand tussen Rotterdam en Amsterdam. En dat in een vierkant. Het steeds warmer wordende zeewater zal de kolos in haar armen sluiten, zonder ook maar een greintje spijt. Spijt is iets voor de tweevoeters, wanneer groene, allesomvattende politiek pas een schorre stem krijgt wanneer het kantelpunt allang is gepasseerd. En zelfs dan zal de neo-liberaal, de gefossiliseerde kapitalist in hart en nieren, smalend klagen dat – zie je wel! – de zogenaamde klimaatdrammers geen uitweg kunnen bieden. Tandeloos met hun winderige zonnepaneermeelmolens.

Maar kom, laat ons de planeten opeisen, confisqueren, kolonialiseren – vernietigen. Doen waar je in uitblinkt, doen waar je hart ligt. Waar je hart liegt. Waar je hard ligt, naar adem hapt en geen oog meer dicht doet.

#proza #politiek #waanvandedag #canada #stad #amsterdam #rotterdam #100DaysToOffload