Interpol is een band. Ze brachten redelijk wat albums uit met daarop best wat goed werk. Aldus deze muzieksnob. Ongetwijfeld zijn de inkomsten door al het gedoe van de laatste vier maanden een beetje teruggelopen en klussen ze nu freelance wat bij. Tenminste, dat was wat ik dacht toen ik las dat Interpol door Iran om hulp is gevraagd bij de arrestatie van Trump. Blijkt Interpol ook een Internationale Politie-organisatie te zijn. Zie je, daarom moet je nooit alleen de koppen lezen. Weer wat geleerd.

Over leren gesproken. De laatste week van toetsen is ingegaan. Deadlines moeten worden gehaald, cijfers gescoord. En dan maar hopen dat je overgaat. Nee, niet ik, ik ben enorm overgaand, maar de bijna 16-jarige dochter die, het moet gezegd, echt haar best doet om het schooljaar een beetje gezellig af te sluiten. Het moet raar lopen als ze na de zomervakantie niet in het examenjaar terechtkomt, maar zoals het gezegde luidt: dans nooit met beren als de weg nog bezaaid ligt met spijkers.

Ook de voor de tweede keer afstuderende (ze heeft in Syrië al een literatuurstudie afgerond en is nu bezig met haar eerstegraads bevoegdheid docent Frans) Koerdische klant en inmiddels vriendin, is hard bezig haar scriptie nog voor 2 juli af te krijgen. Daarna kunnen we een bescheiden feestje vieren. Ik vind het nogal wat hoor. Vluchten uit Syrië, alles achterlaten, een heel leven op z'n kop, en dan uiteindelijk hier in een nieuwe taal, cultuur en omgeving opnieuw gaan studeren en daarnaast lesgeven op een middelbare school, terwijl de twee kinderen ook nog eens niets tekort komen. Of het allemaal niet ingewikkeld genoeg is, overleden haar moeder en kort daarna haar broer eerder dit jaar. Ik hoop enorm dat ze na volgende week eindelijk de tijd kan nemen om de gekte te verwerken.

Wat mijzelf betreft, ik maak na deze week waarschijnlijk een bescheiden pas op de plaats. Met een huppeltje erbij. Een dag of twee. Langer houd ik het toch niet vol. Want het is allemaal leuk hoor, al dat afronden, maar het is ook verdraaid vermoeiend. Of misschien schrijf ik mij wel in voor een zomercursus 'levend varkens verbranden in kokend water'. Schijnt enorm hot te zijn momenteel.

Hoera. De mens en het leven. Vol met idioterie. Leuk, grappig, mooi en schokkend triest.

#waanvandedag #studie #interpol #nieuws #zomervakantie #100DaysToOffload

Het was gisteren een feestelijke dag. Onze zeven jaar samen hebben we in stijl gevierd met een dagje Arnhem. Eerst naar Konijnenvoer, een bijzonder fijne plek en al het lekkere voer veganistisch en huisgemaakt vers. We zaten in alle rust buiten in de schaduw, het personeel heel vriendelijk. Nou, blablabla, als dit een foodblog was dan zou je bijna denken dat ik werd gesponsord voor zoveel gloria. Neem gewoon van mij aan: ben je in Arnhem, eet daar je buikje rond.

Daarna naar De Kerk, ofwel, de tijdelijke schuilplaats van Museum Arnhem dat flink wordt verbouwd. We zijn er al vaker geweest, het is een imposante oude kerk die nu dienstdoet als voorlopig museum. Een indrukwekkende expositie: City Life. Tot ergens in augustus kun je erheen, dus doe gek. Als bonus was het ook daar, zoals je mag verwachten in zo'n gigantische kerk, relatief koel.

Vervolgens fietsten we met onze OV-fietsen wat door Arnhem, heuvel op en weer af. Een toefje Park Klarenbeek en een uurtje bankhangen in Park Sonsbeek. Het luie zweet was daar inmiddels wel aan toe.

Onderweg naar huis heb ik ook nog leuk even voor stiltecoupé-nazi gespeeld. Ik ben er allesbehalve trots op, want ik heb staan schelden tegen vier mensen. Verdienden ze mijn ikhaatmensen-furie? Nee, niet op die manier. Waren ze enorm irritant en bijgeval de bevestiging dat er een hoop malloten los rondlopen? Ja, dat wel. Zeg zelf. Met z'n vieren die coupé binnenwandelen, blikjes bier opentrekken, ouwehoeren, opmerken dat het een stiltecoupé is en daar dan verder maling aan hebben (blijkbaar was de opmerkzame thank god it's friday-boy tevens de sufferd van de groep). Mondkapjes gingen af voor een slok, dan weer op, of nee, laat ook maar: nog een slok. Kortom, drinken in het openbaar, met z'n vieren zitten waar twee is toegestaan, grotendeels zonder het maffe mondmaskertje en schijt hebben aan de stilteregel. Nogmaals, ik ben niet trots op mijn regeltjesuitbarsting, want ook ik heb zo mijn bedenkingen bij met name de nogal kromme mondkapregel (en per 1 juli mogen we ook gewoon weer zitten waar we willen, blijkbaar is het virus inmiddels gemuteerd tot intelligente vorm die de westerse kalender aanhoudt). Toch, ik had het best iets anders en vooral iets rustiger aan kunnen pakken. Echt kwaaie gasten waren het achteraf niet, gewoon een beetje baldadig zo met z'n vieren op weg naar het brute Amsterdam. Vermoed ik. Maar goed, na mijn tirade vertrokken er alvast twee. De andere twee gingen weg nadat ik, toen ik was gekalmeerd – en een medereiziger mij steunde door de heren nogmaals te wijzen op 'de gebruikelijke usance' (vrij naar Kees van Kooten) – mijn excuses had aangeboden voor mijn gescheld. Insgelijks, zeiden ze en zochten hun verdwenen vrienden op.

Al met al een memorabel dagje in het teken van lief en leed. Passender ga je het niet krijgen. Oh, en via deze weg trouwens iedereen bedankt voor de felicitaties die we de hele dag door kregen. Het maakte de roze wolk compleet.

#waanvandedag #liefenleed #ov #arnhem #konijnenvoer #museum #citylife #100DaysToOffload

Ik heb sinds kort een t-shirt met op de borst een abstracte afbeelding van een olifant. En ooit, als ik het mij goed herinner in 2001, zat ik zelf op de rug van een olifant. In Thailand.

Jawel, ook ik was zo'n rampzalige toerist die een ritje wilde maken op dat prachtige dier. Ergens in mijn hoofd, of gewoon onderbuik, spookte rond dat het fenomeen toerist op olifant misschien niet helemaal zuiver was. Ik had heus de verhalen gehoord over hoe olifanten van baby af aan werden mishandeld en gedrild om straks als ze groot genoeg waren iedere dag een paar keer gedwee een vaste route door het woud te maken. Steeds met een andere, meestal westerse, idioot bovenop hun majestueuze rug.

Maar deze plek werd in de reisgids juist aangeprezen om hun olifantvriendelijkheid. Het was tenslotte hun brood, dus dan moesten ze ook goed voor deze geweldenaars zorgen. Logisch toch? En ja, ik trapte er in. Ik was jong en naïef en wilde het maar wat graag geloven. Met mij heel veel anderen, al is dat al helemaal geen excuus, want juist dat had mij wakker moeten schudden. Net als hoe reisgidsmakers allerlei schimmige dealtjes maken met lokale attracties en vice versa. Handjeklap avant la lettre – oh pijnlijke kennis achteraf.

Het werd ondanks al dit gepruttel een onvergetelijke ervaring. Ik genoot intens. Ik was diep onder de indruk van dit enorme dier dat mij op haar rug gedoogde. Ik gooi er nog een cliché tegenaan, maar wat een gratie, wat een souplesse en wat een, ik kan niet anders zeggen: wijsheid. Ik voelde me tegelijk ontzettend naar; ambivalentie bewandelt onnavolgbare wegen en schuldgevoel komt in vele smaken.

Na afloop heb ik de lieverd bananen gegeven. Die kon je daar kopen. Ook logisch. Bonusverdienmodel. Op de foto met de gids, olifant erbij. Ka-tsjing. Schitterend, dat ook. Toch bleef het altijd aan mij knagen.

Dat werd er niet beter op toen ik van de week een artikel las over hoe olifanten nog altijd worden mishandeld voor precies dit doel, het eindeloos rondlopen met toeristen.

Ik denk dat ik daarom vandaag dit t-shirt aantrok. Zwart en in de volle zon. Dat ik een beetje boete doe en tegelijk een minuscule ode breng aan die goede, mooie reus.

Gosh. En dan heb ik het nog niet eens over mijn vliegschaamte. U ziet het: ik ben geen haar beter, ondanks al mijn gevloek en getier alhier. Edoch (lekker een beetje historisch woordbesef) – een mens kan leren en veranderen.

#olifant #waanvandedag #thailand #toerisme #100DaysToOffload

Genoeg! Genoeg om mij druk om te te maken. Teveel gestoordheid en hypocrisie op deze planeet, ik kan gewoon niet kiezen. Misschien moet ik het daarom nog maar even niet doen. Al kan ik het niet laten om iets uit de roman Weersverwachting (Jenny Offill) die ik nu aan het lezen ben te citeren, dat wat mij betreft de spijker op de kop slaat. Dan heb ik in ieder geval een van de vele frustraties toch weer een seconde of wat gekanaliseerd. Komt ie.

V: Wat is de filosofie van het laatkapitalisme? A: Twee wandelaars komen onderweg een hongerige beer tegen. Een van hen haalt zijn renschoenen tevoorschijn en trekt ze aan. 'Beren rennen harder dan mensen', fluistert de ander. 'Ik hoef alleen maar harder te rennen dan jij', zegt hij.

Ach wat, ik ga gezellig nog even door. Leeswaarschuwing! Rivieren kleuren dieselrood, nertsfokkerijen sluiten omdat het een risico vormt voor de mensheid (voor nertsen is het blijkbaar een paradijs), de hoeveelheid besmettingen in de vleessector zijn dagelijkse kost (niet alleen onze collega-dieren lijden, maar ook de uitgebuite arbeiders aan de lopende bloedband), maar het volk vreet z'n vlees alsof er niets aan de hand is.

Nederlandse verzekeringsmaatschappijen, pensioenfondsen, banken en Shell investeren schaterlachend in gebieden waar de permafrost als een gek ontdooit en TBC collecteert dagelijks zo'n 5000 doden. Ruim 5,5 miljoen kinderen onder de 5 jaar sterft jaarlijks omdat de meest basale zorg ontbreekt. Maar hier in het westen hebben we er gelukkig geen last van, dus waarom zouden we ook maar een vinger uitsteken? Eigen zorg eerst!

Vluchtelingen drijven nog dagelijks levenloos in zee of zitten gevangen in kampen zonder enig zicht op veiligheid, werkend sanitair of gewoon, een waardig bestaan.

Sprinkhanen eten hun buikjes rond met dank aan de kaalslag in naam der uitputtende landbouw en veeteelt. Complete bevolkingsgroepen sterven van de honger terwijl hier in het volgevreten westen het voedsel dag in, dag uit wegrot omdat het verdeelsysteem niet optimaal werkt. Ondertussen draaien de fabrieken overuren, want productie moet er zijn en het liefst nog meer dan gisteren. Het is nooit genoeg.

Over sprinkhanen gesproken. De wereldbevolking steeg binnen 120 jaar van ongeveer 1 miljard naar dik 7 miljard. Dat heeft gevolgen. En ik ben slechts een roepende in een sterrenstelsel en beslist niet de enige. Al eeuwen terug werd er terecht kritiek geleverd, er is gewaarschuwd, steeds weer. En toch doen we met z'n allen of we het niet weten. Kop in het zand en alles komt goed.

Hiephoi. Stiekem dus toch maar een handjevol lijden opgeschept. Als toetje een bemoedigend woord. De vogels kwetterden vanochtend uitbundig toen ik voorbij fietste en de bomen lachten breeduit om het het gekriebel op hun takken.

#waanvandedag #100DaysToOffload #virus #atlas #human

Alle commerciële gekheid – zoals de dagen van moeders, vaders, geliefden, maar ook sint en kerst – heeft een zeker voordeel. Want terwijl ik dit typ klinken de klanken van Bloodflowers zalvend door de verduisterde kamer. Als ik het goed heb, dan is het voor het eerst dat ik een cd (van The Cure) heb gekregen van mijn dochter. En dat allemaal omdat ik een supervader ben, wat natuurlijk ook zo is, hallo. De afbeelding van het cd-boekje vindt zij nogal eng, maar dat weerhield haar er niet van om dit kleinood voor mij te kopen en zelf in te pakken. Dat is toch lief. Bonus: ik had de cd ooit, maar dat was een kopie; is toch anders. Kortom, deze vader is een tevreden mens en heus niet alleen vanwege dat cadeautje. Je zult maar zo'n schat van een dochter hebben.

Overigens, over die verduistering, dat is alleen om het hier zo lang als mogelijk een beetje koel te houden. Oké, we zitten stijf op het noorden, maar dan nog. De huizen aan de overkant – en veel te dichtbij naar mijn zin – de auto's en de nogal groen-arme straat zelf zorgen voor flink wat warmteafgifte, zoals dat dan heet. Heet ja. Dat wordt het vanzelf. Dus dan zit je lekker op het kille noorden en dan nog knettert de weerkaatsing van het zuiden de kamer in. Het zal ook eens meezitten.

Er zoemt overigens weer een gedicht. Dat vliegt een dezer dagen ogenschijnlijk als vanzelf dit echoënde web in.

Nou, wat een leuterdeprietpraat. Ik dompel mij nog wat onder achter de gordijnen met de muziek precies luid genoeg om ook de rest van de overprikkelende omgeving buiten te sluiten.

#waanvandedag #bloodflowers #thecure #muziek #100DaysToOffload

Ik loop met grote regelmaat achter de gemodelleerde feiten aan. Om toch een beetje een hippe inhaalslag te maken, neem ik vanaf morgen twee wattenstaafjes mee voor onderweg, nou nee eigenlijk zijn het er vier, want, let op: Ik knip ze door. Daarna buig ik ze net voor het watje begint om. Een hoek van bijna 90 graden volstaat. En zo hang ik ze dan nonchalant met een casual Friday-houding in mijn oren. Vanaf dat moment ben ik een heel gemiddeld persoon en mag ik zonder dat iemand het verder gek vindt, of er überhaupt iets van vindt, hardop in mezelf gaan praten en dan het liefst zo openbaar mogelijk. Anders tel je niet mee in de huidige individuele samenleving.

Door schade en schande wordt dit kind wijs. Zoals vandaag. Er ontglipten mij hardop een paar woorden uit de regel van een liedje dat in mijn hoofd zat. Zo de publieke ruimte in. Gelukkig zong ik niet, want het liedje is niet enorm melodieus. Het leek dus meer op spoken word. Maar ja, zonder omgebogen halve wattenstaafjes in je oren gaan mensen je aankijken. Denken ze iets van je. Iemand schrok zo erg dat die een passerende BOA aansprak: daar staat een verward persoon. Er werd gewezen, adem ingehouden, de tijd stond een fractie van een wereldvreemde seconde stil. Gelukkig kon ik mijn sociale misser herstellen door snel mijn rechterhand naar mijn gehoorgang te brengen, er met mijn wijsvinger een beetje tegenaan te tikken en moeilijk kijkend 'hallo? hallo?' te zeggen tegen een denkbeeldige luisteraar ergens aan de vermeende andere kant van het verzonnen werkoverleg. Daarbij een gecombineerde houding aannemend die het geacteerde midden hield tussen geïrriteerd en verbaasd. De omstanders zagen tot ieders grote opluchting dat alles gewoon was zoals het moest zijn (vergissen is ook iets gemiddeld menselijks tenslotte) en konden weer door met hun onzinnige leven. Ik nam vervolgens met klamme oksels het hierboven al beschreven besluit.

#oordopjes #wattenstaafjes #waanvandedag #socialeonrust #hip #100DaysToOffload

Er zijn allerlei halfbakken dingen die door mijn hoofd spelen. Zoals kinderen die gillen op straat, gewoon omdat ze dat nu eenmaal doen als ze spelen. Gillen. Heel hard en heel lang. Tot ze zich er op een gegeven moment te groot voor voelen, maar dat duurt oorverdovend lang.

Hier aan de overkant hebben we sinds enige tijd iemand die, zo lijkt het, voor z'n plezier buiten voor zijn deur oeverloos met een schuurmachine bezig is. Dat giert dan een uur of wat bijna onafgebroken door. Soms vliegt er een plaatje hout dat ie aan het schuren is door de straat. Wees dan maar blij dat je daar niet net voorbij loopt. Oké, wil je ook niet, want dat geluid wil niet van nog dichterbij horen. Het wisselt wel de eindeloze stroom bouwgeluiden van ietsjes verderop af, vooruit.

In de supermarkt maakte ik de man achter de zelfscankassa heel erg blij toen ik uit overwegingen van sociaal smeermiddel opmerkte dat ik de nieuwe handscanners een grote verbetering vond. Hij sprong bijna letterlijk een gat in de lucht en benadrukte dat hij dat niet vaak genoeg kon horen. Van zoveel oprecht enthousiasme word ik dan weer een beetje vrolijk.

Nu ik toch fijn wat aan het heen en weer springen ben, lees dit uitstekende artikel van Jelmer Mommers (De Correspondent). Een heldere duiding van hoe het één naadloos met het ander samenhangt.

Verder was het vandaag een dag vol creatief zijn met beeld, muziek en poëzie. Foto en video om precies te zijn. We gaan ons samen met schrijver/dichter Sholeh Rezazadeh (we werkten al vaker samen) op haar initiatief aanmelden voor een interessant literatuurfestival. We maken samen een nieuw verhaal met gedichten en muziek. Nou, nog lekker vaag, maar veel duidelijker kan ik het nu even niet maken. We zijn er in ieder geval gezellig mee bezig. Hopelijk valt de keuze (ook) op onze inzending en kunnen we het verder uitwerken en live uitvoeren. Dan kun je het zelf ervaren. Maar, het is dus nog even afwachten. En zo niet, dan toch. Denken we. Ergens, ooit.

Hatsjikee, uitgeprutteld. Het snaveltje gaat toe en de oogjes dicht. Dan voldoe ik in elk geval aan de randvoorwaarden van de slaap.

#waanvandedag #decorrespondent #literatuur #muziek #kunst #poetry #100DaysToOffload

Ik vang nogal wat vliegjes. Niet vrijwillig, hoewel dat ook deels discutabel is. Kijk, ik fiets veel, vooral in en rond de stad. En dat doe ik in principe omdat ik dat wil. Ik wil geen auto, ik wil niet met de bus of tram. En lopen is soms gewoon te ver. De andere kant is ook waar: het meeste fietswerk heeft te maken met verplichtingen. Dus zo vrijwillig is dat gefiets niet. Tenzij ik nu zeg dat ik die verplichtingen vrijwillig ben aangegaan. Nee, wacht. Op deze manier loopt het helemaal vast. En dat al in de eerste alinea. Wat an sich ook best knap is.

Ondertussen gaat er ergens een wekkeralarm af en is er niemand om dat ding uit te zetten, blijkbaar. Wat mij weer doet denken aan de motor van de auto die hier gisterenavond voor de deur zeker 40 minuten stationair stond te draaien. Eindelijk stapt er een mensje in, dan denk je: hoera, opzouten nu! Maar nee, het steekt eerst een sigaret op (raampje open, want binnen wil je natuurlijk geen rook, nee, dat geven we er gratis nog even bij – alsof de uitlaatgassen hier in huis niet al ruim voldoende reden waren tot op sterven na dood zijn), daarna moet er nog met twee telefoons een route worden bepaald (discussiemomentje) en dan is eindelijk het glorieuze moment van verlossing daar. De auto plankt nog even lekker wat gas als afscheid en dendert de straat uit. Fukkers. Sterf en laat mij verder met rust. Ik mocht ergens halverwege die 40 minuten overigens van de vrouw des huizes geen steen op het dak van de auto gooien. Jammer.

De fiets en het genot van vliegjes vangen. Dat was waar het over zou gaan, dacht ik. Vliegjes vang ik met mijn ogen. Bijna dagelijks sta ik hier na een ritje voor de spiegel met mijn oogbol draaiend te vissen naar een zwart puntje. Een tragisch moment, zowel voor de vervlogen overledene als voor mijn oog. Met een beetje pech ontsteekt de boel. Dat is mijn lot met een lichaampje dat schier overdreven reageert op elke dagelijkse prikkel.

Mijn theorie is dat ik meer kans maak op vliegjesvangst omdat mijn ogen nogal diep liggen. Dat werkt volgens mij als een fuik. Echter, vrouwlief merkte laatst fijntjes op dat het gewoon aan mijn reflexen lag, die zouden niet goed genoeg zijn. Dat viel nogal verkeerd bij mij. Ik heb goddomme reflexen als een jonge god, een hinde in de bossen, een vis in het water, een vleermuis met ultra-ultrasone upgrade. Geen goede reflexen? Ik? Hallo! Reflex is mijn middle-name, dude! Dat werd dus een gezellige discussie. We zijn helaas niet tot een sluitend oordeel gekomen. Al vermoed ik dat mijn conclusie het meeste hout snijdt (pas op voor splinters!). Waarschijnlijk is het een combinatie van diepliggend en reflex. Waarbij ik denk dat de reflex hooguit negatief wordt beïnvloed door de diepliggenheid der oogballen. Dus toch die fuik, de tunnelvisie die de boel reflexmatig vernauwt, begrijpt u? Nou, ik wel. Geen speld tussen te krijgen (do not try this at home!).

Genoeg gelul over niks. Ik heb wel wat beters te doen. Vliegjes, here I come!

#waanvandedag #fiets #stad #vliegen #100DaysToOffload

Vooruit, eerst het zuur en dan het zoet. Is die Balkenende toch nog ergens goed voor geweest. En ik heb spontaan zin om weer met Playmobil te spelen.

Het wandelrondje door het park was gisteren niet enorm verheffend te noemen. Teveel mensen op kleedjes, teveel crematies, teveel vuil waarvan je weet dat het uiteindelijk zal gaan zwerven en na verloop van tijd gewoon in de voedselketen belandt en/of deel uitmaakt van de lucht die we fris noemen. En toch moet je dan maar doen alsof het een feest is, gezellig met z'n allen in het park.

Ik schreef al vaker dat ik ook het moois zie. Het groen in evenzoveel schakeringen, hoe het licht valt, de kikkers die nog visjes zijn (vrouwlief die gebiologeerd op haar hurken minutenlang de bijna kwakende toestand in het ondiepe water beschrijft). Ik hoor alle vogels, probeer ze tussen het blad te zien op takken die donker afsteken. Dikke ruige stammen van metershoge bomen die stuk voor stuk het bewijs zijn van een dikke middelvinger naar de wanstaltigheid op twee poten: ons krijg je niet kapot. Ik kan het alleen maar wensen en vrees het ergste.

Keer op keer besef ik dat daar de pijn zit. Alles wat goed is en zoveel mogelijk met rust gelaten zou moeten worden, zal worden gesloopt en toegeëigend door een soort die te dom is om te begrijpen dat het daarmee haar eigen graf aan het graven is.

Gisteren was ook een dag vol verleden tijd. Ik dook zomaar eens het archief in. Zowel schrijfwerk als muziek. Ik heb mij daar prima mee vermaakt. Soms met schaamrood op de kaken, soms met een tevreden glimlach.

Toen ik ooit begon met het inspreken van mijn eigen voicemail, zoals ik het schrijven hier ook wel eens noem, plaatste ik aanvankelijk vooral stokoude gedichten. Ik schreef ze toen ik nog op de middelbare school zat en vervolgens mijn eerste stappen als moderne loonslaaf zette. Tussendoor kwam de vervloekte militaire dienstplicht waar het na ongeveer drie maanden voor iedereen beter was dat ik daar vervroegd van werd vrijgesteld. (En ja, er is een kans dat ik op moet komen draven als de bommen vallen. Maar wat denk je zelf? Dikke doei.)

Ik heb uiteindelijk drie schriften en een flinke stapel losse blaadjes van diverse afmetingen volgepend. Een selectie daarvan belandde in een multomap. Netjes geprint met een matrixprinter (oh, eerzame arbeid van het zonder scheuren verwijderen van de geperforeerde papierranden). De inkt is inmiddels zo goed als vervaagd, dat mag ook wel na al die jaren.

Ik heb besloten dat ik sommige dingen enigszins ga herschrijven om ze daarna met enige regelmaat opnieuw te plaatsen. Zo bouw ik langzaam (vermoedelijk extreem langzaam) aan een herzien archief. Gewoon, daarom. Als tegengif.

#antidote #tegengif #playmobil #waanvandedag #park #100DaysToOffload

Hoe laat leven wij? vroeg hij. Hoe laat sterven wij? vroeg zij. Er viel een korte en diepe stilte. De bomen, de vogels, de rivier, de zee en de wolken hielden hun adem in.

Toen, na een tel die wel een seconde leek, keken zij elkaar aan en knikten zwijgend. Zodra de tijd rijp is.

#waanvandedag #archief #proza #100DaysToOffload